ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਪਿ ਚ ਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਮਤ੍ਪਦਾਨੁਗਃ । ਵਾਰਿਤੋऽਪਿ ਮਯਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੋਹਿਤਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੈਰ੍ਗੁਣੈਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ; ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਆਮ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਉਹ ਫਸ ਗਿਆ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰੂਪਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਃ ਕਪਟਾਕृਤਿਃ । ਜਹਾਰ ਤਰਸਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਜਾਨਕੀਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਛਲ ਕਰਕੇ, ਦੁਖੀ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਅ攀ਣ ਲਿਆ।
ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੇਨ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਰੁਦਿਤਞ੍ਚ ਵਨੇ ਵਨੇ । ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਚ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਵਸ਼ਾਨ੍ਮਯਾ
ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ-ਜੰਗਲ ਰੋਂਦਾ ਰਿਹਾ; ਤੇ ਲੋੜ ਪੈਣ ਤੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕੀਤੀ।
ਅਨ੍ਯਾਯੇਨ ਹਤੋ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਪਾਚ੍ਚੈਵ ਨਿਵਾਰਿਤਃ । ਸਹਾਯਾਨ੍ਵਾਨਰਾਨ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਚਲਿਤਃ ਪੁਨਃ
ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ; ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਚਲਿਆ।
ਬਦ੍ਧੋऽਹਂ ਨਾਗਪਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਮਾਨੁਜਃ । ਵਿਸਂਜ੍ਞੌ ਪਤਿਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤਾਃ
ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ; ਅਸੀਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਵਾਨਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਗਰੁਡੇਨ ਤਦਾऽऽਗਤ੍ਯ ਮੋਚਿਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਕਿਲ । ਚਿਨ੍ਤਾ ਮੇ ਮਹਤੀ ਜਾਤਾ ਦੈਵਂ ਕਿਂ ਵਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਆਇਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਕਿ ਹੁਣ ਭਾਗ ਕਿੰਝ ਕਰੇਗਾ।
ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਨੇ ਵਾਸੋ ਮृਤਸ੍ਤਾਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਹृਤਾ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਕष੍ਟਂ ਦਦਾਤ੍ਯੇਵਮਗ੍ਰੇ ਕਿਂ ਵਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਜ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਿਆ, ਪਿਤਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਪਿਆਰੀ ਅ攀ਣ ਲੈ ਗਈ; ਇੰਝ ਕਠਨ ਯੁੱਧ ਮਿਲਿਆ—ਅੱਗੇ ਭਾਗ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?
ਪ੍ਰਥਮਂ ਤੁ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਮਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਵਨਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਸ੍ਯੈਵ ਧਨਹੀਨਸ੍ਯ ਮੇ ਸੁਰਾਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਿਕਲਿਆ, ਸਿਰਫ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਧਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਵਰਾਟਿਕਾਪਿ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮੇ ਨ ਦਤ੍ਤਾ ਵਨਨਿਰ੍ਗਮੇ । ਪਦਾਤਿਰਸਹਾਯੋऽਹਂ ਧਨਹੀਨਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਨਿਕਲਦੇ ਸਮੇਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਰੁਪਇਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਮੈਂ ਪੈਦਲ, ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਧਨ ਬਿਨਾ ਨਿਕਲਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੈਵ ਵਰ੍षਾਣਿ ਨੀਤਾਨਿ ਚ ਤਦਾ ਮਯਾ । ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵ੍ਯਾਧਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਵਨੇ
ਮੈਂ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੇ, ਸ਼ੂਰਾ ਦਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀ ਕੇ।
ਦੈਵਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਿਹਤੋऽਸੌ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਆਨੀਤਾ ਚ ਪੁਨਃ ਸੀਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਯੋਧ੍ਯਾ ਮਯਾ ਤਥਾ
ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਖਸ਼ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਸੀਤਾ ਮੁੜ ਲਿਆਈ, ਤੇ ਮੈਂ ਅਯੋਧਿਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਵਰ੍षਾਣਿ ਕਤਿਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਖਂ ਸਂਸਾਰਸਮ੍ਭਵਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਞ੍ਚ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਕੋਸਲਾਨਧਿਤਿष੍ਠਤਾ
ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਕੋਸਲ ਦੇ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।
ਪੁਰੈਵਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਰਾਜ੍ਯੇਨ ਵੈ ਤਦਾ । ਲੋਕਾਪਵਾਦਭੀਤੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਸੀਤਾ ਵਨੇ ਮਯਾ
ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਨ੍ਤਾਵਿਰਹਜਂ ਦੁਃਖਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ । ਪਾਤਾਲਂ ਸਾ ਗਤਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧਰਾਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰਾਤ੍ਮਜਾ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਪਿਆਰੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦਾ ਅਸਹਿ ਦੁੱਖ ਸਹਿਆ; ਫਿਰ ਧਰਾਤੀ ਦੀ ਧੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਏਵਂ ਰਾਮਾਵਤਾਰੇऽਪਿ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਪਰਤਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੇ ਨੂਨਂ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਃ ਕੋ ਭਵੇਤ੍ਤਦਾ
ਇੰਝ ਰਾਮ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਵਿਚ ਵੀ, ਮੈਂ ਲਗਾਤਾਰ ਦੁੱਖ ਹੀ ਪਾਇਆ; ਪਰਾਧੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਕੌਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਾਲਵਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ । ਪਰਤਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਿਬੁਧੇਨ ਵੈ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਸੁਰਗ ਪਾਇਆ; ਪਰਾਧੀਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ, ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ?
ਪਰਤਨ੍ਤ੍ਰੋऽਤ੍ਮ੍ਯਹਂ ਨੂਨਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨੇ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ, ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਵੀ ਹੋਰ ਦੇ ਆਧੀਨ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਸਭ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੀ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਦੇਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਦੇਵੀਵਾਕ੍ਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਨਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ । ਯਨ੍ਮਾਯਾਮੋਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜਾਨਾਤਿ ਨੋ ਜਨਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਮੁੜ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਭ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ; ਕੋਈ ਵੀ ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'
ਵਯਂ ਮਾਯਾਵृਤਾਃ ਕਾਮਂ ਨ ਸ੍ਮਰਾਮੋ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ । ਪਰਮਂ ਪੁਰੁषਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਮਾਇਆ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਦਾ-ਅਟੱਲ, ਸੱਚ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਰਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵੋऽਹਮਿਤਿ ਮੋਹਿਤਾਃ । ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਵਯਂ ਧਾਤਃ ਪਰਂ ਵਸ੍ਤੁ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਭਟਕ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ, 'ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ,' ਪਰ, ਹੇ ਧਾਤਾ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਸਰਵੋਚ, ਸਦੀਵੀ ਹਕੀਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਯਨ੍ਮਾਯਾਮੋਹਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਸਦਾ ਵਰ੍ਤੇ ਪਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਪਰਵਾਨ੍ਦਾਰੁਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਮਾਯਿਕਸ੍ਯ ਯਥਾ ਵਸ਼ੇ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਜਾਦੂਈ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਹਥ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਭਵਤਾਪਿ ਤਥਾ ਦृष੍ਟਾ ਵਿਭੂਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਦ੍ਭੁਤਾ । ਕਲ੍ਪਾਦੌ ਭਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਮਯਾਪਿ ਚ ਸੁਧਾਰ੍ਣਵੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਅਜੋਬੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਚ, ਰਚਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਮਣਿਦ੍ਵੀਪੇऽਥ ਮਨ੍ਦਾਰਵਿਟਪੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ । ਸਮਾਜੇ ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਦृष੍ਟਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਨ ਵਚਸਾਪਿ ਚ
ਫਿਰ, ਮਣੀ ਦੀ ਟਾਪੂ 'ਤੇ, ਮੰਦਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ 'ਚ, ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਸਭ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਹੋਇਆ—ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਤਾਂ ਸੀ, ਪਰ ਬੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਂ ਪਰਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਂ ਮਾਯਾਮਾਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਸ ਸਰਵੋਚ, ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਮੂਲ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਹਰਿਣਾ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਸਸ੍ਮਰੁਰ੍ਮਨਸਾ ਦੇਵੀਂ ਯੋਗਮਾਯਾਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰੀ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਵਨ-ਇਸ਼ਵਰੀ, ਸਦੀਵੀ ਯੋਗਮਾਇਆ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਦੌ । ਪਾਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ਵਰਾਭੀਤਿਧਰਾ ਦੇਵੀ ਜਪਾਰੁਣਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਾਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ; ਪਾਸ, ਅੰਕੁਸ਼, ਵਰ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਵਾਲੀ, ਜਪਾ-ਰੰਗੀ ਦੇਵੀ ਆਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਰੂਪ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਊਰ੍ਣਨਾਭਾਦ੍ਯਥਾ ਤਨ੍ਤੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾ ਵਿਭਾਵਸੋਃ । ਤਥਾ ਜਗਦ੍ਯਦੇਤਸ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਤਾਂ ਨਤਾ ਵਯਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਵੇਂ ਮਕੜੀ ਤੋਂ ਧਾਗਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਜਗਤ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਨ੍ਮਾਯਾਸ਼ਕ੍ਤਿਸਂਕॢਪ੍ਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਤਾਂ ਚਿਤਂ ਭੁਵਨਾਧੀਸ਼ਾਂ ਸ੍ਮਰਾਮਃ ਕਰੁਣਾਰ੍ਣਵਾਮ੍
ਜਗਤ ਦਾ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ-ਅਚਲਦਾ ਰੂਪ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਭਵਨ-ਇਸ਼ਵਰੀ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਦਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਭਵੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਭਵਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਂਵਿਦ੍ਰੂਪਾਂ ਚ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸ੍ਮਰਾਮਃ ਸਾ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਾਸ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯੈ ਚ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੈ ਚ ਧੀਮਹਿ । ਤਨ੍ਨੋ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਦੇਵੀ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।