ਵੇਦੋऽਪਿ ਸ੍ਤੌਤਿ ਯਂ ਦੇਵਂ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਦਾਸ਼੍ਰਯਾਃ । ਆਦਿਦੇਵੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਃ
ਵੇਦ ਵੀ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ; ਉਹ ਆਦਿ-ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਦਨਂ ਛਿਨ੍ਨਂ ਦੈਵਯੋਗਾਤ੍ਕਥਂ ਤਦਾ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਦੈਵੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਵੇਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਵਧਾਨਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਚਰਿਤਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਤੇਜਸਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ, ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ, ਚਰਿਤਰ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਦਾਰੁਣਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਥੱਕ ਗਿਆ।
ਸਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਾਸਨਂ ਵਿਭੁਃ । ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਂ ਕਣ੍ਠਦੇਸ਼ੇ ਧਰਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸੇ ਚੰਗੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਦਮ-ਅਸਨ ਬਣਾਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਫੜਿਆ, ਗਲ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਾਰਂ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾਂ ਨਿਦ੍ਰਾਮਾਪ ਰਮਾਪਤਿਃ । ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਤ੍ਵਾਦ੍ਦੈਵਯੋਗਾਚ੍ਚ ਜਾਤਸ੍ਤਤ੍ਰਾਤਿਨਿਦ੍ਰਿਤਃ
ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ 'ਤੇ ਭਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਨੀਂਦ ਲੈ ਲਈ; ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਦੈਵੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਓਥੇ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਵਾਸਵਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ।
ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇऽਥ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਖਾਨਾਮਧਿਪਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਨਾਰਦਨ, ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਵੈਕੁੰਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵ-ਕਾਰਜ ਦੀ ਸਿਧੀ ਹੋ ਸਕੇ।
ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਞਾਨਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤੇ । ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦਾ ਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਓਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲਾਇਆ; ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸੀ, ਓਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਦੇਸ਼ਾਨਂ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਂ ਗਤਮ੍ । ਵਿਚੇਤਨਂ ਵਿਭੁਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਤ੍ਰਾਸਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸੁਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਓਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਹੋਸ਼, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਭਗਵਾਨ ਦੇਖਿਆ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਓਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਥਿਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇषੁ ਨਿਦ੍ਰਾਸੁਪ੍ਤੇ ਜਗਤ੍ਪਤੌ । ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਓਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰੁਦਰ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਨਿਦ੍ਰਾਭਙ੍ਗਃ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੁ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਨੀਂਦ ਕਿਵੇਂ ਤੋੜੀ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ।'
ਤਮੁਵਾਚ ਤਦਾ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਨਿਦ੍ਰਾਭਙ੍ਗੇऽਸ੍ਤਿ ਦੂषਣਮ੍ । ਕਾਰ੍ਯਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਨੀਂਦ ਤੋੜਣ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਯਜਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।'
ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਤਦਾ ਵਮ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ । ਤਯਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਤਤ੍ਰ ਧਨੁषੋऽਗ੍ਰਂ ਧਰਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇੱਕ ਦੀਮਕ ਬਣਾਈ; ਉਸ ਦੀਮਕ ਨਾਲ ਓਥੇ ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਅੱਗਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਖਾਣਾ ਸੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇऽਗ੍ਰੇ ਤਦਾ ਨਿਮ੍ਨਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍ । ਤਦਾ ਨਿਦ੍ਰਾਵਿਮੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਦੇਵਦੇਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਅੱਗਾ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਧਨੁਸ਼ ਥੱਲੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਗਵਾਨ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਜਾਵੇਗਾ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸ ਵਮ੍ਰੀਂ ਸਂਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਦੇਵਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਸਨਾਤਨ ਦੇਵਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀਮਕ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਦਾ ਵਮ੍ਰੀ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਪਤੇਃ । ਨਿਦ੍ਰਾਭਙ੍ਗਃ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਗੁਰੋਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੀਮਕ ਨੇ ਦੇਵਦੇਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਨੀਂਦ ਕਿਵੇਂ ਤੋੜੀ ਜਾਵੇ?'
ਨਿਦ੍ਰਾਭਙ੍ਗਃ ਕਥਾਚ੍ਛੇਦੋ ਦਮ੍ਪਤ੍ਯੋਃ ਪ੍ਰੀਤਿਭੇਦਨਮ੍ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਤृਵਿਭੇਦਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਨੀਂਦ ਤੋੜਣਾ, ਕਹਾਣੀ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਵਿੱਛੋੜੀ, ਤੇ ਮਾਂ-ਪੁੱਤ ਦੀ ਵਿੱਛੋੜੀ — ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕਥਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਕਰੋਮਿ ਸੁਖਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਕਿਂ ਫਲਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦੇਵ ਯੇਨ ਪਾਪਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੇਵਦੇਵ ਦਾ ਸੁਖ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂ? ਖਾਣ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪਾਪ ਕਰਾਂ?
ਸਰ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਵਸ਼ੋ ਲੋਕਃ ਕੁਰੁਤੇ ਪਾਤਕਂ ਕਿਲ । ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਮੇਵ ਪ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਖਾਵਾਂਗਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਤਵ ਭਾਗਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਮਖਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਸ਼ृਣੁ । ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਬੋਧਯ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵਾਂਗੇ — ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਗਾ।'
ਹੋਮਕਰ੍ਮਣਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚ ਹਵਿਰ੍ਦਾਨਾਤ੍ਪਤਿष੍ਯਤਿ । ਤਤ੍ਤੇ ਭਾਗਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਯਜਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਆਵੇਗਾ; ਇਹ ਹੀ ਤੇਰਾ ਭਾਗ ਸਮਝ ਤੇ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਮ੍ਰੀ ਧਨੁषੋऽਗ੍ਰਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਚਖਾਦ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਭੂਮੌ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਜ੍ਯਾ ਤਦਾਭਵਤ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ, ਦੀਮਕ ਨੇ ਜਲਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਅੱਗਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਖਾ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਖੁਲ ਗਈ।'
ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਜਾਯਾਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾ ਕੋਟਿਸ੍ਤਥੋਤ੍ਤਰਾ । ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮਭਵਦ੍ਘੋਰਸ੍ਤੇਨ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸੁਰਾਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਖੁਲ ਗਈ ਤੇ ਅੱਗਾ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ਬਦ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਸੁਧਾ ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਤਦਾ । ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਸੁਸ਼੍ਚ ਜਲਜਨ੍ਤਵਃ
ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਘਬਰਾਏ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ।
ਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾਸ੍ਤਥਾ ਚੋਗ੍ਰਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ । ਉਲ੍ਕਾਪਾਤਾ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਦੁਃਖਸ਼ਂਸਿਨਃ
ਤਿੱਖੇ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਪਹਾੜ ਕੰਬੇ, ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋਏ ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੀ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਿਸ਼ੋ ਘੋਰਤਰਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਸੂਰ੍ਯੋऽਪ੍ਯਸ੍ਤਂਗਤੋऽਭਵਤ੍ । ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਦਿਨੇ
ਚੌਂਕੀਆਂ ਹੋਰ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਕਿ ਅੱਜ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਦਿਨ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਮੂਰ੍ਧਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਕੁਣ੍ਡਲਃ । ਗਤਃ ਸਮੁਕੁਟਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਤਾਪਸਾਃ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਮੁਕਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਥਾਂ ਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ।
ਅਨ੍ਧਕਾਰੇ ਤਦਾ ਘੋਰੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਰੌ ਤਦਾ । ਸ਼ਿਰੋਹੀਨਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਾਂਤ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਰ-ਰਹਿਤ ਸਰੀਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਬਨ੍ਧਂ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਚਿਨ੍ਤਾਸਾਗਰਮਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਧੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।