ਧਿਗ੍ਲੋਭਂ ਪਾਪਬੀਜਂ ਵੈ ਨਰਕਦ੍ਵਾਰਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਗੁਰੁਰਪ੍ਯਨृਤਂ ਬ੍ਰੂਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਯੇਨ ਪਾਪ੍ਮਨਾ
'ਲਾਲਚ ਉੱਤੇ ਫਿਟਕਾਰ, ਜੋ ਪਾਪ ਦਾ ਬੀਜ ਤੇ ਨਰਕ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ! ਪਾਪ ਦੇ ਚਲਦੇ, ਗੁਰੂ ਵੀ ਝੂਠ ਬੋਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।'
ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਵਚਨਂ ਯਸ੍ਯ ਸੋऽਪਿ ਪਾਖਣ੍ਡਧਾਰਕਃ । ਗੁਰੁਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ
'ਜਿਸਦੇ ਬੋਲ ਸੱਚ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹੁਣ ਪਾਖੰਡੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।'
ਕਿਂ ਕਿਂ ਨ ਲਭਤੇ ਲੋਭਾਨ੍ਮਲਿਨੀਕृਤਮਾਨਸਃ । ਅਨ੍ਯੋऽਪਿ ਗੁਰੁਰਪ੍ਯੇਵਂ ਜਾਤਃ ਪਾਖਣ੍ਡਪਣ੍ਡਿਤਃ
'ਜਦੋਂ ਮਨ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ? ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ, ਇ enven ਗੁਰੂ ਵੀ, ਐਸੇ ਹੀ ਪਾਖੰਡੀ ਵਿਦਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਸ਼ੈਲੂषਚੇष੍ਟਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਵਞ੍ਜਯਤ੍ਯਤਿਸਮ੍ਮੂਢਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਯਾਜ੍ਯਾਨ੍ਮਮਾਪ੍ਯਸੌ
ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾਟਕੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਅਪਣਾਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਧੋਖਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰਕੋਪਸਾਨ੍ਤ੍ਵਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਵਂਚਿਤਾ ਮਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਿਂ ਗੁਰੁਣਾ ਕਿਲ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੈਤਿਆ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਏ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਏ—ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਕੀ ਸੀ?'
ਅਹਂ ਕਾਵ੍ਯੋ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚਾऽਯਂ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦਕਃ
'ਮੈਂ ਕਾਵ੍ਯ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।'
ਮਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਧ੍ਵਂ ਵਚੋऽਸ੍ਯਾऽऽਰ੍ਯਾ ਦਾਭਿਕੋऽਯਂ ਮਦਾ ਕृਤਿਃ
ਇਸ ਔਰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰੋ; ਇਹ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹੈ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਸਦृਸ਼ੌ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਫਿਰੋਂ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖ ਕੇ,
ਸ ਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਸਂਭ੍ਰਾਤਾਨ੍ਗੁਰੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਂਚਯਿਤੁਂ ਯੁष੍ਮਾਨ੍ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੱਗਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਮਯਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਯੁष੍ਮਾਨਧ੍ਯਾਪ ਯਾਮਿ ਤਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਗਿਆਨ ਸ਼ੰਭੂ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਰੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਾਵ੍ਯਂ ਰੂਪਧਰਸ੍ਯ ਤੇ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਲੋਕ ਕਾਵਿਆ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ—
ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਬਹੁਧਾ ਤਤ੍ਰ ਬੋਧਿਤਾਃ ਕਿਲ ਦਾਨਵਾਃ
ਉਥੇ ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਮਝ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਭਾਰ੍ਗਵਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ 4.14.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਸਤਤਮਯਂ ਨਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਦਸ ਸਾਲ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਭਾਰਗਵ ਸਾਡੀ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਮੂਢਾ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਡਾਂਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਨ੍ਮਯਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪਾऽਥ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਚ
ਪਰ ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਯਾ ਬੋਧਿਤਾ ਵੈ ਗृਹ੍ਣੀਯੁਰ੍ਨ ਚ ਮੇ ਵਚਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ—
ਮਦਵਜ੍ਞਾਫਲਂ ਕਾਮਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪੇ ਕਾਲੇ ਹ੍ਯਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ
ਮੇਰੀ ਬੇਅਦਬੀ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਰੂਰ ਭੋਗੋਗੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਚਿੱਤ ਲਾ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਪ੍ਤਾਨ੍ਗੁਰੁ ਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਭਾਰ੍ਗਵੇਣ ਹਿ
ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,
ਗਤ੍ਵੋਵਾਚ ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਧੁਵਮ੍
ਉਹ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਨਿਰਾਧਾਰਾ ਕृਤਾ ਨੂਨਂ ਯਤਧ੍ਵਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਹਾਇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਕੰਮ ਕਰੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਰੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਘਵਾ ਮੁਦਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ 4.14.
ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਘਵਾਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਂਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਿਥਃ ਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੇਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸੁਰਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਨ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕृਤੋਦ੍ਯੋਗਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਖ ਲਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਮਥੋਚੁਸ੍ਤੇ ਮੋਹਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਯਯਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਭੁੱਲ ਗਏ ਸਨ।
ਵਂਚਯਿਤ੍ਵਾ ਗਤਃ ਪਾਪੋ ਗੁਰੁਃ ਕਪਟਪਂਡਿਤਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਠੱਗ ਅਧਿਆਪਕ ਸਾਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਃ ਕ੍ਵ ਚ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਕਥਂ ਕਾਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੋਪਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਈਏ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਰੁੱਸੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਨਾਈਏ?
ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਿਲਿਤਾ ਭਯਕਂਪਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।