ਵਿਹਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਸਹ ਸਂਵਿਹਾਰਂ ਕੋ ਯਾਤਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਦਿषੁ ਹੀਨਯੋਨਿषੁ । ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਾਸਨਸ੍ਥਃ ਕਰੋਮਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿਪੁਲਂ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਃ
ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੌਣ ਮੱਛੀ ਆਦਿ ਘੱਟ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਸੇਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਰਾ ਪੁਰਸ੍ਤੇऽਜ ਸ਼ਿਰੋ ਮਦੀਯਂ ਗਤਂ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਸ੍ਖਲਨਾਤ੍ਕ੍ਵ ਚਾਪਿ । ਤ੍ਵਯਾ ਤਦਾ ਵਾਜਿਸ਼ਿਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਂਯੋਜਿਤਂ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਵਰੇਣ ਭੂਯਃ
ਹੇ ਅਜਨਮਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੋਰੀ ਫਿਸਲਣ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤੂੰ ਘੋੜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਾਰੀਗਰ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਹਯਾਨਨੋऽਹਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਤਤ੍ਤਵ ਲੋਕਕਰ੍ਤਃ । ਵਿਡਮ੍ਬਨੇਯਂ ਕਿਲ ਲੋਕਮਧ੍ਯੇ ਕਥਂ ਭਵੇਦਾਤ੍ਮਪਰੋ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਹਯਾਨਨ, ਘੋੜੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਹਂ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਧੀਨੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਤਾਮੇਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਤਤਂ ਧ੍ਯਾਯਾਮਿ ਚ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਧਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ਜਾਨਾਮਿ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਤੇਨ ਪਦ੍ਮਯੋਨੇਸ੍ਤੁ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਹੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ, ਕਮਲਯੋਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਕਿਹਾ।
ਤੇਨ ਚਾਪ੍ਯਹਮੁਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਥੈਵ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਾਪ੍ਤਿਹੇਤਵੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ—
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਹृਦਮ੍ਭੋਜੇ ਭਜ ਦੇਵੀਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਂ ਭਵੇਤ੍ਤਵ
ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ੱਕ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਭਜ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵੇਗੀ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਨਾਰਦੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ਦੇਵੀਪਾਦਾਬ੍ਜਨਿष੍ਣਾਤਸ੍ਤਪਸੇ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗਿਰੌ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਦ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਆਸ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਤਪस्या ਲਈ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਹਯਗ੍ਰੀਵਾਵਤਾਰਕਥਨਮ੍ ऋषਯ ਊਚੁਃ ਸੂਤਾਸ੍ਮਾਕਂ ਮਨਃ ਕਾਮਂ ਮਗ੍ਨਂ ਸਂਸ਼ਯਸਾਗਰੇ । ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਜਗਦ੍ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍
ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਕਥਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੂਤਾ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਸੰਦੇਹ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਮੂਰ੍ਧਾ ਮਾਧਵਸ੍ਯਾਪਿ ਗਤੋ ਦੇਹਾਤ੍ਪੁਨਃ ਪਰਮ੍ । ਹਯਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਤੋ ਜਾਤਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਤਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਮਾਧਵ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ, ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ।
ਵੇਦੋऽਪਿ ਸ੍ਤੌਤਿ ਯਂ ਦੇਵਂ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਦਾਸ਼੍ਰਯਾਃ । ਆਦਿਦੇਵੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਃ
ਵੇਦ ਵੀ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ; ਉਹ ਆਦਿ-ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਦਨਂ ਛਿਨ੍ਨਂ ਦੈਵਯੋਗਾਤ੍ਕਥਂ ਤਦਾ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਦੈਵੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਵੇਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਵਧਾਨਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਚਰਿਤਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਤੇਜਸਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ, ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ, ਚਰਿਤਰ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਦਾਰੁਣਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਥੱਕ ਗਿਆ।
ਸਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਾਸਨਂ ਵਿਭੁਃ । ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਂ ਕਣ੍ਠਦੇਸ਼ੇ ਧਰਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸੇ ਚੰਗੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਦਮ-ਅਸਨ ਬਣਾਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਫੜਿਆ, ਗਲ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਾਰਂ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾਂ ਨਿਦ੍ਰਾਮਾਪ ਰਮਾਪਤਿਃ । ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਤ੍ਵਾਦ੍ਦੈਵਯੋਗਾਚ੍ਚ ਜਾਤਸ੍ਤਤ੍ਰਾਤਿਨਿਦ੍ਰਿਤਃ
ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ 'ਤੇ ਭਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਨੀਂਦ ਲੈ ਲਈ; ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਦੈਵੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਓਥੇ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਵਾਸਵਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ।
ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇऽਥ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਖਾਨਾਮਧਿਪਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਨਾਰਦਨ, ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਵੈਕੁੰਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵ-ਕਾਰਜ ਦੀ ਸਿਧੀ ਹੋ ਸਕੇ।
ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਞਾਨਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤੇ । ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦਾ ਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਓਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲਾਇਆ; ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸੀ, ਓਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਦੇਸ਼ਾਨਂ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਂ ਗਤਮ੍ । ਵਿਚੇਤਨਂ ਵਿਭੁਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਤ੍ਰਾਸਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸੁਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਓਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਹੋਸ਼, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਭਗਵਾਨ ਦੇਖਿਆ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਓਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਥਿਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇषੁ ਨਿਦ੍ਰਾਸੁਪ੍ਤੇ ਜਗਤ੍ਪਤੌ । ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਓਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰੁਦਰ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਨਿਦ੍ਰਾਭਙ੍ਗਃ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੁ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਨੀਂਦ ਕਿਵੇਂ ਤੋੜੀ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ।'
ਤਮੁਵਾਚ ਤਦਾ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਨਿਦ੍ਰਾਭਙ੍ਗੇऽਸ੍ਤਿ ਦੂषਣਮ੍ । ਕਾਰ੍ਯਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਨੀਂਦ ਤੋੜਣ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਯਜਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।'
ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਤਦਾ ਵਮ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ । ਤਯਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਤਤ੍ਰ ਧਨੁषੋऽਗ੍ਰਂ ਧਰਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇੱਕ ਦੀਮਕ ਬਣਾਈ; ਉਸ ਦੀਮਕ ਨਾਲ ਓਥੇ ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਅੱਗਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਖਾਣਾ ਸੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇऽਗ੍ਰੇ ਤਦਾ ਨਿਮ੍ਨਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍ । ਤਦਾ ਨਿਦ੍ਰਾਵਿਮੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਦੇਵਦੇਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਅੱਗਾ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਧਨੁਸ਼ ਥੱਲੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਗਵਾਨ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਜਾਵੇਗਾ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸ ਵਮ੍ਰੀਂ ਸਂਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਦੇਵਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਸਨਾਤਨ ਦੇਵਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀਮਕ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਦਾ ਵਮ੍ਰੀ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਪਤੇਃ । ਨਿਦ੍ਰਾਭਙ੍ਗਃ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਗੁਰੋਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੀਮਕ ਨੇ ਦੇਵਦੇਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਨੀਂਦ ਕਿਵੇਂ ਤੋੜੀ ਜਾਵੇ?'
ਨਿਦ੍ਰਾਭਙ੍ਗਃ ਕਥਾਚ੍ਛੇਦੋ ਦਮ੍ਪਤ੍ਯੋਃ ਪ੍ਰੀਤਿਭੇਦਨਮ੍ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਤृਵਿਭੇਦਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਨੀਂਦ ਤੋੜਣਾ, ਕਹਾਣੀ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਵਿੱਛੋੜੀ, ਤੇ ਮਾਂ-ਪੁੱਤ ਦੀ ਵਿੱਛੋੜੀ — ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕਥਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਕਰੋਮਿ ਸੁਖਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਕਿਂ ਫਲਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦੇਵ ਯੇਨ ਪਾਪਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੇਵਦੇਵ ਦਾ ਸੁਖ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂ? ਖਾਣ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪਾਪ ਕਰਾਂ?
ਸਰ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਵਸ਼ੋ ਲੋਕਃ ਕੁਰੁਤੇ ਪਾਤਕਂ ਕਿਲ । ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਮੇਵ ਪ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਖਾਵਾਂਗਾ।