ਸ੍ਥਿਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇषੁ ਨਿਦ੍ਰਾਸੁਪ੍ਤੇ ਜਗਤ੍ਪਤੌ । ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਓਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰੁਦਰ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਨਿਦ੍ਰਾਭਙ੍ਗਃ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੁ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਨੀਂਦ ਕਿਵੇਂ ਤੋੜੀ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ।'
ਤਮੁਵਾਚ ਤਦਾ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਨਿਦ੍ਰਾਭਙ੍ਗੇऽਸ੍ਤਿ ਦੂषਣਮ੍ । ਕਾਰ੍ਯਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਨੀਂਦ ਤੋੜਣ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਯਜਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।'
ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਤਦਾ ਵਮ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ । ਤਯਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਤਤ੍ਰ ਧਨੁषੋऽਗ੍ਰਂ ਧਰਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇੱਕ ਦੀਮਕ ਬਣਾਈ; ਉਸ ਦੀਮਕ ਨਾਲ ਓਥੇ ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਅੱਗਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਖਾਣਾ ਸੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇऽਗ੍ਰੇ ਤਦਾ ਨਿਮ੍ਨਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍ । ਤਦਾ ਨਿਦ੍ਰਾਵਿਮੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਦੇਵਦੇਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਅੱਗਾ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਧਨੁਸ਼ ਥੱਲੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਗਵਾਨ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਜਾਵੇਗਾ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸ ਵਮ੍ਰੀਂ ਸਂਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਦੇਵਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਸਨਾਤਨ ਦੇਵਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀਮਕ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਦਾ ਵਮ੍ਰੀ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਪਤੇਃ । ਨਿਦ੍ਰਾਭਙ੍ਗਃ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਗੁਰੋਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੀਮਕ ਨੇ ਦੇਵਦੇਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਨੀਂਦ ਕਿਵੇਂ ਤੋੜੀ ਜਾਵੇ?'
ਨਿਦ੍ਰਾਭਙ੍ਗਃ ਕਥਾਚ੍ਛੇਦੋ ਦਮ੍ਪਤ੍ਯੋਃ ਪ੍ਰੀਤਿਭੇਦਨਮ੍ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਤृਵਿਭੇਦਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਨੀਂਦ ਤੋੜਣਾ, ਕਹਾਣੀ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਵਿੱਛੋੜੀ, ਤੇ ਮਾਂ-ਪੁੱਤ ਦੀ ਵਿੱਛੋੜੀ — ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕਥਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਕਰੋਮਿ ਸੁਖਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਕਿਂ ਫਲਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦੇਵ ਯੇਨ ਪਾਪਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੇਵਦੇਵ ਦਾ ਸੁਖ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂ? ਖਾਣ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪਾਪ ਕਰਾਂ?
ਸਰ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਵਸ਼ੋ ਲੋਕਃ ਕੁਰੁਤੇ ਪਾਤਕਂ ਕਿਲ । ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਮੇਵ ਪ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਖਾਵਾਂਗਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਤਵ ਭਾਗਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਮਖਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਸ਼ृਣੁ । ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਬੋਧਯ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵਾਂਗੇ — ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਗਾ।'
ਹੋਮਕਰ੍ਮਣਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚ ਹਵਿਰ੍ਦਾਨਾਤ੍ਪਤਿष੍ਯਤਿ । ਤਤ੍ਤੇ ਭਾਗਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਯਜਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਆਵੇਗਾ; ਇਹ ਹੀ ਤੇਰਾ ਭਾਗ ਸਮਝ ਤੇ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਮ੍ਰੀ ਧਨੁषੋऽਗ੍ਰਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਚਖਾਦ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਭੂਮੌ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਜ੍ਯਾ ਤਦਾਭਵਤ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ, ਦੀਮਕ ਨੇ ਜਲਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਅੱਗਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਖਾ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਖੁਲ ਗਈ।'
ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਜਾਯਾਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾ ਕੋਟਿਸ੍ਤਥੋਤ੍ਤਰਾ । ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮਭਵਦ੍ਘੋਰਸ੍ਤੇਨ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸੁਰਾਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਖੁਲ ਗਈ ਤੇ ਅੱਗਾ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ਬਦ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਸੁਧਾ ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਤਦਾ । ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਸੁਸ਼੍ਚ ਜਲਜਨ੍ਤਵਃ
ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਘਬਰਾਏ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ।
ਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾਸ੍ਤਥਾ ਚੋਗ੍ਰਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ । ਉਲ੍ਕਾਪਾਤਾ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਦੁਃਖਸ਼ਂਸਿਨਃ
