ਪੁਨਰ੍ਵਿਚਾਰਯਾਮਾਸ ਮਰਣਂ ਮੇऽਸ੍ਤ੍ਯਹੋ ਸ੍ਵਸਾ । ਪਾਪੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦੇਹਰਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ
ਉਹ ਫਿਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।'
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇਨ ਪਾਪਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਪ੍ਰਾਣਰਕ੍ਸ਼ਾ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਬੁਧੈਰਪ੍ਯੇਨਸਾ ਤਥਾ
'ਪਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੰਦ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਵੀ ਜਰੂਰਤ ਪੈਣ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਕਂਸਃ ਖਡ੍ਗਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਕੇਸ਼ੇष੍ਵਾਕृष੍ਯ ਪਾਪਕृਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਕੰਸਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।
ਕੋਸ਼ਾਤ੍ਖਡ੍ਗਮੁਪਾਕृष੍ਯ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਦੁਰਾਸ਼ਯਃ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਨਵੋਢਾਂ ਤਾਂ ਚਕਰ੍ष ਹ
ਕੰਸਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਮਿਆਨ ਤੋਂ ਕੱਢੀ, ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘਸੀਟਿਆ।
ਹਨ੍ਯਮਾਨਾਞ੍ਚ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ਵਸੁਦੇਵਾਨੁਗਾ ਵੀਰਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯੋਦ੍ਯਤਕਾਰ੍ਮੁਕਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀਰ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਮੁਞ੍ਚ ਮੁਞ੍ਚੇਤਿ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤਂ ਤੇ ਤਦਾਦ੍ਭੁਤਸਾਹਸਾਃ । ਕृਪਯਾ ਮੋਚਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੇਵਕੀਂ ਦੇਵਮਾਤਰਮ੍
ਉਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਬਹਾਦਰ ਲੋਕ ਚੀਕ ਪਏ, 'ਛੱਡੋ, ਛੱਡੋ!' ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਕੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਵਾਇਆ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ ਘੋਰਂ ਵੀਰਾਣਾਞ੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਵਸੁਦੇਵਸਹਾਯਾਨਾਂ ਕਂਸੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਥੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕੰਸਾ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਾਰੁਣੇ ਲੋਮਹਰ੍षਣੇ । ਕਂਸਂ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵृਦ੍ਧਾ ਯੇ ਯਦੁਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੇ ਕੰਸਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਪਿਤृष੍ਵਸੇਯਂ ਤੇ ਵੀਰ ਪੂਜਨੀਯਾ ਚ ਬਾਲਿਸ਼ਾ । ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਵਿਵਾਹੋਤ੍ਸਵਸਙ੍ਗਮੇ
'ਇਹ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਵੀਰ, ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਸਾਦਾ ਮਨੁੱਖ। ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ, ਵੀਰ।'
ਸ੍ਤ੍ਰੀਹਤ੍ਯਾ ਦੁਃਸਹਾ ਵੀਰ ਕੀਰ੍ਤਿਘ੍ਨੀ ਪਾਪਕृਤ੍ਤਮਾ । ਭੂਤਭਾषਿਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਿਜਾਨਤਾ
'ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਬੜਾ ਦੁਖਦਾਇਕ ਹੈ, ਵੀਰ, ਇਹ ਇੱਜ਼ਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸੇ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।'
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾ ਤਵ ਚਾਸ੍ਯ ਵਾ । ਉਦਿਤੇਤਿ ਕੁਤੋ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਾਗਨਰ੍ਥਕਰੀ ਵਿਭੋ
'ਤੇਰੇ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਕਿਸੇ ਲੁਕਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੱਲੋਂ, ਜਾਂ ਜਦ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੇ, ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਬੇਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਪ੍ਰਭੂ?'
ਯਸ਼ਸਸ੍ਤੇ ਵਿਘਾਤਾਯ ਵਸੁਦੇਵਗृਹਸ੍ਯ ਚ । ਅਰਿਣਾ ਰਚਿਤਾ ਵਾਣੀ ਗੁਣਮਾਯਾਵਿਦਾ ਨृਪ
'ਇਹ ਤੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਿਸੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੱਲੋਂ ਆਈ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ।'
ਬਿਭੇषਿ ਵੀਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਤਭਾषਿਤਭਾषਯਾ । ਯਸ਼ੋਮੂਲਵਿਘਾਤਾਰ੍ਥਮੁਪਾਯਸ੍ਤ੍ਵਰਿਣਾ ਕृਤਃ
ਤੂੰ ਸ਼ੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਡਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲਣ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਰਤ ਬਣਾਈ ਗਈ ਚਲ ਸੀ।
ਪਿਤृष੍ਵਸਾ ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਿਵਾਹਸਮਯੇ ਪੁਨਃ । ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਭਵੇਚ੍ਚ ਕਥਮਨ੍ਯਥਾ
ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹੀ ਢੰਗ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਏਵਂ ਤੈਰ੍ਬੋਧ੍ਯਮਾਨੋऽਸੌ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਨਾਭਵਦ੍ਯਦਾ । ਤਦਾ ਤਂ ਵਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਨੀਤਿਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਮਝਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ। ਫਿਰ ਨੀਤੀ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਂਸ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸਤ੍ਯਾਧਾਰਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰਾਨੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਂਸ੍ਤਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਕੰਸਾ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ—ਸੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਜਨਮੇ ਨਾ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਜਾਤਂ ਜਾਤਂ ਸੁਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਦਿ ਪ੍ਰਭੋ । ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਤਦਾ ਘੋਰੇ ਪਤਨ੍ਤੁ ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਜਾਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਮੈਂ ਹਰ ਜਨਮਿਆ ਬੱਚਾ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਦੇਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਘੋਰੇ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਣ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਥ ਵਚਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪੌਰਵਾ ਯੇ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਕਂਸਂ ਸਾਧੁ ਸਾਧੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਸੱਚ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਪੌਰਵ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਕੰਸਾ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ 'ਚੰਗਾ, ਚੰਗਾ' ਆਖਿਆ।
ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਭਾषਤੇ ਕ੍ਵਾਪਿ ਵਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਕੇਸ਼ਂ ਮੁਞ੍ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਸ੍ਤ੍ਰੀਹਤ੍ਯਾ ਪਾਤਕਂ ਤਥਾ
ਵਸੁਦੇਵ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਪਾਪ ਨਾ ਕਰ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ ਕਂਸੋ ਯਦੁਵृਦ੍ਧੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਕ੍ਰੋਧਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਾਨੁਮੋਦਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਮਝਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ ਕੰਸਾ ਨੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਥੇ ਸੱਚ ਬੋਲਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।
ਤਤੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਸ੍ਵਨੁਃ । ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਸਦਿ
ਫਿਰ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਚੱਲੀ। ਉਥੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੈਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਕਂਸਂ ਪ੍ਰਤਿਮੋਚ੍ਯ ਦੇਵਕੀਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਸ਼ੂਰਸੁਤਸ੍ਤਦਾਨੀਮ੍ । ਜਗਾਮ ਗੇਹਂ ਸ੍ਵਜਨਾਨੁਵृਤ੍ਤੋ ਨਵੋਢਯਾ ਵੀਤਭਯਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ
ਕੰਸਾ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ੂਰ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਕਂਸੇਨ ਦੇਵਕੀਪ੍ਰਥਮਪੁਤ੍ਰਵਧਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਅਥ ਕਾਲੇ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇਵਰੂਪਿਣੀ । ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਾਰ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਸੁਦੇਵੇਨ ਸਙ੍ਗਤਾ
ਕੰਸਾ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਕੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲ ਕੇ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਪੂਰ੍ਣੇऽਥ ਦਸ਼ਮੇ ਮਾਸੇ ਸੁषੁਵੇ ਸੁਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰੂਪਾਵਯਵਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਦੇਵਕੀ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯਦਾ
ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਪੂਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਦਾऽऽਹ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਾਨੁਮੋਦਿਤਃ । ਭਾਵਿਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਮਹਾਭਾਗੋ ਦੇਵਕੀਂ ਦੇਵਮਾਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਕੀ, ਜੋ ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਰੋਰੁ ਸਮਯਂ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਸ੍ਵਸੁਤਾਰ੍ਪਣੇ । ਮੋਚਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸ਼ਪਥੇਨ ਮਯਾ ਤਦਾ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਪਤ ਨਾਲ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਇਮਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭ੍ਰਾਤृਸੂਨਵੇ । (ਖਲੇ ਕਂਸੇ ਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਦੈਵੇ ਕਿਂ ਵਾ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ।)
ਇਹ ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ। (ਕੰਸਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਾਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ?)
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਿਲ ਜੀਵਾਨਾਂ ਕਾਲਪਾਸ਼ਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍ । ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਥੈਵਾਤ੍ਰ ਜੀਵਸ੍ਯ ਵਿਧਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਦੇਵਕ੍ਯੁਵਾਚ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨृਭਿਃ
ਜੀਵ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸਮਤ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਵਾਮੀ, ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਕੀਤਾ ਕਰਮ ਜਰੂਰ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥੈਸ੍ਤਪੋਭਿਰ੍ਦਾਨੈਰ੍ਵਾ ਕਿਂ ਨ ਯਾਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਹਿ ਤਤ੍ । ਲਿਖਿਤੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਵਿਧਿਰ੍ਨृਪ
ਤੀਰਥ, ਤਪ ਜਾਂ ਦਾਨ ਨਾਲ ਉਹ (ਕਰਮ) ਮੁਕਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦਾ ਢੰਗ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।