ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਰਾਮਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ । ਸ਼ਰਣਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਸ ਗਤੋ ਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਹਾਯਾਨ੍ਵਾਨਰਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਬਬਨ੍ਧ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍ । ਜਘਾਨ ਰਾਵਣਂ ਵੀਰਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹੋਦਰਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ; ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਨੀਯ ਚ ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਰਾਮੋ ਦਿਵ੍ਯਮਕਾਰਯਤ੍ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਪਿ ਹृਤਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਣ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਚੁਰਾਈ ਹੋਈ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਕਿਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਯੋਗਮਾਯਾਬਲਂ ਮਹਤ੍ । ਯਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਮਿਤਂ ਭ੍ਰਮਤੇ ਕਿਲ
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂ, ਯੋਗਮਾਇਆ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਭਟਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਨਾਨਾਵਤਾਰੇऽਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਾਪਵਸ਼ਂ ਗਤਃ । ਕਰੋਤਿ ਵਿਵਿਧਾਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾ ਦੈਵਾਧੀਨਃ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਵਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਵਾਹਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਭਵਂ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਰਤਬ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਉਸ ਦਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੋਇਆ।
ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਪੁਲਿਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਹ੍ਯਾਸੀਨ੍ਮਧੁਵਨਂ ਪੁਰਾ । ਲਵਣੋ ਮਧੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਦਾਨਵੋ ਬਲੀ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਮਧੁਵਨ ਵਿੱਚ, ਮਧੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲਵਣ, ਇੱਕ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਦੁਃਖਦਃ ਪਾਪੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਨਿਹਤੋऽਸੌ ਮਹਾਭਾਗ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯਾਨੁਜੇਨ ਵੈ
ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨਾਥ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਮਦੋਤ੍ਕਟਮ੍ । ਵਾਸਿਤਾ ਮਥੁਰਾ ਨਾਮ ਪੁਰੀ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਉਸ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਥੁਰਾ ਨਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਈ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ੌ ਦ੍ਵੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿषੂਦਨਃ । ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਰਾਜ੍ਯੇ ਮਤਿਮਾਨ੍ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਪੁਸ਼ਕਰਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ; ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਤਾਂ ਤੁ ਯਾਦਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ । ਮਥੁਰਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾ ਰਾਜਨ੍ ਯਯਾਤਿਤਨਯਃ ਪੁਰਾ
ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੀ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਭਿਧਃ ਸ਼ੂਰਸ੍ਤਤ੍ਰਾਭੂਨ੍ਮੇਦਿਨੀਪਤਿਃ । ਮਾਥੁਰਾਞ੍ਛੂਰਸੇਨਾਂਸ਼੍ਚ ਬੁਭੁਜੇ ਵਿषਯਾਨ੍ਨृਪ
ਉਥੇ ਸ਼ੂਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕਸ਼੍ਯਪਾਂਸ਼ਃ ਸ਼ਾਪਾਚ੍ਚ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਵੈ । ਵਸੁਦੇਵੋऽਤਿਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸ਼ੂਰਸੇਨਸੁਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ।
ਵੈਸ਼੍ਯਵृਤ੍ਤਿਰਤਃ ਸੋऽਭੂਨ੍ਮृਤੇ ਪਿਤਰਿ ਮਾਧਵਃ । ਉਗ੍ਰਸੇਨੋ ਬਭੂਵਾਥ ਕਂਸਸ੍ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਮਹਾਨ੍
ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਧਵ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਕੰਸਾ ਸੀ।
ਅਦਿਤਿਰ੍ਦੇਵਕੀ ਜਾਤਾ ਦੇਵਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਤਦਾ । ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵੈ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਥ ਕਸ਼੍ਯਪਾਨੁਗਤਾ ਕਿਲ
ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਬਣੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਕਾ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਈ। ਵਰੁਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਹੇਠ ਆ ਗਈ।
ਦਤ੍ਤਾ ਸਾ ਵਸੁਦੇਵਾਯ ਦੇਵਕੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਵਿਵਾਹੇ ਰਚਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵਾਗਭੂਦ੍ ਗਗਨੇ ਤਦਾ
ਉਹ ਨਿਕਲੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਦੇਵਕਾ ਵੱਲੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਜਦ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਕਂਸ ਕਂਸ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਕੀਗਰ੍ਭਸਮ੍ਭਵਃ । ਅष੍ਟਮਸ੍ਤੁ ਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤਵ ਹਨ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕੰਸਾ, ਕੰਸਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਅੱਠਵਾਂ ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰਾ ਵਧੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਕਂਸੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਬਲਃ । ਦੇਵਵਾਚਂ ਤੁ ਤਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾਮਵਾਪ ਸਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੰਸਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਿਮਰ੍ਸ਼ਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ । ਨਿਹਤ੍ਯੈਨਾਂ ਨ ਮੇ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵੇਦਦ੍ਯੈਵ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਕੰਸਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਫਿਰ ਵਿਚਾਰਿਆ, 'ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।'
ਉਪਾਯੋ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਰ੍ਯੇ ਮृਤ੍ਯੁਭਯਾਵਹੇ । ਇਯਂ ਪਿਤृष੍ਵਸਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਕਥਂ ਹਨ੍ਮੀਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
'ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ—ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?' ਕੰਸਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਵਿਚਾਰਯਾਮਾਸ ਮਰਣਂ ਮੇऽਸ੍ਤ੍ਯਹੋ ਸ੍ਵਸਾ । ਪਾਪੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦੇਹਰਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ
ਉਹ ਫਿਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।'
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇਨ ਪਾਪਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਪ੍ਰਾਣਰਕ੍ਸ਼ਾ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਬੁਧੈਰਪ੍ਯੇਨਸਾ ਤਥਾ
'ਪਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੰਦ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਵੀ ਜਰੂਰਤ ਪੈਣ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਕਂਸਃ ਖਡ੍ਗਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਕੇਸ਼ੇष੍ਵਾਕृष੍ਯ ਪਾਪਕृਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਕੰਸਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।
ਕੋਸ਼ਾਤ੍ਖਡ੍ਗਮੁਪਾਕृष੍ਯ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਦੁਰਾਸ਼ਯਃ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਨਵੋਢਾਂ ਤਾਂ ਚਕਰ੍ष ਹ
ਕੰਸਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਮਿਆਨ ਤੋਂ ਕੱਢੀ, ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘਸੀਟਿਆ।
ਹਨ੍ਯਮਾਨਾਞ੍ਚ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ਵਸੁਦੇਵਾਨੁਗਾ ਵੀਰਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯੋਦ੍ਯਤਕਾਰ੍ਮੁਕਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀਰ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਮੁਞ੍ਚ ਮੁਞ੍ਚੇਤਿ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤਂ ਤੇ ਤਦਾਦ੍ਭੁਤਸਾਹਸਾਃ । ਕृਪਯਾ ਮੋਚਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੇਵਕੀਂ ਦੇਵਮਾਤਰਮ੍
ਉਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਬਹਾਦਰ ਲੋਕ ਚੀਕ ਪਏ, 'ਛੱਡੋ, ਛੱਡੋ!' ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਕੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਵਾਇਆ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ ਘੋਰਂ ਵੀਰਾਣਾਞ੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਵਸੁਦੇਵਸਹਾਯਾਨਾਂ ਕਂਸੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਥੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕੰਸਾ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਾਰੁਣੇ ਲੋਮਹਰ੍षਣੇ । ਕਂਸਂ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵृਦ੍ਧਾ ਯੇ ਯਦੁਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੇ ਕੰਸਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਪਿਤृष੍ਵਸੇਯਂ ਤੇ ਵੀਰ ਪੂਜਨੀਯਾ ਚ ਬਾਲਿਸ਼ਾ । ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਵਿਵਾਹੋਤ੍ਸਵਸਙ੍ਗਮੇ
'ਇਹ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਵੀਰ, ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਸਾਦਾ ਮਨੁੱਖ। ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ, ਵੀਰ।'
ਸ੍ਤ੍ਰੀਹਤ੍ਯਾ ਦੁਃਸਹਾ ਵੀਰ ਕੀਰ੍ਤਿਘ੍ਨੀ ਪਾਪਕृਤ੍ਤਮਾ । ਭੂਤਭਾषਿਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਿਜਾਨਤਾ
'ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਬੜਾ ਦੁਖਦਾਇਕ ਹੈ, ਵੀਰ, ਇਹ ਇੱਜ਼ਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸੇ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।'