ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵੇਲਾ ਤਦੋਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਮੇऽਖਿਲਮ੍ । ਦੁਃਖਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਭਾਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਮਾਨਦ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਖਿਆ: 'ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਬੋਝ ਨਾਲ ਦਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।'
ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਮਹਾਪਾਪੀ ਮਾਗਧੇषੁ ਪਤਿਰ੍ਮਮ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਤਥਾ ਚੈਦ੍ਯਃ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜਰਾਸੰਧ, ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਮਗਧ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਚੈਦੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਕਾਸੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਵੀ ਹਨ।
ਰੁਕ੍ਮੀ ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਕਂਸੋ ਨਰਕਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਸ਼ਾਲ੍ਵਃ ਸੌਭਪਤਿਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਕੇਸ਼ੀ ਧੇਨੁਕਵਤ੍ਸਕੌ
ਰੁਕਮੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਾਂਸਾ, ਮਹਾਬਲੀ ਨਰਕਾ, ਸੌਭਾ ਦੇ ਨਿਰਦਈ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਲਵਾ, ਕੇਸ਼ੀ, ਧੇਨੁਕਾ ਤੇ ਵਤਸਕ —
ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਵਿਰੋਧਿਨਃ । ਪਾਪਾਚਾਰਾ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾਃ ਕਾਲਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਹਨ।
ਤੈਰਹਂ ਪੀਡਿਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਭਾਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਮਾ ਵਿਭੋ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਚਿਨ੍ਤਾ ਮੇ ਮਹਤੀ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮੈਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਪੀਡਿਤਾਹਂ ਵਰਾਹੇਣ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਸ਼ਕ੍ਰ ਜਾਨੀਹਿ ਹਰਿਣਾ ਦੁਃਖਾਦ੍ਦੁਃਖਤਰਂ ਗਤਾ
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਹਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤੋऽਹਂ ਦੁष੍ਟਦੈਤ੍ਯੇਨ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੇਨ ਵੈ । ਹृਤਾਹਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਮਗ੍ਨਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਫੜੀ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ।
ਤਦਾ ਸੂਕਰਰੂਪੇਣ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਨਿਹਤੋऽਪ੍ਯਸੌ । ਉਦ੍ਧृਤਾਹਂ ਵਰਾਹੇਣ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਹਿ ਸ੍ਥਿਰਾ ਕृਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰਾਹ ਨੇ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੈਥੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨੋਚੇਦ੍ਰਸਾਤਲੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸ੍ਯਾਂ ਸੁਖਸ਼ਾਯਿਨੀ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਭਾਰਂ ਵੋਢੁਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜੇ ਐਸਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਪਈ ਰਹਿੰਦੀ; ਪਰ ਹੁਣ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਅਗ੍ਰੇ ਦੁष੍ਟਃ ਸਮਾਯਾਤਿ ਹ੍ਯष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਕਲਿਃ । ਤਦਾਹਂ ਪੀਡਿਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਗਨ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯਾਸ਼ੁ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਅੱਗੇ ਆਠਵੀਂ ਕਲਿ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤਦ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮੈਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਜਲਦੀ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਦੁਃਖਰੂਪਾਰ੍ਣਵਸ੍ਯ ਚ । ਪਾਰਦੋ ਭਵ ਭਾਰਂ ਮੇ ਹਰ ਪਾਦੌ ਨਮਾਮਿ ਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ; ਮੇਰਾ ਭਾਰ ਹਟਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਇਲੇ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ । ਅਹਂ ਤਤ੍ਰਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ ਤੇ ਦੁਃਖਂ ਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ; ਮੈਂ ਉਥੇ ਆਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਤਾ ਤਦਾ । ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪਿ ਪृष੍ਠਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਪੁਰਃਸਰਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੁਰਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ; ਸ਼ਕਰ ਵੀ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ।
ਸੁਰਭੀਮਾਗਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਵਾਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਮਹੀਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਸੁਰਭੀ ਨੂੰ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੀ ਹੋਈ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਬੋਲਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਰੁਦਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕਿਂ ਤੇ ਦੁਃਖਂ ਵਦਾਧੁਨਾ । ਪੀਡਿਤਾਸਿ ਚ ਕੇਨ ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਾਚਾਰੇਣ ਭੂਰ੍ਵਦ
ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ? ਹੁਣ ਦੱਸ, ਤੇਰਾ ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਦੱਸ।
ਧਰੋਵਾਚ ਕਲਿਰਾਯਾਤਿ ਦੁष੍ਟੋऽਯਂ ਬਿਭੇਮਿ ਤਦ੍ਭਯਾਦਹਮ੍ । ਪਾਪਾਚਾਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੁਸ਼ਟ ਕਲਿ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ; ਉਥੇ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਲੋਕ ਪਾਪ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਣਗੇ।
ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚ ਦੁਰਾਚਾਰਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਵਿਰੋਧਿਨਃ । ਚੌਰਕਰ੍ਮਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪੂਰ੍ਣਵੈਰਿਣਃ
ਰਾਜੇ ਵੀ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਚੋਰੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੂਰੀ ਵੈਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣਗੇ।
ਤਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਨृਪਤੀਨ੍ਭਾਰਂ ਹਰ ਮੇऽਦ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹ । ਪੀਡਿਤਾਸ੍ਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਸੈਨ੍ਯਭਾਰੇਣ ਭੂਭृਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਭਾਰ ਹਟਾ; ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਭੂਭਰਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਯੋਵਾਚ ਨਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਿ ਭਾਰਾਵਤਰਣੇ ਤਵ । ਗਚ੍ਛਾਵਃ ਸਦਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਾਰ ਐਸੇ ਹਟਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ ਹੈ ਤੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਤੇ ਭਾਰਾਪਨੋਦਂ ਵੈ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾਪਿ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਸੁਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਰਾ ਭਾਰ ਜਰੂਰ ਹਟਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰਾ ਮਾਮਲਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਵਿਚਾਰਿਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੇਦਕਰ੍ਤਾਸੌ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸੁਰਾਂਸ਼੍ਚ ਗਾਮ੍
ਉਥੇ ਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਇਆ।
ਜਗਾਮ ਵਿष੍ਣੁਸਦਨਂ ਹਂਸਾਰੂਢਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਵੇਦਵਾਕ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਵਣਮਾਨਸਃ
ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਪਾਤ੍ । ਤ੍ਵਂ ਵੇਦਪੁਰੁषਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ।
ਭੂਤਪੂਰ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਚ੍ਚ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਚ ਯਦ੍ਵਿਭੋ । ਅਮਰਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਰਮਾਪਤੇ
ਹੇ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ, ਤੂੰ ਪੁਰਾਣਾ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਹੈਂ। ਹੇ ਰਮਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਮਰਤਾ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਏਤਾਵਾਨ੍ਮਹਿਮਾ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਕੋ ਨ ਵੇਤ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ । ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾਪ੍ਯਵਿਤਾ ਹਨ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਗਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਇਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ? ਤੂੰ ਰਚਨਹਾਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤੀਡਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਞ੍ਚ ਦਦੌ ਤੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭ੍ਯੋऽਮਲਾਸ਼ਯਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਗਰੁੜ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੋ ਹਰਿਃ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਗਮਨੇ ਤੇषਾਂ ਕਾਰਣਞ੍ਚ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚਾਬ੍ਜਜੋ ਨਤ੍ਵਾ ਧਰਾਦੁਃਖਞ੍ਚ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ । ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਵਿष੍ਣੋ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੁਵਿ ਧृਤ੍ਵਾਵਤਾਰਂ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਾਪਰਾਨ੍ਤੇ ਸਮਾਗਤੇ । ਹਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟਾਨ੍ਨृਪਾਨੁਰ੍ਵ੍ਯਾ ਹਰ ਭਾਰਂ ਦਯਾਨਿਧੇ
ਜਦੋਂ ਦਵਾਪਰ ਦਾ ਅੰਤ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਵਤਾਰ ਲੈ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਮੰਦ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਨਾਹਂ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰ ਏਵਾਤ੍ਰ ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਥਾ । ਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਯਮਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਨ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵਰੁਣਸ੍ਤਥਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਸ਼ਿਵ, ਨਾ ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਯਮ, ਤਵਸ਼ਟਾ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਵਰੁਣ।