ਤਯਾ ਵਿਰਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਕਰਣੇ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਨਾਹਂ ਪਾਲਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਨਾਪਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਨਾ ਮੈਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਤਦਧੀਨਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਤਾਮਃ ਸਤਤਂ ਵਿਭੋ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਆਧੀਨ ਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ; ਦਿੱਖ ਤੇ ਅਦਿੱਖ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਨ ਸੁਣ।
ਸ਼ੇषੇ ਸ੍ਵਪਿਮਿ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਪਰਤਨ੍ਤ੍ਰੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਦਧੀਨਃ ਸਦੋਤ੍ਤਿष੍ਠੇ ਕਾਲੇ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਮੈਂ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਆਧੀਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਸਦਾ ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਠਦਾ ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ।
ਤਪਸ਼੍ਚਰਾਮਿ ਸਤਤਂ ਤਦਧੀਨੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਸਦਾ । ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਚ ਵਿਹਰਾਮਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਮੈਂ ਸਦਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਆਧੀਨ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਦਾਨਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਦਾਰੁਣਂ ਦੇਹਦਮਨਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਙ੍ਕਰਮ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮੈਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਵ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਕਾਰ੍ਣਵੇ ਪੁਰਾ । ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਂ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
ਹੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਤੌ ਕਰ੍ਣਮਲਜੌ ਦੁष੍ਟੌ ਦਾਨਵੌ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤੌ । ਦੇਵ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਨਿਹਤੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ
ਉਹ ਦੋ ਮੰਦ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ, ਜੋ ਕੰਨ ਦੀ ਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਦਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਕਿਂ ਜ੍ਞਾਤਂ ਕਾਰਣਂ ਤੁ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੂਪਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕਿਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ? ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਬਾਰੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ?
ਯਦਿਚ੍ਛਃ ਪੁਰੁषੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਚਰਾਮਿ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ । ਕਚ੍ਛਪਃ ਕੋਲਸਿਂਹਸ਼੍ਚ ਵਾਮਨਸ਼੍ਚ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ, ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਕੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ — ਕਛੂਆ, ਸੂਰ, ਸਿੰਘ ਜਾਂ ਵਾਮਨ ਬਣ ਕੇ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿਚ।
ਨ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯੋ ਲੋਕੇ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿषੁ ਸਮ੍ਭਵਃ । ਨਾਭਵਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਵਾਮਵਰਾਹਾਦਿषੁ ਯੋਨਿषੁ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਗਤ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੂਰ ਆਦਿ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।
ਵਿਹਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਸਹ ਸਂਵਿਹਾਰਂ ਕੋ ਯਾਤਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਦਿषੁ ਹੀਨਯੋਨਿषੁ । ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਾਸਨਸ੍ਥਃ ਕਰੋਮਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿਪੁਲਂ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਃ
ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੌਣ ਮੱਛੀ ਆਦਿ ਘੱਟ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਸੇਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਰਾ ਪੁਰਸ੍ਤੇऽਜ ਸ਼ਿਰੋ ਮਦੀਯਂ ਗਤਂ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਸ੍ਖਲਨਾਤ੍ਕ੍ਵ ਚਾਪਿ । ਤ੍ਵਯਾ ਤਦਾ ਵਾਜਿਸ਼ਿਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਂਯੋਜਿਤਂ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਵਰੇਣ ਭੂਯਃ
ਹੇ ਅਜਨਮਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੋਰੀ ਫਿਸਲਣ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤੂੰ ਘੋੜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਾਰੀਗਰ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਹਯਾਨਨੋऽਹਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਤਤ੍ਤਵ ਲੋਕਕਰ੍ਤਃ । ਵਿਡਮ੍ਬਨੇਯਂ ਕਿਲ ਲੋਕਮਧ੍ਯੇ ਕਥਂ ਭਵੇਦਾਤ੍ਮਪਰੋ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਹਯਾਨਨ, ਘੋੜੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਹਂ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਧੀਨੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਤਾਮੇਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਤਤਂ ਧ੍ਯਾਯਾਮਿ ਚ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਧਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ਜਾਨਾਮਿ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਤੇਨ ਪਦ੍ਮਯੋਨੇਸ੍ਤੁ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਹੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ, ਕਮਲਯੋਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਕਿਹਾ।
ਤੇਨ ਚਾਪ੍ਯਹਮੁਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਥੈਵ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਾਪ੍ਤਿਹੇਤਵੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ—
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਹृਦਮ੍ਭੋਜੇ ਭਜ ਦੇਵੀਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਂ ਭਵੇਤ੍ਤਵ
ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ੱਕ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਭਜ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵੇਗੀ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਨਾਰਦੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ਦੇਵੀਪਾਦਾਬ੍ਜਨਿष੍ਣਾਤਸ੍ਤਪਸੇ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗਿਰੌ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਦ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਆਸ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਤਪस्या ਲਈ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਹਯਗ੍ਰੀਵਾਵਤਾਰਕਥਨਮ੍ ऋषਯ ਊਚੁਃ ਸੂਤਾਸ੍ਮਾਕਂ ਮਨਃ ਕਾਮਂ ਮਗ੍ਨਂ ਸਂਸ਼ਯਸਾਗਰੇ । ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਜਗਦ੍ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍
ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਕਥਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੂਤਾ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਸੰਦੇਹ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਮੂਰ੍ਧਾ ਮਾਧਵਸ੍ਯਾਪਿ ਗਤੋ ਦੇਹਾਤ੍ਪੁਨਃ ਪਰਮ੍ । ਹਯਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਤੋ ਜਾਤਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਤਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਮਾਧਵ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ, ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ।
ਵੇਦੋऽਪਿ ਸ੍ਤੌਤਿ ਯਂ ਦੇਵਂ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਦਾਸ਼੍ਰਯਾਃ । ਆਦਿਦੇਵੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਃ
ਵੇਦ ਵੀ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ; ਉਹ ਆਦਿ-ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਦਨਂ ਛਿਨ੍ਨਂ ਦੈਵਯੋਗਾਤ੍ਕਥਂ ਤਦਾ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਦੈਵੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਵੇਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਵਧਾਨਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਚਰਿਤਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਤੇਜਸਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ, ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ, ਚਰਿਤਰ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਦਾਰੁਣਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਥੱਕ ਗਿਆ।
ਸਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਾਸਨਂ ਵਿਭੁਃ । ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਂ ਕਣ੍ਠਦੇਸ਼ੇ ਧਰਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸੇ ਚੰਗੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਦਮ-ਅਸਨ ਬਣਾਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਫੜਿਆ, ਗਲ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਾਰਂ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾਂ ਨਿਦ੍ਰਾਮਾਪ ਰਮਾਪਤਿਃ । ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਤ੍ਵਾਦ੍ਦੈਵਯੋਗਾਚ੍ਚ ਜਾਤਸ੍ਤਤ੍ਰਾਤਿਨਿਦ੍ਰਿਤਃ
ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ 'ਤੇ ਭਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਨੀਂਦ ਲੈ ਲਈ; ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਦੈਵੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਓਥੇ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਵਾਸਵਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ।
ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇऽਥ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਖਾਨਾਮਧਿਪਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਨਾਰਦਨ, ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਵੈਕੁੰਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵ-ਕਾਰਜ ਦੀ ਸਿਧੀ ਹੋ ਸਕੇ।
ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਞਾਨਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤੇ । ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦਾ ਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਓਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲਾਇਆ; ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸੀ, ਓਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਦੇਸ਼ਾਨਂ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਂ ਗਤਮ੍ । ਵਿਚੇਤਨਂ ਵਿਭੁਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਤ੍ਰਾਸਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸੁਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਓਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਹੋਸ਼, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਭਗਵਾਨ ਦੇਖਿਆ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਓਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।