ਤਿੱਖੇ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਪਹਾੜ ਕੰਬੇ, ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋਏ ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੀ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਿਸ਼ੋ ਘੋਰਤਰਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਸੂਰ੍ਯੋऽਪ੍ਯਸ੍ਤਂਗਤੋऽਭਵਤ੍ । ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਦਿਨੇ
ਚੌਂਕੀਆਂ ਹੋਰ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਕਿ ਅੱਜ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਦਿਨ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਮੂਰ੍ਧਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਕੁਣ੍ਡਲਃ । ਗਤਃ ਸਮੁਕੁਟਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਤਾਪਸਾਃ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਮੁਕਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਥਾਂ ਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ।
ਅਨ੍ਧਕਾਰੇ ਤਦਾ ਘੋਰੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਰੌ ਤਦਾ । ਸ਼ਿਰੋਹੀਨਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਾਂਤ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਰ-ਰਹਿਤ ਸਰੀਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਬਨ੍ਧਂ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਚਿਨ੍ਤਾਸਾਗਰਮਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਧੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਾ ਨਾਥ ਕਿਂ ਪ੍ਰਭੋ ਜਾਤਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਮਾਨੁषਮ੍ । ਵੈਸ਼ਸਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਦੇਵਦੇਵ ਸਨਾਤਨ
ਹਾ ਨਾਥ! ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਇਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੈ, ਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ!
ਮਾਯੇਯਂ ਕਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਯਯਾ ਤੇऽਦ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਹृਤਮ੍ । ਅਚ੍ਛੇਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਭੇਦ੍ਯੋऽਸਿ ਅਪ੍ਰਦਾਹ੍ਯੋऽਸਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਕਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਲੈ ਗਿਆ? ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੱਟਣ ਤੋਂ, ਟੁੱਟਣ ਤੋਂ ਤੇ ਸੜਨ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਗਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਵਿਭੋ ਮਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਦੇਵਤਾਃ । ਕੀਦृਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਨਃ ਸ੍ਨੇਹਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੇਨੈਵ ਰੁਦਾਮਹੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਸਾਡਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਰੋ ਰਹੇ ਹਾਂ?
ਨਾਯਂ ਵਿਘ੍ਨਃ ਕृਤੋ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਨ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ । ਦੇਵੈਰੇਵ ਕृਤਃ ਕਸ੍ਯ ਦੂषਣਂ ਚ ਰਮਾਪਤੇ
ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਤਾਂ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੇ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੇ। ਇਹ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਬਣਾਈ। ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਗਲਤੀ ਹੈ?
ਪਰਾਧੀਨਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਃ ਕ੍ਵ ਵ੍ਰਜਾਮ ਚ । ਸ਼ਰਣਂ ਨੈਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਸੁਰਾਣਾਂ ਮੂਢਚੇਤਸਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬੇਬਸ ਹਨ—ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਈਏ? ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚੈषਾ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੀ ਮਾਯਾ ਰਾਜਸੀ ਨ ਚ ਤਾਮਸੀ । ਯਯਾ ਛਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਮਾਯੇਸ਼ਸ੍ਯ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋਃ
ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸਾਤਵਿਕ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਜਸਿਕ, ਨਾ ਤਾਂ ਤਾਮਸਿਕ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਿਰ, ਹੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਂਸ੍ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਞ੍ਛਿਵਪੁਰੋਗਮਾਨ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤਦੋਵਾਚ ਸ਼ਮਯਨ੍ਵੇਦਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬੋਲਿਆ।
ਰੁਦਿਤੇਨ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਕ੍ਰਨ੍ਦਿਤੇਨ ਤਥਾਪਿ ਕਿਮ੍ । ਉਪਾਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਬੁਦ੍ਧਿਗੋਚਰਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਰੋਣ ਤੇ ਚੀਕਣ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ? ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਲੱਭਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਆ ਸਕੇ।
ਦੈਵਂ ਪੁਰੁषਕਾਰਸ਼੍ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਦृਸ਼ਾਵੁਭੌ । ਉਪਾਯਸ਼੍ਚ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯੋ ਦੈਵਾਤ੍ਫਲਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੈਵੀ ਭਾਗ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਤਨ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਤੀਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਦੈਵਮੇਵ ਪਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਧਿਕ੍ਪੌਰੁषਮਨਰ੍ਥਕਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋਰਪਿ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਮਨੁੱਖੀ ਜਤਨ ਨੂੰ ਕਿਆ, ਜੋ ਬੇਕਾਰ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ।