ਅਦ੍ਯੈਨਂ ਕਾਲਰੂਪੋऽਸੌ ਘਾਤਯਿष੍ਯਤਿ ਭ੍ਰਾਤृਜਃ । ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮਾਦਾਯ ਕਰੇ ਸੁਤਮ੍
'ਅੱਜ ਕਾਂਸਾ, ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।' ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚਾਨਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਮੁਖਂ ਸ਼ੌਰਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕਥਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦੁਃਖਮਸ੍ਯ ਕृਤੇ ਮਮ । ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਇਸਦੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕਣ?' ਜਦ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਇਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਵਸੁਦੇਵਂ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਗਗਨੇ ਵਿਸ਼ਦਾਕ੍ਸ਼ਰਾ । ਵਸੁਦੇਵ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਂ ਗੋਕੁਲਂ ਨਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਫ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: 'ਵਸੁਦੇਵ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚਾ।'
ਰਕ੍ਸ਼ਪਾਲਾਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਯਾ ਨਿਦ੍ਰਾਵਿਮੋਹਿਤਾਃ । ਵਿਵृਤਾਨਿ ਕृਤਾਨ੍ਯष੍ਟ ਕਪਾਟਾਨਿ ਚ ਸ਼ृਙ੍ਖਲਾਃ
'ਸਾਰੇ ਰਾਖੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਠ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਜੰਜੀਰਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।'
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਨਂ ਨਨ੍ਦਗੇਹੇ ਤ੍ਵਂ ਯੋਗਮਾਯਾਂ ਸਮਾਨਯ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਰਾਗृਹੇ ਗਤਃ
'ਉਸਨੂੰ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਯੋਗਮਾਇਆ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਕੈਦਖਾਨੇ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਵਿਵृਤਂ ਦ੍ਵਾਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਬਭੂਵ ਤਰਸਾ ਨृਪ । ਤਮਾਦਾਯ ਯਯਾਵਾਸ਼ੁ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੈਰਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਦਰਵਾਜਾ ਖੁੱਲਾ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ; ਉਹ ਬੱਚਾ ਲੈ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਣ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਤਟਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੂਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਤਦੈਵ ਕਟਿਦਘ੍ਨੀ ਸਾ ਬਭੂਵਾਸ਼ੁ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ
ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਦਰਿਆ ਕਮਰ ਤੱਕ ਪਤਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੋਗਮਾਯਾਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਤਤਾਰਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੋਕੁਲਂ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਪਥਿ
ਯੋਗਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਨੇ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੰਨੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਨਨ੍ਦਦ੍ਵਾਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਿਭੂਤਿਂ ਪਸ਼ੁਸਂਜ੍ਞਿਤਾਮ੍ । ਤਦੈਵ ਤਤ੍ਰ ਸਞ੍ਜਾਤਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਗਰ੍ਭਸਮ੍ਭਵਾ
ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੀ ਵਧੀਆ ਚੋਖੀ ਵਾਧੂਤਾ ਵੇਖੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਉਥੇ ਬੱਚਾ ਜਣਿਆ।
ਯੋਗਮਾਯਾਂਸ਼ਜਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀ । ਜਾਤਾਂ ਤਾਂ ਬਾਲਿਕਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਰਪਙ੍ਕਜੇ
ਯੋਗਮਾਇਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀ ਵਜੋਂ ਜਣੀ; ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਦਦੌ ਦੇਵੀ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਰੂਪਧਾਰਿਣੀ । ਵਸੁਦੇਵਃ ਸੁਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਕਰਪਙ੍ਕਜੇ
ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਨੌਕਰਾਣੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਬੱਚਾ ਦਿੱਤਾ; ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਨੌਕਰਾਣੀ ਦੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਮਾਦਾਯ ਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਬਾਲਿਕਾਂ ਮੁਦਿਤਾਸ਼ਯਃ । ਕਾਰਾਗਾਰੇ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਕ੍ਯਾਃ ਸ਼ਯਨੇ ਸੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਸੇਜ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟੋ ਭਯਾਤੁਰਃ । ਰੁਰੋਦ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਕਨ੍ਯਾ ਤਦੈਵਾਗਤਸਂਜ੍ਞਕਾਃ
ਉਸਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਸੇ ਹੀ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਕੁੜੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸੇਵਕਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰੁਦਿਤਂ ਨਿਸ਼ਿ । ਤਮੂਚੁਰ੍ਭੂਪਤਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ੍ਤੇऽਤਿਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੌਕਰ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਏ।
ਦੇਵਕ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੁਤੋ ਜਾਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਹਿ ਮਹਾਮਤੇ । ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭੋਜਪਤਿਰ੍ਯਯੌ
ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਬੱਚਾ ਜਣਿਆ ਹੈ—ਤੁਰੇ ਆ, ਵੱਡੇ ਸਿਆਣੇ! ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਫ਼ੌਰਨ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਾਵृਤਂ ਦ੍ਵਾਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਸੁਦੇਵਮਥਾਹ੍ਵਯਤ੍ । ਕਂਸ ਉਵਾਚ ਸੁਤਮਾਨਯ ਦੇਵਕ੍ਯਾ ਵਸੁਦੇਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਦਰਵਾਜਾ ਬੰਦ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਕਂਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਸੁਦੇਵ, ਵੱਡੇ ਸਿਆਣੇ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਬੱਚਾ ਲਿਆ।
ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮੇ ਚਾष੍ਟਮੋ ਗਰ੍ਭਸ੍ਤਨ੍ਨਿਹਨ੍ਮਿ ਰਿਪੁਂ ਹਰਿਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਂਸਵਚਃ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਵਿਲੋਚਨਃ
ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਉਸ ਦੇ ਅਠਵੇਂ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਹੋਣੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਵੈਰੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕਂਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਤਾਮਾਦਾਯ ਸੁਤਾਂ ਪਾਣੌ ਦਦੌ ਚਾਸ਼ੁ ਰੁਦਨ੍ਨਿਵ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਦਾਰਿਕਾਂ ਰਾਜਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਰੋਦਿਆਂ-ਰੋਦਿਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵਵਾਣੀ ਵृਥਾ ਜਾਤਾ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਵਸੁਦੇਵਃ ਕਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨृਤਂ ਸਙ੍ਕਟੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਹੋ ਗਈ; ਵਸੁਦੇਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਰਕ੍ਸ਼ਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਵਧਾਨਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕੁਤੋऽਤ੍ਰ ਕਨ੍ਯਕਾ ਕਾਮਂ ਕ੍ਵ ਗਤਃ ਸ ਸੁਤਃ ਕਿਲ
ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰੱਖਵੇਲੇ ਚੌਕਸ ਹਨ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਕੁੜੀ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਈ, ਤੇ ਪੁੱਤ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?
ਸਨ੍ਦੇਹੋऽਤ੍ਰ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵਿषਮਾ ਗਤਿਃ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤਾਂ ਬਾਲਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਃ ਖਲਃ
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਸਮੇਂ ਦੀ ਚਾਲ ਅਣਪਛਾਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਪੋਥਯਾਮਾਸ ਪਾषਾਣੇ ਨਿਰ੍ਘृਣਃ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ । ਸਾ ਕਰਾਨ੍ਨਿਃਸृਤਾ ਬਾਲਾ ਯਯਾਵਾਕਾਸ਼ਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬੇਰਹਮੀ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਥਰ 'ਤੇ ਪਟਕਿਆ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਪਰ ਕੁੜੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਤਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਮृਦੁਸ੍ਵਨਾ । ਕਿਂ ਮਯਾ ਹਤਯਾ ਪਾਪ ਜਾਤਸ੍ਤੇ ਬਲਵਾਨ੍ ਰਿਪੁਃ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪਾਪੀ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲਿਆ? ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਣਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।'
ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵਾਂ ਨਰਾਧਮਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਗਤਾ ਕਨ੍ਯਾ ਗਗਨਂ ਕਾਮਗਾ ਸ਼ਿਵਾ
ਉਹ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਰਾਜ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ, ਹੇ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੜੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕਂਸਸ੍ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟੋ ਗਤੋ ਨਿਜਗृਹਂ ਤਦਾ । ਆਨਾਯ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੰਸਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਬਕਧੇਨੁਕਵਤ੍ਸਾਦੀਨ੍ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟੋ ਭਯਾਤੁਰਃ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਕੰਸਾ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਬਕਾ, ਧੇਨੁਕਾ, ਵਤਸਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਵੋ।'
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਬਾਲਕਾ ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਪੂਤਨੈषਾ ਵ੍ਰਜਤ੍ਵਦ੍ਯ ਬਾਲਘ੍ਨੀ ਨਨ੍ਦਗੋਕੁਲਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਮੁੰਡੇ ਮਿਲਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਪੂਤਨਾ, ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਅੱਜ ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਜਾਵੇ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤੀ ਸ਼ਿਸ਼ੂਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਧੇਨੁਕੋ ਵਤ੍ਸਕਃ ਕੇਸ਼ੀ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋ ਬਕ ਏਵ ਚ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਥੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ। ਧੇਨੁਕਾ, ਵਤਸਕਾ, ਕੇਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਅਤੇ ਬਕਾ ਵੀ—
ਸਰ੍ਵੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਮ ਕਾਰ੍ਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ । ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯਾਸੁਰਾਨ੍ਕਂਸੋ ਯਯੌ ਨਿਜਗृਹਂ ਖਲਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਸਾ ਉਹ ਖੋਟਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।