ਮਥੁਰਾਮਣ੍ਡਲਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮृਦ੍ਧਂ ਕੁਲਸਮ੍ਮਤਮ੍ । ਜਰਾਸਨ੍ਧਭਯਾਤ੍ਤੇਨ ਦ੍ਵਾਰਕਾਗਮਨਂ ਕृਤਮ੍
ਮਥੁਰਾ ਦਾ ਖੇਤਰ, ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਸੀ, ਛੱਡ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਦਾ ਕੇਨਾਪਿ ਨ ਜ੍ਞਾਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕਾਰਣਂ ਵ੍ਰਜਗੋਪਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਗੋਆਲਾ ਕਿਉਂ ਬਣੇ?
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਸਨ੍ਦੇਹਾ ਵਾਸਵੀਸੁਤ । ਨਾਸ਼ਯਾਦ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਵਾਸਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਇਹ ਸਭ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ।
ਗੋਪ੍ਯਸ੍ਤਥੈਕਃ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਹृਦਯਾਨ੍ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ । ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾਃ ਪਞ੍ਚਭਰ੍ਤृਤ੍ਵਂ ਲੋਕੇ ਕਿਂ ਨ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਗੋਆਲਣਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਪੰਜ ਪਤੀ ਹੋਣ ਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ?
ਸਦਾਚਾਰਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਹਿ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਪਸ਼ੁਧਰ੍ਮਃ ਕਥਂ ਤੈਸ੍ਤੁ ਸਮਰ੍ਥੈਰਪਿ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸੱਚਾ ਚਲਣ ਹੀ ਮਾਪਦੰਡ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਰਥ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਸ਼ੂ-ਵਾਂਗ ਰੀਤ ਮੰਨ ਲਈ?
ਭੀष੍ਮੇਣਾਪਿ ਕृਤਂ ਕਿਂ ਵਾ ਦੇਵਰੂਪੇਣ ਭੂਤਲੇ । ਗੋਲਕੌ ਤੌ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਯਤ੍ਤੁ ਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਹ ਦੋ ਗੋਲ ਬਣਾਏ, ਉਹ ਕੀ ਸੀ?
ਧਿਗ੍ਧਰ੍ਮਨਿਰ੍ਣਯਃ ਕਾਮਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪਰਿਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਾਦਨਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿष੍ਣੁਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍ । ਅਵਤਾਰਕਾਰਣਂ ਚੈਵ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ, ਉਸ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਧਰੈਕਦਾ ਭਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਰੁਦਤੀ ਚਾਤਿਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਗੋਰੂਪਧਾਰਿਣੀ ਦੀਨਾ ਭੀਤਾਗਚ੍ਛਤ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ ਧਰਤੀ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਈ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਉਹ ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰਾ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇਵ ਲੋਕ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪृष੍ਟਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਕਿਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ ਭਯਮਿਤ੍ਯਥ । ਕੇਨ ਵੈ ਪੀਡਿਤਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਤੇ ਦੁਃਖਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਡਰ ਸਤਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਪੀੜ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ?'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵੇਲਾ ਤਦੋਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਮੇऽਖਿਲਮ੍ । ਦੁਃਖਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਭਾਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਮਾਨਦ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਖਿਆ: 'ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਬੋਝ ਨਾਲ ਦਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।'
ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਮਹਾਪਾਪੀ ਮਾਗਧੇषੁ ਪਤਿਰ੍ਮਮ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਤਥਾ ਚੈਦ੍ਯਃ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜਰਾਸੰਧ, ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਮਗਧ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਚੈਦੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਕਾਸੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਵੀ ਹਨ।
ਰੁਕ੍ਮੀ ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਕਂਸੋ ਨਰਕਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਸ਼ਾਲ੍ਵਃ ਸੌਭਪਤਿਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਕੇਸ਼ੀ ਧੇਨੁਕਵਤ੍ਸਕੌ
ਰੁਕਮੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਾਂਸਾ, ਮਹਾਬਲੀ ਨਰਕਾ, ਸੌਭਾ ਦੇ ਨਿਰਦਈ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਲਵਾ, ਕੇਸ਼ੀ, ਧੇਨੁਕਾ ਤੇ ਵਤਸਕ —
ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਵਿਰੋਧਿਨਃ । ਪਾਪਾਚਾਰਾ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾਃ ਕਾਲਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਹਨ।
ਤੈਰਹਂ ਪੀਡਿਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਭਾਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਮਾ ਵਿਭੋ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਚਿਨ੍ਤਾ ਮੇ ਮਹਤੀ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮੈਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਪੀਡਿਤਾਹਂ ਵਰਾਹੇਣ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਸ਼ਕ੍ਰ ਜਾਨੀਹਿ ਹਰਿਣਾ ਦੁਃਖਾਦ੍ਦੁਃਖਤਰਂ ਗਤਾ
