ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚਾਂਡਾਲਰੂਪੋ ਵੈ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਬੁਧੈਃ
ਗੁੱਸਾ ਚੰਡਾਲ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਨ ਤ੍ਯਜਸਿ ਕ੍ਰੋਧਂ ਤ੍ਯਜਸ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਨ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹੋ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸੁਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਾਨੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਦਾਨਵਾ ਵਾ ਰਸਾਤਲਮ੍ 4.14.
ਤੁਸੀਂ ਡਰੋ ਨਾ, ਤੇ ਨੀਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਾ ਜਾਓ, ਦਾਨਵੋ।
ਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤੁ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਭਲੇ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂਭਾਵਿਨੋ ਭਾਵਾਃ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਸ਼ੁਭਾऽਸ਼ੁਭਾਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਮਂਦਬਲਾ ਯੂਯਂ ਕਾਲਯੋਗਾਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰ੍ਯਾਯਕਾਲੋ ਵੈ ਇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਹੁਣ ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਯੁਗਾਨਿ ਦਸ਼ ਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਦੇਵਾਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਦਸ ਪੂਰੇ ਯੁੱਗ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸਾਵਰ੍ਣਿਕੇ ਮਨੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਾਵਰਣੀ ਮਨੂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਰਾਜ ਫਿਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਦਾ ਵਾਮਨਰੂਪੇਣ ਹृਤਂ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਜਦੋਂ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ,
ਹृਤਂ ਯੇਨ ਬਲੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੇਵਵਾਂਛਾਰ੍ਥ ਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਉਹ ਰਾਜ ਬਲੀ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।
ਭਾਰ੍ਗਵ ਉਵਾਚ ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਗੁਪ੍ਤਸ਼੍ਚਰਤਿ ਭੀਤਵਤ੍
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ ਕੇ, ਲੁਕ ਕੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਦਾ ਵਾਸਵੇਨਾਸੌ ਬਲਿਰ੍ਗਰ੍ਦਭਰੂਪਭਾਕ੍ 4.14.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵਾਸਵ ਨੇ, ਬਲੀ ਨੂੰ ਗਧੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਤੇਨ ਵਾਸਵੇਨ ਬਲਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਸਵ ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭੋਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜੋ ਬਲਿਸ੍ਤਦਾ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਂਗਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਲੀ,
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕੋऽਤ੍ਰ ਸ਼ੋਕਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ?
ਤਥਾऽਹਂ ਖਰਰੂਪੇਣ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਕਾਲਯੋਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਗਧੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ।
ਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੋऽਹਂ ਖਰਰੂਪਧृਕ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਗਧੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਵੈ ਨੂਨਂ ਯਦਿਚ੍ਛਤਿ ਯਥਾ ਤਥਾ ਇਤਿ ਤੌ ਬਲਿਦੇਵੇਸ਼ੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਵਿਦਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਸਮਾਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਬੋਧਂ ਪ੍ਰਾਪਤੁਃ ਕਾਮਂ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਲੌਟ ਗਏ।
ਦੈਵਾਧੀਨਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਹੋਣ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਸਭ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ।
ਦੇਵੀਕਥਨੇਨ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਰਸਾਤਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗਮਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤੁ ਸੁਸਂਹृष੍ਟੋ ਬਭੂਵ ਨृਪਨਨ੍ਦਨਃ
ਜਦੋਂ ਭਾਰਗਵ ਜੀ ਦੇ ਉਚਾਰੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੈਵਂ ਬਲਿष੍ਠਞ੍ਚ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਹ । ਕृਤੇऽਪਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨ ਜਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੇਕਰ ਜੰਗ ਵੀ ਕਰੀਏ, ਫਿਰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।'
ਤਦਾ ਤੇ ਜਯਿਨਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਦਾਨਵਾ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਾਃ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੈਵਂ ਕਿਂ ਨ ਵਿਦਾਮਹੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਜੰਗ ਤਾਂ ਕਰਨੀ ਹੀ ਪਏਗੀ, ਅਸੀਂ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ?'
ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਾਨਾਂ ਦੈਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਧਾਨਮਸੁਰਾਧਿਪ । ਕੇਨ ਦृष੍ਟਂ ਕ੍ਵ ਵਾ ਦृष੍ਟਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਕੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਕਿੱਥੇ ਵੇਖਿਆ, ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਬਲਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਭਵਾਗ੍ਰੇ ਦੈਤ੍ਯਵਰ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗੇ। ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਪ੍ਰਬਲਾਰਿਹਾ । ਸੇਨਾਨੀਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਲਲਕਾਰਿਆ।
ਤੇऽਪਿ ਤਤ੍ਰਾਸੁਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵੇ ਸਮ੍ਭृਤਸਮ੍ਭਾਰਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਯੋਧਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਸੁਰ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਘੋਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯੋਰਭੂਤ੍ । ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮੁਨੀਨਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਹਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਚੱਲੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਈ।