ਤੇਨਾਯਂ ਤੇ ਕੁਮਾਰੋ ਵੈ ਦੇਯਃ ਕਂਸਾਯ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਲੋਕਨਿਨ੍ਦਾਭਿਦੂषਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕਂਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ; ਮੇਰਾ ਕਹਿਆ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾਲ ਦਾਗੀ।
ਅਨਿਤ੍ਯੇऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਸਂਸਾਰੇ ਧਰ੍ਮਸਾਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਦੈਵਾਧੀਨਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਰਣਂ ਜਨਨਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਅਸਥਿਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ; ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਸਭ ਦੇ ਲਈ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਕੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੇਹਿਨਾ ਹਿ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ । ਸਤ੍ਯਂ ਯਸ੍ਯ ਗਤਂ ਕਾਨ੍ਤੇ ਵृਥਾ ਤਸ੍ਯੈਵ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਕਰਨਾ ਥੋੜਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਇਹ ਬੇਕਾਰ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਇਹਲੋਕੋ ਗਤੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਲੋਕਃ ਕੁਤਸ੍ਤਤਃ । ਅਤੋ ਦੇਹਿ ਸੁਤਂ ਸੁਭ੍ਰੁ ਕਂਸਾਯ ਪ੍ਰਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਖੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਗਲਾ ਸੰਸਾਰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਵੇਗਾ? ਇਸ ਲਈ, ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਮੈਂ ਕਂਸ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿਆਂ।
ਸਤ੍ਯਸਂਸ੍ਤਰਣਾਦ੍ਦੇਵਿ ਸ਼ੁਭਮਗ੍ਰੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਕृਤਂ ਪੁਮ੍ਭਿਃ ਸੁਖੇ ਦੁਃਖੇ ਸਤਿ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਦੇਵੀ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਨਾਲ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁੱਖ, ਪਿਆਰੀ।
(ਸਤ੍ਯਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦੇਵਿ ਸ਼ੁਭਮੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ) ॥ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਕਾਨ੍ਤੇ ਸਾ ਦੇਵਕੀ ਸ਼ੋਕਸਂਯੁਤਾ । ਦਦੌ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸੂਤਂ ਚ ਵੇਪਮਾਨਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਦੇਵੀ, ਸੱਚ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਕੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡਿੱਠੀ, ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਵਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਆਦਾਯ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍ । ਜਗਾਮ ਕਂਸਸਦਨਂ ਮਾਰ੍ਗੇ ਲੋਕੈਰਭਿष੍ਟੁਤਃ
ਵਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਕਂਸ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ।
ਲੋਕਾ ਊਚੁਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਵਸੁਦੇਵਂ ਭੋ ਲੋਕਾ ਏਵਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਸ੍ਵਵਾਕ੍ਯਮਨੁਰੁਧ੍ਯੈਵ ਬਾਲਮਾਦਾਯ ਯਾਤ੍ਯਸੌ
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਲੋਕ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਕਹਿਆ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮृਤ੍ਯਵੇ ਦਾਤੁਕਾਮੋऽਦ੍ਯ ਸਤ੍ਯਵਾਗਨਸੂਯਕਃ । ਸਫਲਂ ਜੀਵਿਤਂ ਚਾਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਬੇ-ਝੂਠ; ਲੋਕ ਉਸ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਧਰਮ ਵੇਖਣ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋਈ।
ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਯਾਤਿ ਕਂਸਾਯ ਦਾਤੁਂ ਕਾਲਾਤ੍ਮਨੇऽਪਿ ਹਿ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਂਸਾਲਯਂ ਨृਪ
ਜੋ ਕਂਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ— ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਝ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਕਂਸ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ।
ਦਦਾਵਸ੍ਮੈ ਕੁਮਾਰਂ ਤਂ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਮਮਾਨੁषਮ੍ । ਕਂਸੋऽਪਿ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧੈਰ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਨਿਆ, ਅਸਧਾਰਣ ਪੁੱਤਰ ਕਂਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਕਂਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਬਾਲਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ । ਧਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੂਰਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸਮਰ੍ਪਣਾਤ੍
ਬੱਚਾ ਲੈ ਕੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਅੱਜ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਸ਼ੂਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ।'
ਮਮ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨ ਚਾਯਂ ਵੈ ਗਿਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਚਾष੍ਟਮਃ । ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਯਾ ਕਾਮਂ ਬਾਲੋऽਯਂ ਯਾਤੁ ਤੇ ਗਹਮ੍
'ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਇਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਠਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬੱਚਾ ਮਾਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਘਰ ਜਾਵੇ।'
ਅष੍ਟਮਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮਤੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਸੁਦੇਵਾਯ ਦਦਾਵਾਸ਼ੁ ਖਲਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍
'ਪਰ ਅੱਠਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਤੂੰ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਉਹ ਬੱਚਾ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਚ੍ਛਤ੍ਵਯਂ ਗृਹੇ ਬਾਲਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਵ੍ਯਾਹृਤਵਾਨ੍ਨृਪਃ । ਤਮਾਦਾਯ ਤਦਾ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਮੁਦਾ
'ਇਹ ਬੱਚਾ ਘਰ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ,' ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ, ਉਹਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਕਂਸੋऽਪਿ ਸਚਿਵਾਨਾਹ ਵृਥਾ ਕਿਂ ਘਾਤਯੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍ । ਅष੍ਟਮਾਦ੍ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਮ ਮृਤ੍ਯੁਰੁਦਾਹृਤਃ
ਕਂਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਮਾਰਾਂ? ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਆਉਣੀ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ।'
ਅਤਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਬਾਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਪਾਪਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਤੇऽਪ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਪ ਕਿਉਂ ਕਰਾਂ? ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮੰਦਾ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀ ਚੁੱਪ ਰਹੇ।
ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤੁ ਕਂਸੇਨ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਗृਹਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਕੰਸ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਾਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਦਿ ਚਕਾਰੋਗ੍ਰਸੁਤਸ੍ਤਦਾ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਸ਼ਲਂ ਰਾਜਾ ਤਤ੍ਰਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਗਰ ਸੁਤ ਨੇ ਪੈਰ-ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਦੀ ਰਵਾਇਤੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੇਰੀ ਅਤੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਨਾਰਦਸ੍ਤਂ ਤਦੋਵਾਚ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ । ਕਂਸ ਕਂਸ ਮਹਾਭਾਗ ਗਤੋऽਹਂ ਹੇਮਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਕੰਸ, ਕੰਸ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ ਸੀ।"
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ । ਦੇਵਕ੍ਯਾਂ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਸਲਾਹ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇਵਕੀ ਬਾਰੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ।
ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਤਵ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਜਨ੍ਮ ਚਾਤ੍ਰ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਤਤ੍ਕਥਂ ਨ ਹਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨੀਤਿਂ ਵਿਜਾਨਤਾ
ਤੇਰੇ ਵਧ ਦੇ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਥੇ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਨੀਤੀ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ?
ਕਂਸ ਉਵਾਚ ਅष੍ਟਮਂ ਚ ਹਨਿष੍ਯੇऽਹਂ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਮੇ ਦੇਵਭਾषਿਤਮ੍ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਰਾਜਨੀਤਿਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾ
ਕੰਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਅੱਠਵੇਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।" ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੂੰ ਰਾਜ ਨੀਤੀ, ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ।"
ਮਾਯਾਬਲਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਵਦਾਮਿ ਕਿਮ੍ । ਰਿਪੁਰਲ੍ਪੋऽਪਿ ਸ਼ੂਰੇਣ ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਾਂ? ਚੰਗਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਮ੍ਮੇਲਨਕ੍ਰਿਯਾਯਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਹ੍ਯष੍ਟਮਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਤ੍ਵਮਰਿਸਨ੍ਤ੍ਯਾਗਃ ਕृਤੋऽਯਂ ਜਾਨਤਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਅੱਠਵੇਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਹੈਂ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਛੱਡਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਕੀਤਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਗਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਨਾਰਦੋ ਦੇਵਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਗਤੇऽਥ ਨਾਰਦੇ ਕਂਸਃ ਸਮਾਹੂਯਾਥ ਬਾਲਕਮ੍ । ਪਾषਾਣੇ ਪੋਥਯਾਮਾਸ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ ਚ ਮਨ੍ਦਧੀਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੁਰ ਗਿਆ। ਨਾਰਦ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੰਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਾ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵਦਾਨਵਾਨਾਮਂਸ਼ਾਵਤਰਣਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਪਾਤਕਂ ਤੇਨ ਬਾਲਕੇਨ ਪਿਤਾਮਹ । ਯਜ੍ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਿਹਤਸ੍ਤਥਾ ਤੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਦਾਦਾ ਜੀ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਉਸ ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ?
ਨਾਰਦੋऽਪਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਃ । ਕਥਮੇਵਂਵਿਧਂ ਪਾਪਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਨਾਰਦ ਵੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਐਸਾ ਪਾਪ ਕਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ?
ਕਰ੍ਤਾ ਕਾਰਯਿਤਾ ਪਾਪੇ ਤੁਲ੍ਯਪਾਪੌ ਸ੍ਮृਤੌ ਬੁਧੈਃ । ਸ ਕਥਂ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਮੁਨਿਃ ਕਂਸਂ ਖਲਂ ਤਦਾ
ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਪਾਪੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਕੰਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਦ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਉਕਸਾਇਆ?
ਸਂਸ਼ਯੋऽਯਂ ਮਹਾਨ੍ਮੇऽਤ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਯੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਬਾਲਕੋ ਨਿਧਨਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ।