ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ਼੍ਚਰਣੌ ਤਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਮੌਨਭृਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਗਏ।
ਮਯਾ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਾ ਯੂਯਂ ਮੋਹਿਤਾ ਗੁਰੁਮਾਯਯਾ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਭੁੱਲ ਗਏ।
ਤਦਾऽਵਗਣਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤਦ੍ਵਸ਼ਂ ਗਤੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤ ਸਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟਾ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਕਪਟਾਕृਤਿਃ 4.14.
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ ਜਾਓ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਠੱਗ ਆਪਣੀ ਚਾਲਬਾਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤਂ ਤਦੋਵਾਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਰਣੌ ਤਤਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਉਵਾਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਤ੍ਵਦ੍ਧਿਤਾਂਸ੍ਤਨਯਾਨ੍ਹਿ ਨਃ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ, ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।
ਗਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਤੁ ਮਂਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ੈਲੂषੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਸ਼ੈਲੂਸ਼ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸਲਾਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਕृਤਦੋषੇਣ ਨੈਵ ਕੁਪ੍ਯਤਿ ਸ਼ਾਂਤਿਮਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਗਲਤੀ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਸ੍ਤਪਸਾ ਭਾਵਂ ਤ੍ਯਜ ਕੋਪਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਮਨ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿਓ।
ਜਲਂ ਸ੍ਵਭਾਵਤ ਸ਼ੀਤਂ ਵਹ੍ਨ੍ਯਾਤਪ ਸਮਾਗ ਮਾਤ੍
ਪਾਣੀ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅੱਗ ਜਾਂ ਧੁੱਪ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚਾਂਡਾਲਰੂਪੋ ਵੈ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਬੁਧੈਃ
ਗੁੱਸਾ ਚੰਡਾਲ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਨ ਤ੍ਯਜਸਿ ਕ੍ਰੋਧਂ ਤ੍ਯਜਸ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਨ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹੋ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸੁਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਾਨੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਦਾਨਵਾ ਵਾ ਰਸਾਤਲਮ੍ 4.14.
ਤੁਸੀਂ ਡਰੋ ਨਾ, ਤੇ ਨੀਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਾ ਜਾਓ, ਦਾਨਵੋ।
ਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤੁ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਭਲੇ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂਭਾਵਿਨੋ ਭਾਵਾਃ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਸ਼ੁਭਾऽਸ਼ੁਭਾਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਮਂਦਬਲਾ ਯੂਯਂ ਕਾਲਯੋਗਾਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰ੍ਯਾਯਕਾਲੋ ਵੈ ਇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਹੁਣ ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਯੁਗਾਨਿ ਦਸ਼ ਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਦੇਵਾਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਦਸ ਪੂਰੇ ਯੁੱਗ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸਾਵਰ੍ਣਿਕੇ ਮਨੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਾਵਰਣੀ ਮਨੂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਰਾਜ ਫਿਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਦਾ ਵਾਮਨਰੂਪੇਣ ਹृਤਂ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਜਦੋਂ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ,
ਹृਤਂ ਯੇਨ ਬਲੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੇਵਵਾਂਛਾਰ੍ਥ ਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਉਹ ਰਾਜ ਬਲੀ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।
ਭਾਰ੍ਗਵ ਉਵਾਚ ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਗੁਪ੍ਤਸ਼੍ਚਰਤਿ ਭੀਤਵਤ੍
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ ਕੇ, ਲੁਕ ਕੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਦਾ ਵਾਸਵੇਨਾਸੌ ਬਲਿਰ੍ਗਰ੍ਦਭਰੂਪਭਾਕ੍ 4.14.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵਾਸਵ ਨੇ, ਬਲੀ ਨੂੰ ਗਧੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਤੇਨ ਵਾਸਵੇਨ ਬਲਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਸਵ ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭੋਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜੋ ਬਲਿਸ੍ਤਦਾ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਂਗਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਲੀ,
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕੋऽਤ੍ਰ ਸ਼ੋਕਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ?
ਤਥਾऽਹਂ ਖਰਰੂਪੇਣ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਕਾਲਯੋਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਗਧੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ।
ਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੋऽਹਂ ਖਰਰੂਪਧृਕ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਗਧੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਵੈ ਨੂਨਂ ਯਦਿਚ੍ਛਤਿ ਯਥਾ ਤਥਾ ਇਤਿ ਤੌ ਬਲਿਦੇਵੇਸ਼ੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਵਿਦਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਸਮਾਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ।