ਸਮਯੇ ਦੇਵਕੀਗਰ੍ਭੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਮਕਰੋਦ੍ਧਰਿਃ । ਅਂਸ਼ੇਨ ਵਸੁਦੇਵੇ ਤੁ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਿੱਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਮ ਸੀ।
ਤਦੇਯਂ ਯੋਗਮਾਯਾ ਚ ਯਸ਼ੋਦਾਯਾਂ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ । ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਮਕਰੋਦ੍ਦੇਵੀ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਇਹੀ ਯੋਗਮਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ।
ਰੋਹਿਣ੍ਯਾਸ੍ਤਨਯੋ ਰਾਮੋ ਗੋਕੁਲੇ ਸਮਜਾਯਤ । ਯਤਃ ਕਂਸਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਸਾ ਚ ਕਾਮਿਨੀ
ਰੋਹਿਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮਾ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਰਾਗਾਰੇ ਤਤਃ ਕਂਸੋ ਦੇਵਕੀਂ ਦੇਵਸਂਸ੍ਤੁਤਾਮ੍ । ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸੇਵਕਾਨ੍ਸਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਫਿਰ ਕੰਸ ਨੇ ਦੇਵਕੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਨੌਕਰ ਲਾਏ।
ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੇਮਤਨ੍ਤੁਨਿਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ । ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਚ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਵਸੁਦੇਵ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਦੇਵਕੀਗਰ੍ਭਗੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ । ਸਂਸ੍ਤੁਤੋऽਮਰਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਸਞ੍ਜਾਤੇ ਦਸ਼ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਮਾਸੇऽਥ ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਰ੍ਕ੍ਸ਼ਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇऽष੍ਟਮੀਦਿਨੇ
ਜਦੋਂ ਦਸਵਾਂ ਮਹੀਨਾ ਆ ਗਿਆ, ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੇਠ,
ਕਂਸਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਦੇਵਕੀ ਗਰ੍ਭਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਕੰਸ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਗਰਭ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੋਖੀਦਾਰੀ ਕਰੋ।'
ਅष੍ਟਮੋ ਦੇਵਕੀਗਰ੍ਭਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਮੇ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮृਤ੍ਯੁਰੂਪਃ ਸ ਬਾਲਕਃ
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਅਠਵੇਂ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਬਣੇਗਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹਤ੍ਵੈਨਂ ਬਾਲਕਂ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਮਨ੍ਦਿਰੇ । ਨਿਵृਤ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤੇ ਦੁਃਖੇ ਨਾਸ਼ਿਤੇ ਚਾष੍ਟਮੇ ਸੁਤੇ
ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦਾਨਵੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾਂਗਾ, ਅਠਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜ੍ਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਖਡ੍ਗਪ੍ਰਾਸਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਧृਤਕਾਰ੍ਮੁਕਾਃ । ਨਿਦ੍ਰਾਤਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਿਹਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਰਹੋ। ਨੀਂਦ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯਾਸੁਰਗਣਾਨ੍ ਕृਸ਼ੋऽਤਿਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਸ੍ਵਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਨ ਲੇਭੇ ਦਾਨਵਃ ਸੁਖਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਦਾਨਵ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਦੇਵਕੀ ਤਤ੍ਰ ਵਸੁਦੇਵਮੁਵਾਚ ਹ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਸਵਾਵਸਰੋ ਮਮ
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਉਥੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੇ ਜਣਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਬਹਵੋ ਰਕ੍ਸ਼ਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਭਯਾਨਕਾਃ । ਨਨ੍ਦਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕृਤੋऽਸ੍ਤਿ ਸਮਯਃ ਪੁਰਾ
ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਮੈਂ ਨੰਦ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇਕ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰੇषਿਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਮਮ ਮਾਨਿਨਿ । ਪਾਲਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਤ੍ਰ ਤਵਾਤਿਮਨਸਾ ਕਿਲ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਭੇਜ, ਮਾਣਵਤੀਏ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਉਸਦੀ ਪੂਰੀ ਦਿਲੋਂ ਸੰਭਾਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਅਪਤ੍ਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਂਸਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਯ ਵੈ । ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭੋ ਚਾਤ੍ਰ ਵਿषਮੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਬੱਚਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਕਾਂਸ ਨੂੰ ਸਬੂਤ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਵ੍ਯਤ੍ਯਯਃ ਸਨ੍ਤਤੇਃ ਸ਼ੌਰੇ ਕਥਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ਭਵੇਃ । ਦੂਰੇ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਕਾਨ੍ਤਾਦ੍ਯ ਲਜ੍ਜਾ ਮੇऽਤਿਦੁਰਤ੍ਯਯਾ
ਸ਼ੌਰੀ, ਤੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਬਦਲੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕੇਂਗਾ? ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ, ਮੇਰੀ ਲਾਜ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਮੁਖਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਨ੍ਯਥਾ ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਦੇਵਕੀ ਦੇਵਸਮ੍ਮਤਮ੍
ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਪਰਤ ਲੈ; ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਕੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬਾਲਕਂ ਸੁषੁਵੇ ਤਤ੍ਰ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਦੇਵਕੀ ਬਾਲਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਥੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਇਕ ਅਤਿ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਭਾਗਾ ਹਰ੍षੋਤ੍ਕੁਲ੍ਲਕਲੇਵਰਾ । ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਮੁਖਂ ਕਾਨ੍ਤ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਹਿ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ
ਵਧੀਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕਾਂਤਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਅਦ੍ਯੈਨਂ ਕਾਲਰੂਪੋऽਸੌ ਘਾਤਯਿष੍ਯਤਿ ਭ੍ਰਾਤृਜਃ । ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮਾਦਾਯ ਕਰੇ ਸੁਤਮ੍
'ਅੱਜ ਕਾਂਸਾ, ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।' ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚਾਨਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਮੁਖਂ ਸ਼ੌਰਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕਥਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦੁਃਖਮਸ੍ਯ ਕृਤੇ ਮਮ । ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਇਸਦੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕਣ?' ਜਦ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਇਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਵਸੁਦੇਵਂ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਗਗਨੇ ਵਿਸ਼ਦਾਕ੍ਸ਼ਰਾ । ਵਸੁਦੇਵ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਂ ਗੋਕੁਲਂ ਨਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਫ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: 'ਵਸੁਦੇਵ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚਾ।'
ਰਕ੍ਸ਼ਪਾਲਾਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਯਾ ਨਿਦ੍ਰਾਵਿਮੋਹਿਤਾਃ । ਵਿਵृਤਾਨਿ ਕृਤਾਨ੍ਯष੍ਟ ਕਪਾਟਾਨਿ ਚ ਸ਼ृਙ੍ਖਲਾਃ
'ਸਾਰੇ ਰਾਖੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਠ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਜੰਜੀਰਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।'
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਨਂ ਨਨ੍ਦਗੇਹੇ ਤ੍ਵਂ ਯੋਗਮਾਯਾਂ ਸਮਾਨਯ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਰਾਗृਹੇ ਗਤਃ
'ਉਸਨੂੰ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਯੋਗਮਾਇਆ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਕੈਦਖਾਨੇ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਵਿਵृਤਂ ਦ੍ਵਾਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਬਭੂਵ ਤਰਸਾ ਨृਪ । ਤਮਾਦਾਯ ਯਯਾਵਾਸ਼ੁ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੈਰਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਦਰਵਾਜਾ ਖੁੱਲਾ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ; ਉਹ ਬੱਚਾ ਲੈ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਣ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਤਟਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੂਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਤਦੈਵ ਕਟਿਦਘ੍ਨੀ ਸਾ ਬਭੂਵਾਸ਼ੁ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ
ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਦਰਿਆ ਕਮਰ ਤੱਕ ਪਤਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੋਗਮਾਯਾਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਤਤਾਰਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੋਕੁਲਂ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਪਥਿ
ਯੋਗਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਨੇ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੰਨੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਨਨ੍ਦਦ੍ਵਾਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਿਭੂਤਿਂ ਪਸ਼ੁਸਂਜ੍ਞਿਤਾਮ੍ । ਤਦੈਵ ਤਤ੍ਰ ਸਞ੍ਜਾਤਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਗਰ੍ਭਸਮ੍ਭਵਾ
ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੀ ਵਧੀਆ ਚੋਖੀ ਵਾਧੂਤਾ ਵੇਖੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਉਥੇ ਬੱਚਾ ਜਣਿਆ।