ਖਡ੍ਗਪ੍ਰਾਸਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਧृਤਕਾਰ੍ਮੁਕਾਃ । ਨਿਦ੍ਰਾਤਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਿਹਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਰਹੋ। ਨੀਂਦ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯਾਸੁਰਗਣਾਨ੍ ਕृਸ਼ੋऽਤਿਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਸ੍ਵਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਨ ਲੇਭੇ ਦਾਨਵਃ ਸੁਖਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਦਾਨਵ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਦੇਵਕੀ ਤਤ੍ਰ ਵਸੁਦੇਵਮੁਵਾਚ ਹ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਸਵਾਵਸਰੋ ਮਮ
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਉਥੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੇ ਜਣਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਬਹਵੋ ਰਕ੍ਸ਼ਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਭਯਾਨਕਾਃ । ਨਨ੍ਦਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕृਤੋऽਸ੍ਤਿ ਸਮਯਃ ਪੁਰਾ
ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਮੈਂ ਨੰਦ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇਕ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰੇषਿਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਮਮ ਮਾਨਿਨਿ । ਪਾਲਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਤ੍ਰ ਤਵਾਤਿਮਨਸਾ ਕਿਲ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਭੇਜ, ਮਾਣਵਤੀਏ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਉਸਦੀ ਪੂਰੀ ਦਿਲੋਂ ਸੰਭਾਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਅਪਤ੍ਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਂਸਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਯ ਵੈ । ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭੋ ਚਾਤ੍ਰ ਵਿषਮੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਬੱਚਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਕਾਂਸ ਨੂੰ ਸਬੂਤ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਵ੍ਯਤ੍ਯਯਃ ਸਨ੍ਤਤੇਃ ਸ਼ੌਰੇ ਕਥਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ਭਵੇਃ । ਦੂਰੇ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਕਾਨ੍ਤਾਦ੍ਯ ਲਜ੍ਜਾ ਮੇऽਤਿਦੁਰਤ੍ਯਯਾ
ਸ਼ੌਰੀ, ਤੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਬਦਲੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕੇਂਗਾ? ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ, ਮੇਰੀ ਲਾਜ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਮੁਖਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਨ੍ਯਥਾ ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਦੇਵਕੀ ਦੇਵਸਮ੍ਮਤਮ੍
ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਪਰਤ ਲੈ; ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਕੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬਾਲਕਂ ਸੁषੁਵੇ ਤਤ੍ਰ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਦੇਵਕੀ ਬਾਲਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਥੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਇਕ ਅਤਿ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਭਾਗਾ ਹਰ੍षੋਤ੍ਕੁਲ੍ਲਕਲੇਵਰਾ । ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਮੁਖਂ ਕਾਨ੍ਤ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਹਿ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ
ਵਧੀਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕਾਂਤਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਅਦ੍ਯੈਨਂ ਕਾਲਰੂਪੋऽਸੌ ਘਾਤਯਿष੍ਯਤਿ ਭ੍ਰਾਤृਜਃ । ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮਾਦਾਯ ਕਰੇ ਸੁਤਮ੍
'ਅੱਜ ਕਾਂਸਾ, ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।' ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚਾਨਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਮੁਖਂ ਸ਼ੌਰਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕਥਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦੁਃਖਮਸ੍ਯ ਕृਤੇ ਮਮ । ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਇਸਦੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕਣ?' ਜਦ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਇਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਵਸੁਦੇਵਂ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਗਗਨੇ ਵਿਸ਼ਦਾਕ੍ਸ਼ਰਾ । ਵਸੁਦੇਵ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਂ ਗੋਕੁਲਂ ਨਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਫ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: 'ਵਸੁਦੇਵ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚਾ।'
ਰਕ੍ਸ਼ਪਾਲਾਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਯਾ ਨਿਦ੍ਰਾਵਿਮੋਹਿਤਾਃ । ਵਿਵृਤਾਨਿ ਕृਤਾਨ੍ਯष੍ਟ ਕਪਾਟਾਨਿ ਚ ਸ਼ृਙ੍ਖਲਾਃ
'ਸਾਰੇ ਰਾਖੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਠ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਜੰਜੀਰਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।'
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਨਂ ਨਨ੍ਦਗੇਹੇ ਤ੍ਵਂ ਯੋਗਮਾਯਾਂ ਸਮਾਨਯ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਰਾਗृਹੇ ਗਤਃ
'ਉਸਨੂੰ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਯੋਗਮਾਇਆ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਕੈਦਖਾਨੇ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਵਿਵृਤਂ ਦ੍ਵਾਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਬਭੂਵ ਤਰਸਾ ਨृਪ । ਤਮਾਦਾਯ ਯਯਾਵਾਸ਼ੁ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੈਰਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਦਰਵਾਜਾ ਖੁੱਲਾ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ; ਉਹ ਬੱਚਾ ਲੈ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਣ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਤਟਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੂਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਤਦੈਵ ਕਟਿਦਘ੍ਨੀ ਸਾ ਬਭੂਵਾਸ਼ੁ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ
ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਦਰਿਆ ਕਮਰ ਤੱਕ ਪਤਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੋਗਮਾਯਾਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਤਤਾਰਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੋਕੁਲਂ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਪਥਿ
ਯੋਗਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਨੇ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੰਨੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਨਨ੍ਦਦ੍ਵਾਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਿਭੂਤਿਂ ਪਸ਼ੁਸਂਜ੍ਞਿਤਾਮ੍ । ਤਦੈਵ ਤਤ੍ਰ ਸਞ੍ਜਾਤਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਗਰ੍ਭਸਮ੍ਭਵਾ
ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੀ ਵਧੀਆ ਚੋਖੀ ਵਾਧੂਤਾ ਵੇਖੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਉਥੇ ਬੱਚਾ ਜਣਿਆ।
ਯੋਗਮਾਯਾਂਸ਼ਜਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀ । ਜਾਤਾਂ ਤਾਂ ਬਾਲਿਕਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਰਪਙ੍ਕਜੇ
ਯੋਗਮਾਇਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀ ਵਜੋਂ ਜਣੀ; ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਦਦੌ ਦੇਵੀ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਰੂਪਧਾਰਿਣੀ । ਵਸੁਦੇਵਃ ਸੁਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਕਰਪਙ੍ਕਜੇ
ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਨੌਕਰਾਣੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਬੱਚਾ ਦਿੱਤਾ; ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਨੌਕਰਾਣੀ ਦੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਮਾਦਾਯ ਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਬਾਲਿਕਾਂ ਮੁਦਿਤਾਸ਼ਯਃ । ਕਾਰਾਗਾਰੇ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਕ੍ਯਾਃ ਸ਼ਯਨੇ ਸੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਸੇਜ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟੋ ਭਯਾਤੁਰਃ । ਰੁਰੋਦ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਕਨ੍ਯਾ ਤਦੈਵਾਗਤਸਂਜ੍ਞਕਾਃ
ਉਸਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਸੇ ਹੀ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਕੁੜੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸੇਵਕਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰੁਦਿਤਂ ਨਿਸ਼ਿ । ਤਮੂਚੁਰ੍ਭੂਪਤਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ੍ਤੇऽਤਿਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੌਕਰ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਏ।
ਦੇਵਕ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੁਤੋ ਜਾਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਹਿ ਮਹਾਮਤੇ । ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭੋਜਪਤਿਰ੍ਯਯੌ
ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਬੱਚਾ ਜਣਿਆ ਹੈ—ਤੁਰੇ ਆ, ਵੱਡੇ ਸਿਆਣੇ! ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਫ਼ੌਰਨ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਾਵृਤਂ ਦ੍ਵਾਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਸੁਦੇਵਮਥਾਹ੍ਵਯਤ੍ । ਕਂਸ ਉਵਾਚ ਸੁਤਮਾਨਯ ਦੇਵਕ੍ਯਾ ਵਸੁਦੇਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਦਰਵਾਜਾ ਬੰਦ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਕਂਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਸੁਦੇਵ, ਵੱਡੇ ਸਿਆਣੇ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਬੱਚਾ ਲਿਆ।
ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮੇ ਚਾष੍ਟਮੋ ਗਰ੍ਭਸ੍ਤਨ੍ਨਿਹਨ੍ਮਿ ਰਿਪੁਂ ਹਰਿਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਂਸਵਚਃ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਵਿਲੋਚਨਃ
ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਉਸ ਦੇ ਅਠਵੇਂ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਹੋਣੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਵੈਰੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕਂਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਤਾਮਾਦਾਯ ਸੁਤਾਂ ਪਾਣੌ ਦਦੌ ਚਾਸ਼ੁ ਰੁਦਨ੍ਨਿਵ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਦਾਰਿਕਾਂ ਰਾਜਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਰੋਦਿਆਂ-ਰੋਦਿਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵਵਾਣੀ ਵृਥਾ ਜਾਤਾ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਵਸੁਦੇਵਃ ਕਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨृਤਂ ਸਙ੍ਕਟੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਹੋ ਗਈ; ਵਸੁਦੇਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?