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਹਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤੋऽਹਂ ਦੁष੍ਟਦੈਤ੍ਯੇਨ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੇਨ ਵੈ । ਹृਤਾਹਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਮਗ੍ਨਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਫੜੀ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ।
ਤਦਾ ਸੂਕਰਰੂਪੇਣ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਨਿਹਤੋऽਪ੍ਯਸੌ । ਉਦ੍ਧृਤਾਹਂ ਵਰਾਹੇਣ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਹਿ ਸ੍ਥਿਰਾ ਕृਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰਾਹ ਨੇ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੈਥੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨੋਚੇਦ੍ਰਸਾਤਲੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸ੍ਯਾਂ ਸੁਖਸ਼ਾਯਿਨੀ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਭਾਰਂ ਵੋਢੁਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜੇ ਐਸਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਪਈ ਰਹਿੰਦੀ; ਪਰ ਹੁਣ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਅਗ੍ਰੇ ਦੁष੍ਟਃ ਸਮਾਯਾਤਿ ਹ੍ਯष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਕਲਿਃ । ਤਦਾਹਂ ਪੀਡਿਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਗਨ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯਾਸ਼ੁ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਅੱਗੇ ਆਠਵੀਂ ਕਲਿ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤਦ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮੈਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਜਲਦੀ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਦੁਃਖਰੂਪਾਰ੍ਣਵਸ੍ਯ ਚ । ਪਾਰਦੋ ਭਵ ਭਾਰਂ ਮੇ ਹਰ ਪਾਦੌ ਨਮਾਮਿ ਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ; ਮੇਰਾ ਭਾਰ ਹਟਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਇਲੇ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ । ਅਹਂ ਤਤ੍ਰਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ ਤੇ ਦੁਃਖਂ ਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ; ਮੈਂ ਉਥੇ ਆਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਤਾ ਤਦਾ । ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪਿ ਪृष੍ਠਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਪੁਰਃਸਰਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੁਰਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ; ਸ਼ਕਰ ਵੀ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ।
ਸੁਰਭੀਮਾਗਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਵਾਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਮਹੀਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਸੁਰਭੀ ਨੂੰ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੀ ਹੋਈ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਬੋਲਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਰੁਦਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕਿਂ ਤੇ ਦੁਃਖਂ ਵਦਾਧੁਨਾ । ਪੀਡਿਤਾਸਿ ਚ ਕੇਨ ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਾਚਾਰੇਣ ਭੂਰ੍ਵਦ
ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ? ਹੁਣ ਦੱਸ, ਤੇਰਾ ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਦੱਸ।
ਧਰੋਵਾਚ ਕਲਿਰਾਯਾਤਿ ਦੁष੍ਟੋऽਯਂ ਬਿਭੇਮਿ ਤਦ੍ਭਯਾਦਹਮ੍ । ਪਾਪਾਚਾਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੁਸ਼ਟ ਕਲਿ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ; ਉਥੇ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਲੋਕ ਪਾਪ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਣਗੇ।
ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚ ਦੁਰਾਚਾਰਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਵਿਰੋਧਿਨਃ । ਚੌਰਕਰ੍ਮਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪੂਰ੍ਣਵੈਰਿਣਃ
ਰਾਜੇ ਵੀ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਚੋਰੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੂਰੀ ਵੈਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣਗੇ।
ਤਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਨृਪਤੀਨ੍ਭਾਰਂ ਹਰ ਮੇऽਦ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹ । ਪੀਡਿਤਾਸ੍ਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਸੈਨ੍ਯਭਾਰੇਣ ਭੂਭृਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਭਾਰ ਹਟਾ; ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਭੂਭਰਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਯੋਵਾਚ ਨਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਿ ਭਾਰਾਵਤਰਣੇ ਤਵ । ਗਚ੍ਛਾਵਃ ਸਦਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਾਰ ਐਸੇ ਹਟਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ ਹੈ ਤੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਤੇ ਭਾਰਾਪਨੋਦਂ ਵੈ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾਪਿ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਸੁਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਰਾ ਭਾਰ ਜਰੂਰ ਹਟਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰਾ ਮਾਮਲਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਵਿਚਾਰਿਆ ਸੀ।