ਪ੍ਰਬੋਧਂ ਪ੍ਰਾਪਤੁਃ ਕਾਮਂ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਲੌਟ ਗਏ।
ਦੈਵਾਧੀਨਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਹੋਣ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਸਭ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ।
ਦੇਵੀਕਥਨੇਨ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਰਸਾਤਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗਮਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤੁ ਸੁਸਂਹृष੍ਟੋ ਬਭੂਵ ਨृਪਨਨ੍ਦਨਃ
ਜਦੋਂ ਭਾਰਗਵ ਜੀ ਦੇ ਉਚਾਰੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੈਵਂ ਬਲਿष੍ਠਞ੍ਚ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਹ । ਕृਤੇऽਪਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨ ਜਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੇਕਰ ਜੰਗ ਵੀ ਕਰੀਏ, ਫਿਰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।'
ਤਦਾ ਤੇ ਜਯਿਨਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਦਾਨਵਾ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਾਃ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੈਵਂ ਕਿਂ ਨ ਵਿਦਾਮਹੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਜੰਗ ਤਾਂ ਕਰਨੀ ਹੀ ਪਏਗੀ, ਅਸੀਂ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ?'
ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਾਨਾਂ ਦੈਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਧਾਨਮਸੁਰਾਧਿਪ । ਕੇਨ ਦृष੍ਟਂ ਕ੍ਵ ਵਾ ਦृष੍ਟਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਕੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਕਿੱਥੇ ਵੇਖਿਆ, ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਬਲਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਭਵਾਗ੍ਰੇ ਦੈਤ੍ਯਵਰ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗੇ। ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਪ੍ਰਬਲਾਰਿਹਾ । ਸੇਨਾਨੀਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਲਲਕਾਰਿਆ।
ਤੇऽਪਿ ਤਤ੍ਰਾਸੁਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵੇ ਸਮ੍ਭृਤਸਮ੍ਭਾਰਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਯੋਧਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਸੁਰ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਘੋਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯੋਰਭੂਤ੍ । ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮੁਨੀਨਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਹਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਚੱਲੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਈ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਿਤਾਃ । ਜਯਮਾਪੁਸ੍ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਪ੍ਰਮੁਖਾ ਨृਪ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਕਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਆਦਿ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਦੈਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗੁਰੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨਸਾ ਦੇਵੀਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਂ ਪਰਮਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਜਯ ਦੇਵਿ ਮਹਾਮਾਯੇ ਸ਼ੂਲਧਾਰਿਣਿ ਚਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਖਡ੍ਗਹਸ੍ਤੇऽਭਯਪ੍ਰਦੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ! ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।'
ਨਮਸ੍ਤੇ ਭੁਵਨੇਸ਼ਾਨਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਨਾਯਿਕੇ । ਦਸ਼ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਿਕੇ ਮਾਤਰ੍ਮਹਾਬਿਨ੍ਦੁਸ੍ਵਰੂਪਿਣਿ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਦਸ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਹੇ ਮਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਸਰੂਪਣੀ।
ਮਹਾਕੁਣ੍ਡਲਿਨੀਰੂਪੇ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣਿ । ਪ੍ਰਾਣਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯੇ ਤੇ ਨਮੋ ਦੀਪਸ਼ਿਖਾਤ੍ਮਿਕੇ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦੀ ਸਰੂਪਣੀ, ਸੱਚ-ਚੇਤਨ-ਆਨੰਦ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਪ੍ਰਾਣ ਅੱਗ ਦੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੋਅ ਵਾਂਗ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਕੋਸ਼ਾਨ੍ਤਰਗਤੇ ਪੁਚ੍ਛਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣਿ । ਆਨਨ੍ਦਕਲਿਕੇ ਮਾਤਃ ਸਰ੍ਵੋਪਨਿषਦਰ੍ਚਿਤੇ
ਪੰਜ ਕੋਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਮਾਂ, ਜੋ ਪੂਛ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਰੂਪਣੀ ਹੈ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਕੋਰ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਤ।
ਮਾਤਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਸੁਮੁਖੀ ਭਵ ਹੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਾਂ- ਸ੍ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਨੋ ਜਨਨਿ ਦੈਤ੍ਯਪਰਾਜਿਤਾਨ੍ ਵੈ । ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਿ ਨਃ ਸ਼ਰਣਦਾ ਭੁਵਨੇ ਪ੍ਰਮਾਣਾ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸਿ ਦੁਃਖਸ਼ਮਨੇऽਖਿਲਵੀਰ੍ਯਯੁਕ੍ਤੇ
ਹੇ ਮਾਂ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਜਨਨੀ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਯੇऽਪਿ ਸੁਖਿਨੋ ਨਿਤਰਾਂ ਭਵਨ੍ਤਿ ਦੁਃਖਾਨ੍ਵਿਤਾਵਿਗਤਸ਼ੋਕਭਯਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਿਨੋ ਵਿਗਤਮਾਨਵਿਮੁਕ੍ਤਸਙ੍ਗਾਃ ਸਂਸਾਰਵਾਰਿਧਿਜਲਂ ਪ੍ਰਤਰਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਃ
ਜੋ ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਮਾਣ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਤਾ।
ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਿ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨਨਿ ਪ੍ਰਥਿਤਪ੍ਰਭਾਵਾ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਮੁਦਿਤਾਰ੍ਤਿਹਰਪ੍ਰਤਾਪਾ । ਸਂਹਰ੍ਤੁਮੇਤਦਖਿਲਂ ਕਿਲ ਕਾਲਰੂਪਾ ਕੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤੇऽਮ੍ਬ ਚਰਿਤਂ ਨਨੁ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਮਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਜਣਨੀ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਜਲਵਾ ਸਭ ਨੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਮਾਂ, ਫਿਰ ਭਲਾ ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸਲ ਵਿਚ, ਅਕਲੋਂ ਕੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਰਸ਼੍ਚ ਹਰਿਦਸ਼੍ਵਰਥੋ ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਮੋऽਥ ਵਰੁਣੋऽਗ੍ਨਿਸਮੀਰਣੌ ਚ । ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਨ ਮੁਨਯੋऽਪਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵਾ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਮਤੁਲਂ ਨਿਗਮਾਗਮਾਸ਼੍ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵੈਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤ ਏਵ ਤਵ ਭਕ੍ਤਿਪਰਾ ਮਹਾਨ੍ਤਃ ਸਂਸਾਰਦੁਃਖਰਹਿਤਾਃ ਸੁਖਸਿਨ੍ਧੁਮਗ੍ਨਾਃ । ਯੇ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਰਹਿਤਾ ਨ ਕਦਾਪਿ ਦੁਃਖਾ-
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਧੰਨ ਹਨ ਜੋ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਯੇ ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਿਤਚਾਮਰੈਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਧਨ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਬਿਕਾਧਿਰੂਢਾਃ । ਤੈਃ ਪੂਜਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਕਿਲ ਪੂਰ੍ਵਦੇਹੇ ਨਾਨੋਪਹਾਰੈਰਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਝਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਲਕੀ ਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਮੈ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਮਾਂ, ਇਹ ਲੋਕ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ।
ਯੇ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾ ਵਰਵਾਰਣਸ੍ਥਾ ਵਿਲਾਸਿਨੀਵृਨ੍ਦਵਿਲਾਸਯੁਕ੍ਤਾਃ । ਸਾਮਨ੍ਤਕੈਸ਼੍ਚੋਪਨਤੈਰ੍ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਯੇ ਹਿ ਤੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਿਲ ਪੂਜਿਤਾਸਿ
ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਰਾਜੇ-ਮਹਾਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਧੰਨ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਮਾਂ, ਇਹ ਲੋਕ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਾ ਮਘਵਤਾ ਦੇਵੀ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀ ਤਦਾ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਤਰਸਾ ਸਿਂਹਾਰੂਢਾ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਲਕ ਮਾਂ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਾਨ੍ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ । ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਦੇਵੀ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਵਿਭੂषਣਾ
ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਇਲਾਹੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਸੁਰਾਨ੍ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾ ਗਿਰਾ । ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੁ ਭੋ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯੇ ਕਿਲਾਧੁਨਾ
ਮਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਡਰ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਘੜੀ ਲਿਆਉਣੀ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਸਿਂਹਾਰੂਢਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਮਾਂ, ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦੈਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਤੁਰੰਤ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀਂ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਊਚੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਭੀਤਾਃ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਚਾਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਕਿਲ । ਮਹਿषਾਨ੍ਤਕਰੀ ਨੂਨਂ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਇੱਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਵੀ, ਜੋ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵੀ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨਮ੍ਬਿਕਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਵਕ੍ਰਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਯਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਹਤੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ
ਅੰਬਿਕਾ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗੀ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਿਰਛੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।