ਯਦਾ ਵਾਮਨਰੂਪੇਣ ਹृਤਂ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਜਦੋਂ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ,
ਹृਤਂ ਯੇਨ ਬਲੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੇਵਵਾਂਛਾਰ੍ਥ ਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਉਹ ਰਾਜ ਬਲੀ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।
ਭਾਰ੍ਗਵ ਉਵਾਚ ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਗੁਪ੍ਤਸ਼੍ਚਰਤਿ ਭੀਤਵਤ੍
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ ਕੇ, ਲੁਕ ਕੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਦਾ ਵਾਸਵੇਨਾਸੌ ਬਲਿਰ੍ਗਰ੍ਦਭਰੂਪਭਾਕ੍ 4.14.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵਾਸਵ ਨੇ, ਬਲੀ ਨੂੰ ਗਧੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਤੇਨ ਵਾਸਵੇਨ ਬਲਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਸਵ ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭੋਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜੋ ਬਲਿਸ੍ਤਦਾ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਂਗਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਲੀ,
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕੋऽਤ੍ਰ ਸ਼ੋਕਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ?
ਤਥਾऽਹਂ ਖਰਰੂਪੇਣ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਕਾਲਯੋਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਗਧੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ।
ਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੋऽਹਂ ਖਰਰੂਪਧृਕ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਗਧੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਵੈ ਨੂਨਂ ਯਦਿਚ੍ਛਤਿ ਯਥਾ ਤਥਾ ਇਤਿ ਤੌ ਬਲਿਦੇਵੇਸ਼ੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਵਿਦਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਸਮਾਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਬੋਧਂ ਪ੍ਰਾਪਤੁਃ ਕਾਮਂ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਲੌਟ ਗਏ।
ਦੈਵਾਧੀਨਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਹੋਣ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਸਭ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ।
ਦੇਵੀਕਥਨੇਨ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਰਸਾਤਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗਮਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤੁ ਸੁਸਂਹृष੍ਟੋ ਬਭੂਵ ਨृਪਨਨ੍ਦਨਃ
ਜਦੋਂ ਭਾਰਗਵ ਜੀ ਦੇ ਉਚਾਰੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੈਵਂ ਬਲਿष੍ਠਞ੍ਚ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਹ । ਕृਤੇऽਪਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨ ਜਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੇਕਰ ਜੰਗ ਵੀ ਕਰੀਏ, ਫਿਰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।'
ਤਦਾ ਤੇ ਜਯਿਨਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਦਾਨਵਾ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਾਃ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੈਵਂ ਕਿਂ ਨ ਵਿਦਾਮਹੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਜੰਗ ਤਾਂ ਕਰਨੀ ਹੀ ਪਏਗੀ, ਅਸੀਂ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ?'
ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਾਨਾਂ ਦੈਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਧਾਨਮਸੁਰਾਧਿਪ । ਕੇਨ ਦृष੍ਟਂ ਕ੍ਵ ਵਾ ਦृष੍ਟਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਕੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਕਿੱਥੇ ਵੇਖਿਆ, ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਬਲਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਭਵਾਗ੍ਰੇ ਦੈਤ੍ਯਵਰ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗੇ। ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਪ੍ਰਬਲਾਰਿਹਾ । ਸੇਨਾਨੀਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਲਲਕਾਰਿਆ।
ਤੇऽਪਿ ਤਤ੍ਰਾਸੁਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵੇ ਸਮ੍ਭृਤਸਮ੍ਭਾਰਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਯੋਧਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਸੁਰ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਘੋਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯੋਰਭੂਤ੍ । ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮੁਨੀਨਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਹਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਚੱਲੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਈ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਿਤਾਃ । ਜਯਮਾਪੁਸ੍ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਪ੍ਰਮੁਖਾ ਨृਪ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਕਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਆਦਿ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਦੈਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗੁਰੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨਸਾ ਦੇਵੀਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਂ ਪਰਮਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਜਯ ਦੇਵਿ ਮਹਾਮਾਯੇ ਸ਼ੂਲਧਾਰਿਣਿ ਚਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਖਡ੍ਗਹਸ੍ਤੇऽਭਯਪ੍ਰਦੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ! ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।'
ਨਮਸ੍ਤੇ ਭੁਵਨੇਸ਼ਾਨਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਨਾਯਿਕੇ । ਦਸ਼ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਿਕੇ ਮਾਤਰ੍ਮਹਾਬਿਨ੍ਦੁਸ੍ਵਰੂਪਿਣਿ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਦਸ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਹੇ ਮਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਸਰੂਪਣੀ।
ਮਹਾਕੁਣ੍ਡਲਿਨੀਰੂਪੇ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣਿ । ਪ੍ਰਾਣਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯੇ ਤੇ ਨਮੋ ਦੀਪਸ਼ਿਖਾਤ੍ਮਿਕੇ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦੀ ਸਰੂਪਣੀ, ਸੱਚ-ਚੇਤਨ-ਆਨੰਦ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਪ੍ਰਾਣ ਅੱਗ ਦੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੋਅ ਵਾਂਗ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਕੋਸ਼ਾਨ੍ਤਰਗਤੇ ਪੁਚ੍ਛਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣਿ । ਆਨਨ੍ਦਕਲਿਕੇ ਮਾਤਃ ਸਰ੍ਵੋਪਨਿषਦਰ੍ਚਿਤੇ
ਪੰਜ ਕੋਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਮਾਂ, ਜੋ ਪੂਛ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਰੂਪਣੀ ਹੈ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਕੋਰ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਤ।
ਮਾਤਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਸੁਮੁਖੀ ਭਵ ਹੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਾਂ- ਸ੍ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਨੋ ਜਨਨਿ ਦੈਤ੍ਯਪਰਾਜਿਤਾਨ੍ ਵੈ । ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਿ ਨਃ ਸ਼ਰਣਦਾ ਭੁਵਨੇ ਪ੍ਰਮਾਣਾ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸਿ ਦੁਃਖਸ਼ਮਨੇऽਖਿਲਵੀਰ੍ਯਯੁਕ੍ਤੇ
ਹੇ ਮਾਂ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਜਨਨੀ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਯੇऽਪਿ ਸੁਖਿਨੋ ਨਿਤਰਾਂ ਭਵਨ੍ਤਿ ਦੁਃਖਾਨ੍ਵਿਤਾਵਿਗਤਸ਼ੋਕਭਯਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਿਨੋ ਵਿਗਤਮਾਨਵਿਮੁਕ੍ਤਸਙ੍ਗਾਃ ਸਂਸਾਰਵਾਰਿਧਿਜਲਂ ਪ੍ਰਤਰਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਃ
ਜੋ ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਮਾਣ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਤਾ।
ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਿ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨਨਿ ਪ੍ਰਥਿਤਪ੍ਰਭਾਵਾ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਮੁਦਿਤਾਰ੍ਤਿਹਰਪ੍ਰਤਾਪਾ । ਸਂਹਰ੍ਤੁਮੇਤਦਖਿਲਂ ਕਿਲ ਕਾਲਰੂਪਾ ਕੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤੇऽਮ੍ਬ ਚਰਿਤਂ ਨਨੁ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਮਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਜਣਨੀ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਜਲਵਾ ਸਭ ਨੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਮਾਂ, ਫਿਰ ਭਲਾ ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸਲ ਵਿਚ, ਅਕਲੋਂ ਕੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਰਸ਼੍ਚ ਹਰਿਦਸ਼੍ਵਰਥੋ ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਮੋऽਥ ਵਰੁਣੋऽਗ੍ਨਿਸਮੀਰਣੌ ਚ । ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਨ ਮੁਨਯੋऽਪਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵਾ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਮਤੁਲਂ ਨਿਗਮਾਗਮਾਸ਼੍ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵੈਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।