ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਚ ਵृषੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਹਨਤ੍ਵਂ ਗਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਆਦ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰੇਵ ਵਿਵੇਕਿਨਃ
ਇੰਦਰ ਵੀ ਵੱਛਾ ਬਣ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਾਹਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਤ੍ਵਂ ਗਤਂ ਕੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭੁਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕੁਤੋ ਗਤਾ । ਯਦ੍ਧੇਮਮृਗਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਨ ਜ੍ਞਾਤਂ ਹਰਿਣਾ ਕਿਲ
ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਾਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਕਿੱਥੇ ਗਈ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ ਗਈ, ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ?
ਰਾਜਨ੍ ਮਾਯਾਬਲਂ ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਮੋ ਹਿ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ । ਰਾਮੋ ਵਿਰਹਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਮਾਤੁਰਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੋ: ਰਾਮ ਜੀ ਵੀ ਕਾਮ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ। ਵਿਰਹ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰਾਮ ਜੀ ਬਹੁਤ ਤੜਫ ਕੇ ਰੋਏ।
ਯੋऽਪृਚ੍ਛਤ੍ਪਾਦਪਾਨ੍ਮੂਢਃ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ । ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਵਾ ਹृਤਾ ਕੇਨ ਰੁਦਨ੍ਨੁਚ੍ਚਤਰਂ ਤਤਃ
ਉਹ, ਭੁੱਲੇ-ਭਟਕੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਸੀ, 'ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਕਿੱਥੇ ਗਈ? ਕੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ?' ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਂਦਾ ਗਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਹਂ ਮਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਨ੍ਤਾਵਿਰਹਦੁਃਖਿਤਃ । ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਮਮ ਦੁਃਖੇਨ ਮਰਿष੍ਯਸਿ ਵਨੇऽਨੁਜ
ਲਖ਼ਮਣ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਵਿਰਹ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ।
ਆਵਯੋਰ੍ਮਰਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਤਾ ਮਮ ਮਰਿष੍ਯਤਿ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋऽਪ੍ਯਤਿਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਕਥਂ ਜੀਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਵੀ ਮਰ ਜਾਵੇਗੀ। ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੀ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਜੀਵਿਤਂ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਪੂਰ੍ਣਕਾਮਾਥ ਕੈਕੇਯੀ ਭਵੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਸੁਮਿਤਰਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਦੁਖ-ਭਰੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗੀ, ਪਰ ਕੈਕੇਈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ।
ਹਾ ਸੀਤੇ ਕ੍ਵ ਗਤਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਵਿਹਾਯ ਸ੍ਮਰਾਤੁਰਾ । ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਾਂ ਜੀਵਯ ਕृਸ਼ੋਦਰਿ
ਹਾ ਸੀਤਾ! ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਆ, ਆ, ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਜੀਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਦਧੀਨਞ੍ਚ ਜੀਵਿਤਮ੍ । ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯ ਦੀਨਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਜਨਕਨਨ੍ਦਿਨਿ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਵਿਲਪਤਾ ਤੇਨ ਰਾਮੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ । ਵਨੇ ਵਨੇ ਚ ਭ੍ਰਮਤਾ ਨੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ ਅਪਾਰ ਸੀ, ਰੋਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ-ਜੰਗਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਰਾਮਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ । ਸ਼ਰਣਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਸ ਗਤੋ ਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਹਾਯਾਨ੍ਵਾਨਰਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਬਬਨ੍ਧ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍ । ਜਘਾਨ ਰਾਵਣਂ ਵੀਰਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹੋਦਰਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ; ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਨੀਯ ਚ ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਰਾਮੋ ਦਿਵ੍ਯਮਕਾਰਯਤ੍ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਪਿ ਹृਤਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਣ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਚੁਰਾਈ ਹੋਈ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਕਿਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਯੋਗਮਾਯਾਬਲਂ ਮਹਤ੍ । ਯਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਮਿਤਂ ਭ੍ਰਮਤੇ ਕਿਲ
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂ, ਯੋਗਮਾਇਆ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਭਟਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਨਾਨਾਵਤਾਰੇऽਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਾਪਵਸ਼ਂ ਗਤਃ । ਕਰੋਤਿ ਵਿਵਿਧਾਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾ ਦੈਵਾਧੀਨਃ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਵਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਵਾਹਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਭਵਂ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਰਤਬ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਉਸ ਦਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੋਇਆ।
ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਪੁਲਿਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਹ੍ਯਾਸੀਨ੍ਮਧੁਵਨਂ ਪੁਰਾ । ਲਵਣੋ ਮਧੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਦਾਨਵੋ ਬਲੀ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਮਧੁਵਨ ਵਿੱਚ, ਮਧੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲਵਣ, ਇੱਕ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਦੁਃਖਦਃ ਪਾਪੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਨਿਹਤੋऽਸੌ ਮਹਾਭਾਗ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯਾਨੁਜੇਨ ਵੈ
ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨਾਥ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਮਦੋਤ੍ਕਟਮ੍ । ਵਾਸਿਤਾ ਮਥੁਰਾ ਨਾਮ ਪੁਰੀ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਉਸ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਥੁਰਾ ਨਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਈ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ੌ ਦ੍ਵੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿषੂਦਨਃ । ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਰਾਜ੍ਯੇ ਮਤਿਮਾਨ੍ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਪੁਸ਼ਕਰਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ; ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਤਾਂ ਤੁ ਯਾਦਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ । ਮਥੁਰਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾ ਰਾਜਨ੍ ਯਯਾਤਿਤਨਯਃ ਪੁਰਾ
ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੀ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਭਿਧਃ ਸ਼ੂਰਸ੍ਤਤ੍ਰਾਭੂਨ੍ਮੇਦਿਨੀਪਤਿਃ । ਮਾਥੁਰਾਞ੍ਛੂਰਸੇਨਾਂਸ਼੍ਚ ਬੁਭੁਜੇ ਵਿषਯਾਨ੍ਨृਪ
ਉਥੇ ਸ਼ੂਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕਸ਼੍ਯਪਾਂਸ਼ਃ ਸ਼ਾਪਾਚ੍ਚ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਵੈ । ਵਸੁਦੇਵੋऽਤਿਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸ਼ੂਰਸੇਨਸੁਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ।
ਵੈਸ਼੍ਯਵृਤ੍ਤਿਰਤਃ ਸੋऽਭੂਨ੍ਮृਤੇ ਪਿਤਰਿ ਮਾਧਵਃ । ਉਗ੍ਰਸੇਨੋ ਬਭੂਵਾਥ ਕਂਸਸ੍ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਮਹਾਨ੍
ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਧਵ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਕੰਸਾ ਸੀ।
ਅਦਿਤਿਰ੍ਦੇਵਕੀ ਜਾਤਾ ਦੇਵਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਤਦਾ । ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵੈ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਥ ਕਸ਼੍ਯਪਾਨੁਗਤਾ ਕਿਲ
ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਬਣੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਕਾ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਈ। ਵਰੁਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਹੇਠ ਆ ਗਈ।
ਦਤ੍ਤਾ ਸਾ ਵਸੁਦੇਵਾਯ ਦੇਵਕੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਵਿਵਾਹੇ ਰਚਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵਾਗਭੂਦ੍ ਗਗਨੇ ਤਦਾ
ਉਹ ਨਿਕਲੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਦੇਵਕਾ ਵੱਲੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਜਦ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਕਂਸ ਕਂਸ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਕੀਗਰ੍ਭਸਮ੍ਭਵਃ । ਅष੍ਟਮਸ੍ਤੁ ਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤਵ ਹਨ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕੰਸਾ, ਕੰਸਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਅੱਠਵਾਂ ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰਾ ਵਧੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਕਂਸੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਬਲਃ । ਦੇਵਵਾਚਂ ਤੁ ਤਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾਮਵਾਪ ਸਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੰਸਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਿਮਰ੍ਸ਼ਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ । ਨਿਹਤ੍ਯੈਨਾਂ ਨ ਮੇ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵੇਦਦ੍ਯੈਵ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਕੰਸਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਫਿਰ ਵਿਚਾਰਿਆ, 'ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।'
ਉਪਾਯੋ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਰ੍ਯੇ ਮृਤ੍ਯੁਭਯਾਵਹੇ । ਇਯਂ ਪਿਤृष੍ਵਸਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਕਥਂ ਹਨ੍ਮੀਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
'ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ—ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?' ਕੰਸਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।