ਤੇऽਪਿ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਰਾ ਨੂਨਂ ਯਥੈਵ ਵਯਮਪ੍ਯੁਤ । ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਦੈਤ੍ਯਸੁਰਯੋਰ੍ਭੇਦੋऽਯਂ ਮੋਹਸਮ੍ਭਵਃ
ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਫ਼ਾਇਦੇ ਲਈ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ। ਦੈਤ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਵੰਡ ਤਾਂ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ।
ਧਨਦਾਰਾਦਿਭੋਗੇषੁ ਵਯਂ ਸਕ੍ਤਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਤਥੈਵ ਦੇਵਾ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਕੋ ਭੇਦੋऽਸੁਰਦੇਵਯੋਃ
ਅਸੀਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਧਨ, ਪਤਨੀ ਆਦਿ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਵੇਂ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਫ਼ਰਕ ਕੀ ਹੈ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵਿਚ?
ਤੇऽਪਿ ਕਸ਼੍ਯਪਦਾਯਾਦਾ ਵਯਂ ਤਤ੍ਸਮ੍ਭਵਾਃ ਕਿਲ । ਕੁਤੋ ਵਿਰੋਧਸਮ੍ਭੂਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਮਾਤਸ੍ਤਵਾਧੁਨਾ
ਉਹ ਵੀ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਮਾਤਾ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਵੈਰ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ?
ਨ ਤਥਾ ਵਿਹਿਤਂ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਸਮੁਦ੍ਭਵੇ । ਸਾਮ੍ਯਤੈਵ ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਾ ਦੇਵੇष੍ਵਸ੍ਮਾਸੁ ਚੈਵ ਹਿ
ਮਾਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਇਹ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਤੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰੀ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੁਣਵ੍ਯਤਿਕਰਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ । ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ ਭਵੇਯੁਸ੍ਤੇ ਕਥਂ ਦੇਹਭृਤੋऽਮਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਮਰ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ।
ਕਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਲੋਭਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਹੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕੋऽਵਿਰੋਧੀ ਭਵੇਞ੍ਚਨਃ
ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਹਰ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਕੌਣ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਯਾ ਮਿਥੋ ਵਿਰੋਧੋऽਯਂ ਕਲ੍ਪਿਤਃ ਕਿਲ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ । ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਵਿਭੇਦੇਨ ਨੂਨਂ ਯੁਦ੍ਧਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਇਹ ਆਪਸੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੂੰ ਹੀ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਵੰਡ ਰਾਹੀਂ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਖਲੁ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਵਿਰੋਧਃ ਕੀਦृਸ਼ੋऽਨਘੇ । ਤ੍ਵਂ ਚੇਨ੍ਨੇਚ੍ਛਸਿ ਚਾਮੁਣ੍ਡੇ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਕਲਹਂ ਕਿਲ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕਾ? ਜੇ ਤੂੰ, ਚਾਮੁੰਡਾ, ਝਗੜਾ ਦੇਖਣਾ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਈ ਨਾ ਸਕਦਾ।
ਜਾਨਾਮਿ ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇ ਵੇਦ੍ਮਿ ਚਾਹਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਤਥਾਪਿ ਕਲਹੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਭੋਗਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਮੈਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਦੇਵੀ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖਾਂ ਲਈ ਆਪਸ ਵਿਚ ਝਗੜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਏਕਃ ਕੋऽਪਿ ਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਸ੍ਪृਹਾਵਤਸ੍ਤੁ ਕਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਵਚਨਂ ਬੁਧਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਅਸਲ ਹਾਕਮ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕੌਣ ਮੰਨ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦੇਵਾਸੁਰੈਰਯਂ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ਮਥਿਤਃ ਸਮਯੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਵਿਹਿਤੋ ਭੇਦਃ ਸੁਧਾਰਤ੍ਨਚ੍ਛਲੇਨ ਵੈ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਸੁਧਾ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਵੰਡ ਬਣਾਈ।
ਤ੍ਵਯਾਸੌ ਕਲ੍ਪਿਤਃ ਸ਼ੌਰਿਃ ਪਾਲਕਤ੍ਵੇ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ । ਤੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ੍ਵਯਂ ਲੋਭਾਦ੍ ਗृਹੀਤਾਮਰਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਤੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਜਗਤ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਲਾਇਆ, ਮਾਲਕਾ। ਉਸ ਨੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸੁੰਦਰ ਦੇਵੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ।
ਐਰਾਵਤਸ੍ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪਾਰਿਜਾਤੋऽਥ ਕਾਮਧੁਕ੍ । ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵਂ ਗृਹੀਤਂ ਵੈष੍ਣਵੇਚ੍ਛਯਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਲਿਆ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਤੇ ਕਾਮਧੇਨੁ ਵੀ। ਉੱਚੈਸ਼ਰਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿਆ।
ਅਨਯਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਾਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਸਾਧਵਃ । (ਅਨ੍ਯਾਯਿਨਃ ਸੁਰਾ ਨੂਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।)
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਸਾਧੂ ਬਣ ਗਏ। (ਪਰ, ਦੇਵੀ, ਦੇਖ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਕਿੰਨਾ ਅਨਿਆਇ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।)
ਨੂਨਂ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪਰਾਭੂਵਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਕ੍ਵ ਧਰ੍ਮਃ ਕੀਦृਸ਼ੋ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਵ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕ੍ਵ ਚ ਸਾਧੁਤਾ
ਨਿਸਚਿਤ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ—ਤੂੰ ਆਪ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵੇਖ। ਧਰਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਫਰਜ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਨੇਕੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਕਥਯਾਮਿ ਚ ਕਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਸਿਦ੍ਧਂ ਮੈਮਾਂਸਿਕਂ ਮਤਮ੍ । ਤਾਰ੍ਕਿਕਾ ਯੁਕ੍ਤਿਵਾਦਜ੍ਞਾ ਵਿਧਿਜ੍ਞਾ ਵੇਦਵਾਦਕਾਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਮੀਮਾਂਸਾ ਵਾਲਾ ਮਤ ਕਿਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਾਂ? ਤਰਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਾਦ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਿਵਾਜ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਵੇਦ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—
ਉਕ੍ਤਾਃ ਸਕਰ੍ਤृਕਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਵਿਵਦਨ੍ਤੇ ਜਡਾਤ੍ਮਕਾਃ । ਕਰ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਚੇਦਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਸਾਰੇ ਵਿਤਤੇ ਕਿਲ
ਇਹ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਹੀ ਇਹ ਮੂੜ੍ਹ ਤਰਕ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਸ ਵੱਡੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਰਤਾ ਹੈ—
ਵਿਰੋਧਃ ਕੀਦृਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚੈਕਕਰ੍ਮਣਿ ਵੈ ਮਿਥਃ । ਵੇਦੇ ਨੈਕਮਤਿਃ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵਪਿ ਤਥਾ ਪੁਨਃ
—ਤਾਂ ਇੱਕ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਕ ਹੀ ਰਾਏ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਨੈਕਵਾਕ੍ਯਂ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਮਪਿ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਪੁਨਃ । ਯਤਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਾਰਥ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨਿਃਸ੍ਪृਹਃ ਕੋऽਪਿ ਸਂਸਾਰੇ ਨ ਭਵੇਨ੍ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸ਼ਸ਼ਿਨਾਥ ਗੁਰੋਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਹृਤਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬਲਾਦਪਿ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਸੀ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ—
ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਜਾਨਤਾ ਧਰ੍ਮਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਗੁਰੁਣਾਨੁਜਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਭੁਕ੍ਤਾ ਗਰ੍ਭਵਤੀ ਬਲਾਤ੍
—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੌਤਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਲੈ ਲਿਆ; ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਭੋਗਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ—
ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਗਰ੍ਭਗਤੋ ਬਾਲਃ ਕृਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਧਸ੍ਤਥਾ ਪੁਨਃ । ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਰਾਹੋਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇਣ ਵੈ ਬਲਾਤ੍
—ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਬੱਚਾ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅੰਧਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਰਾਹੂ ਦਾ ਸਿਰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ—
ਅਪਰਾਧਂ ਵਿਨਾ ਕਾਮਂ ਤਦਾ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਤਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਪੌਤ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਵਤਾਂ ਸ਼ੂਰਃ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਃ
—ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਕੀਤਾ; ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦਾ ਪੌਤਰਾ, ਜੋ ਸਚ ਦੇ ਪੱਖੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ—
ਯਜ੍ਵਾ ਦਾਨਪਤਿਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜਕਃ । ਕृਤ੍ਵਾਥ ਵਾਮਨਂ ਰੂਪਂ ਹਰਿਣਾ ਛਲਵੇਦਿਨਾ
—ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਹਰੀ ਨੇ ਵਾਮਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਚਲ ਨਾਲ—
ਵਞ੍ਚਿਤੋऽਸੌ ਬਲਿਃ ਸਰ੍ਵਂ ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੁਰਾ ਕਿਲ । ਤਥਾਪਿ ਦੇਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਥਾਨ੍ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
—ਬਲੀ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਵੀ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਦਨ੍ਤਿ ਚਾਟੁਵਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਵਾਦਾਜ੍ਜਯਂ ਗਤਾਃ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਤੇ ਜੋ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਕਰ।
ਸ਼ਰਣਾ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਹਿ ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਸਰ੍ਵੇ ਗਚ੍ਛਤ ਪਾਤਾਲਂ ਤਤ੍ਰ ਵਾਸਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਹੈ—ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਚਾਹੇ ਬਚਾ ਲੈ। (ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ:) ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਜਾਓ ਤੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਸੋ।
ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਗਤਮਨ੍ਯਵਃ । ਕਾਲਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਕਾਰਣਂ ਸ ਸ਼ੁਭੇऽਸ਼ੁਭੇ
ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ ਨਿਡਰ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ ਵਸੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸੁਨਿਰ੍ਵੇਦਪਰਾਣਾਂ ਹਿ ਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਰਾਜ੍ਯੇऽਪਿ ਨ ਸੁਖਂ ਲੋਭਚੇਤਸਾਮ੍
ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਰਾਗੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੁਖ ਹੈ; ਪਰ ਲੋਭੀ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ।
ਕृਤੇऽਪਿ ਨ ਸੁਖਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਸ੍ਪृਹਾਣਾਂ ਫਲੈਰਪਿ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਮੇਤਾਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਮਹੀਤਲਮ੍
ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਫਲ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੀ, ਪੂਰਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਅੱਜ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਜਾਓ।