ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਤਵ ਭਾਗਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਮਖਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਸ਼ृਣੁ । ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਬੋਧਯ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵਾਂਗੇ — ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਗਾ।'
ਹੋਮਕਰ੍ਮਣਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚ ਹਵਿਰ੍ਦਾਨਾਤ੍ਪਤਿष੍ਯਤਿ । ਤਤ੍ਤੇ ਭਾਗਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਯਜਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਆਵੇਗਾ; ਇਹ ਹੀ ਤੇਰਾ ਭਾਗ ਸਮਝ ਤੇ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਮ੍ਰੀ ਧਨੁषੋऽਗ੍ਰਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਚਖਾਦ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਭੂਮੌ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਜ੍ਯਾ ਤਦਾਭਵਤ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ, ਦੀਮਕ ਨੇ ਜਲਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਅੱਗਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਖਾ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਖੁਲ ਗਈ।'
ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਜਾਯਾਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾ ਕੋਟਿਸ੍ਤਥੋਤ੍ਤਰਾ । ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮਭਵਦ੍ਘੋਰਸ੍ਤੇਨ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸੁਰਾਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਖੁਲ ਗਈ ਤੇ ਅੱਗਾ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ਬਦ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਸੁਧਾ ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਤਦਾ । ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਸੁਸ਼੍ਚ ਜਲਜਨ੍ਤਵਃ
ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਘਬਰਾਏ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ।
ਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾਸ੍ਤਥਾ ਚੋਗ੍ਰਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ । ਉਲ੍ਕਾਪਾਤਾ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਦੁਃਖਸ਼ਂਸਿਨਃ
ਤਿੱਖੇ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਪਹਾੜ ਕੰਬੇ, ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋਏ ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੀ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਿਸ਼ੋ ਘੋਰਤਰਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਸੂਰ੍ਯੋऽਪ੍ਯਸ੍ਤਂਗਤੋऽਭਵਤ੍ । ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਦਿਨੇ
ਚੌਂਕੀਆਂ ਹੋਰ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਕਿ ਅੱਜ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਦਿਨ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਮੂਰ੍ਧਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਕੁਣ੍ਡਲਃ । ਗਤਃ ਸਮੁਕੁਟਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਤਾਪਸਾਃ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਮੁਕਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਥਾਂ ਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ।
ਅਨ੍ਧਕਾਰੇ ਤਦਾ ਘੋਰੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਰੌ ਤਦਾ । ਸ਼ਿਰੋਹੀਨਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਾਂਤ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਰ-ਰਹਿਤ ਸਰੀਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਬਨ੍ਧਂ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਚਿਨ੍ਤਾਸਾਗਰਮਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਧੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਾ ਨਾਥ ਕਿਂ ਪ੍ਰਭੋ ਜਾਤਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਮਾਨੁषਮ੍ । ਵੈਸ਼ਸਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਦੇਵਦੇਵ ਸਨਾਤਨ
ਹਾ ਨਾਥ! ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਇਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੈ, ਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ!
ਮਾਯੇਯਂ ਕਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਯਯਾ ਤੇऽਦ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਹृਤਮ੍ । ਅਚ੍ਛੇਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਭੇਦ੍ਯੋऽਸਿ ਅਪ੍ਰਦਾਹ੍ਯੋऽਸਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਕਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਲੈ ਗਿਆ? ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੱਟਣ ਤੋਂ, ਟੁੱਟਣ ਤੋਂ ਤੇ ਸੜਨ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਗਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਵਿਭੋ ਮਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਦੇਵਤਾਃ । ਕੀਦृਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਨਃ ਸ੍ਨੇਹਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੇਨੈਵ ਰੁਦਾਮਹੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਸਾਡਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਰੋ ਰਹੇ ਹਾਂ?
ਨਾਯਂ ਵਿਘ੍ਨਃ ਕृਤੋ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਨ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ । ਦੇਵੈਰੇਵ ਕृਤਃ ਕਸ੍ਯ ਦੂषਣਂ ਚ ਰਮਾਪਤੇ
ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਤਾਂ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੇ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੇ। ਇਹ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਬਣਾਈ। ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਗਲਤੀ ਹੈ?
ਪਰਾਧੀਨਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਃ ਕ੍ਵ ਵ੍ਰਜਾਮ ਚ । ਸ਼ਰਣਂ ਨੈਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਸੁਰਾਣਾਂ ਮੂਢਚੇਤਸਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬੇਬਸ ਹਨ—ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਈਏ? ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚੈषਾ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੀ ਮਾਯਾ ਰਾਜਸੀ ਨ ਚ ਤਾਮਸੀ । ਯਯਾ ਛਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਮਾਯੇਸ਼ਸ੍ਯ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋਃ
ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸਾਤਵਿਕ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਜਸਿਕ, ਨਾ ਤਾਂ ਤਾਮਸਿਕ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਿਰ, ਹੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਂਸ੍ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਞ੍ਛਿਵਪੁਰੋਗਮਾਨ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤਦੋਵਾਚ ਸ਼ਮਯਨ੍ਵੇਦਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬੋਲਿਆ।
ਰੁਦਿਤੇਨ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਕ੍ਰਨ੍ਦਿਤੇਨ ਤਥਾਪਿ ਕਿਮ੍ । ਉਪਾਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਬੁਦ੍ਧਿਗੋਚਰਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਰੋਣ ਤੇ ਚੀਕਣ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ? ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਲੱਭਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਆ ਸਕੇ।
ਦੈਵਂ ਪੁਰੁषਕਾਰਸ਼੍ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਦृਸ਼ਾਵੁਭੌ । ਉਪਾਯਸ਼੍ਚ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯੋ ਦੈਵਾਤ੍ਫਲਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੈਵੀ ਭਾਗ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਤਨ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਤੀਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਦੈਵਮੇਵ ਪਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਧਿਕ੍ਪੌਰੁषਮਨਰ੍ਥਕਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋਰਪਿ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਮਨੁੱਖੀ ਜਤਨ ਨੂੰ ਕਿਆ, ਜੋ ਬੇਕਾਰ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਲੇਨਾਪਾਦਿਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪਿ ਦੈਵਂ ਕੋऽਤਿਕ੍ਰਮੇਤ੍ਪੁਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ; ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦੇਹਵਾਨ੍ਸੁਖਦੁਃਖਾਨਾਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਨੈਵਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਥਾ ਕਾਲਵਸ਼ਾਤ੍ਕृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਿਰੋ ਮੇ ਸ਼ਮ੍ਭੁਨਾ ਪੁਰਾ
ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਭੋਗਣੇ ਹੀ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ, ਕੱਟਿਆ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਲਿਙ੍ਗਪਾਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਤਃ । ਤਥੈਵਾਦ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਮੂਰ੍ਧਾ ਪਤਿਤੋ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਵੀ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ। ਤੇ ਅੱਜ, ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਲਵਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਭਗਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਦੁਃਖਂ ਚੈਵ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ਭ੍ਰਂਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਵਾਸਃ ਕਮਲੇ ਮਾਨਸੇ ਸਰੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਹੋਣਾ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣਾ, ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਵਸਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਚੁੱਕਾ।
ਏਤੇ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਭੋਕ੍ਤਾਰਃ ਕੇਨ ਦੁਃਖਂ ਨ ਭੁਜ੍ਯਤੇ । ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਕਂ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੁ ਵੈ
ਇਹ ਸਭ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦਾ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਿਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਮ ਛੱਡ ਦੇਣ।
ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੁ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦੇਵੀਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍ । ਸਾ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਨਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪਰਾ
ਉਹ ਮਹਾ ਮਾਇਆ, ਸਦੀਵੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਣ। ਉਹ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਂ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜਨਨੀਂ ਤਥਾ । ਯਯਾ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਤ੍ਰਿਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਤ ਹਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸੁਰਾਨ੍ਵੇਧਾ ਨਿਗਮਾਨਾਦਿਦੇਸ਼ ਹ । ਦੇਹਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸ੍ਥਿਤਾਨਗ੍ਰੇ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੇ embodied ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੁ ਪਰਮਾਂ ਦੇਵੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍ । ਗੂਢਾਙ੍ਗੀਂ ਚ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਾਧਨੀਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਪਰਮ ਦੇਵੀ, ਸਦੀਵੀ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ, ਲੁਕਵੇਂ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹਾ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੋ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵੇਦਾਃ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸੁਨ੍ਦਰਾਃ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਜ੍ਞਾਨਗਮ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਵੇਦਾਂ ਨੇ, ਉਸ ਮਹਾ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਟਿਕਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।