ਤਾਵਦ੍ਭਵੇਤ੍ਸੁਖਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋऽਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਦਯਯਾ ਯੁਤਃ । ਕਰੁਣਾਸਾਗਰਾਮੇਤਾਂ ਭਜੇਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਮਾਯਯਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੁਖ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ? ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਭਜਨੇਨੈਵ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਤ੍ਵਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੇਵਿਤਾ ਨ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਜੀਵਤ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਕਦਰਾਂਮੁਸ਼ਕਲ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਗਿਆ।
ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਣਿਕਾਗ੍ਰਾਤ੍ਪਤਿਤਾ ਅਧ ਇਤ੍ਯੇਵ ਵਿਦ੍ਮਹੇ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਾਵृਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਗੁਣਤ੍ਰਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੌੜੀ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਸਤ੍ਯੇਨਾਪਿ ਸਮ੍ਬਦ੍ਧਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਥਮਨ੍ਯਥਾ । ਹਿਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇਃ ਸਂਸੇਵ੍ਯਾ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਝੂਠ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਗੁਰੂਣਾ ਤਤ੍ਰ ਕਾਵ੍ਯਰੂਪਧਰੇਣ ਚ । ਕਦਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਸਮਾਯਾਤਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਿਤਾਮਹ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਥੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਕਾਵ੍ਯਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ? ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਕਦੋਂ ਆਇਆ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਹ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਗੁਰੁਣਾ ਤਦਾ । ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਕਾਵ੍ਯਾ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਲੁਕ ਕੇ।
ਗੁਰੁਣਾ ਬੋਧਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਕਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਪਰਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਨ੍ਮਯਾਸ੍ਤਦਾ
ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਕਾਵ੍ਯਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਗੁਰੂ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭृਗੁਂ ਮਤ੍ਵਾਤਿਮੋਹਿਤਾਃ । ਗੁਰੁਣਾ ਵਿਪ੍ਰਲਬ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਲੋਭਾਤ੍ਕੋ ਵਾ ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਵਿਦਿਆ ਲਈ, ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ। ਗੁਰੂ ਨੇ ਲੋਭ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ—ਲੋਭ ਵਿਚ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ?
ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਤ੍ਮਕੇ ਕਾਲੇ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਸਮਯੇ ਤਦਾ । ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਹ ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯੋ ਯਾਜ੍ਯਾਨਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੱਸ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਦੋਂ ਕਾਵ੍ਯ ਨੇ ਜਯੰਤੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਆਸ਼ਯਾ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕਿਲ । ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਵੈ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਯਾਜ੍ਯਾਨਤਿਭਯਾਤੁਰਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਮੇਰਾ ਰਾਹ ਤੱਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂ।'
ਮਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਭਯਂ ਤੇषਾਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਵੇਦਿਤਿ । ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜਯਨ੍ਤੀਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ ਲੱਗੇ,' ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ, ਜਯੰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਾਨੇਵੋਪਸਂਯਾਨ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮੇ ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ । ਸਮਯਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੋ ਜਾਤੋऽਯਂ ਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਃ
'ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਦੇਵਤੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਦੱਸ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਵਚਨ ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਾਜ੍ਯਾਨ੍ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ । ਪੁਨਰੇਵਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮਨੁਦ੍ਰੁਤਃ
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।'
ਤਥੇਤਿ ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਜਯਨ੍ਤੀ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਾ । ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਨ ਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਲੋਪਯੇ
ਫਿਰ ਜਯੰਤੀਆਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਜਾ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਰਤੱਬ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਪਾਵਾਂਗੀ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਕਾਵ੍ਯੋ ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤਸ੍ਤਤਃ । ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਂ ਤਦਾ
ਉਸਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਵ੍ਯ ਉਥੋਂ ਤੁਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਵਾਚਸਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਛਦ੍ਮਰੂਪਧਰਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਬੋਧਯਨ੍ਤਂ ਛਲੇਨ ਤਾਨ੍ । ਜੈਨਂ ਧਰ੍ਮਂ ਕृਤਂ ਸ੍ਵੇਨ ਯਜ੍ਞਨਿਨ੍ਦਾਪਰਂ ਤਥਾ
ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਭੇਖ ਧਾਰ ਕੇ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਜੈਨ ਧਰਮ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੀ।
ਭੋ ਦੇਵਰਿਪਵਃ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਭਵਤਾਂ ਹਿਤਮ੍ । ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮੋऽਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਹ੍ਯਾਤਤਾਯਿਨਃ
'ਓ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਕੇਵਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਦ੍ਵਿਜੈਰ੍ਭੋਗਰਤੈਰ੍ਵੇਦੇ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਹਿਂਸਨਂ ਪਸ਼ੋਃ । ਜਿਹ੍ਵਾਸ੍ਵਾਦਪਰੈਃ ਕਾਮਮਹਿਂਸੈਵ ਪਰਾ ਮਤਾ
'ਦੁਜਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਬਲੀ ਦਿਖਾਈ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਜੀਭ ਦੇ ਸੁਆਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।'
ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਾਣਿ ਚ । ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਗੁਰੁਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋऽਸੌ ਭृਗੋਃ ਸੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਐਸੇ ਬੋਲ, ਵੇਦ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਆਖਦੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਨਸਾ ਮਮ ਦ੍ਵੇष੍ਯੋ ਗੁਰੁਃ ਕਿਲ । ਵਞ੍ਚਿਤਾਃ ਕਿਲ ਧੂਰ੍ਤੇਨ ਯਾਜ੍ਯਾ ਮੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਯਜਮਾਨ ਤਾਂ ਇਸ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਵਲੋਂ ਜ਼ਰੂਰ ਫਸ ਗਏ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਧਿਗ੍ਲੋਭਂ ਪਾਪਬੀਜਂ ਵੈ ਨਰਕਦ੍ਵਾਰਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਗੁਰੁਰਪ੍ਯਨृਤਂ ਬ੍ਰੂਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਯੇਨ ਪਾਪ੍ਮਨਾ
'ਲਾਲਚ ਉੱਤੇ ਫਿਟਕਾਰ, ਜੋ ਪਾਪ ਦਾ ਬੀਜ ਤੇ ਨਰਕ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ! ਪਾਪ ਦੇ ਚਲਦੇ, ਗੁਰੂ ਵੀ ਝੂਠ ਬੋਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।'
ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਵਚਨਂ ਯਸ੍ਯ ਸੋऽਪਿ ਪਾਖਣ੍ਡਧਾਰਕਃ । ਗੁਰੁਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ
'ਜਿਸਦੇ ਬੋਲ ਸੱਚ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹੁਣ ਪਾਖੰਡੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।'
ਕਿਂ ਕਿਂ ਨ ਲਭਤੇ ਲੋਭਾਨ੍ਮਲਿਨੀਕृਤਮਾਨਸਃ । ਅਨ੍ਯੋऽਪਿ ਗੁਰੁਰਪ੍ਯੇਵਂ ਜਾਤਃ ਪਾਖਣ੍ਡਪਣ੍ਡਿਤਃ
'ਜਦੋਂ ਮਨ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ? ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ, ਇ enven ਗੁਰੂ ਵੀ, ਐਸੇ ਹੀ ਪਾਖੰਡੀ ਵਿਦਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਸ਼ੈਲੂषਚੇष੍ਟਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਵਞ੍ਜਯਤ੍ਯਤਿਸਮ੍ਮੂਢਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਯਾਜ੍ਯਾਨ੍ਮਮਾਪ੍ਯਸੌ
ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾਟਕੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਅਪਣਾਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਧੋਖਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰਕੋਪਸਾਨ੍ਤ੍ਵਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਵਂਚਿਤਾ ਮਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਿਂ ਗੁਰੁਣਾ ਕਿਲ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੈਤਿਆ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਏ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਏ—ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਕੀ ਸੀ?'
ਅਹਂ ਕਾਵ੍ਯੋ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚਾऽਯਂ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦਕਃ
'ਮੈਂ ਕਾਵ੍ਯ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।'
ਮਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਧ੍ਵਂ ਵਚੋऽਸ੍ਯਾऽऽਰ੍ਯਾ ਦਾਭਿਕੋऽਯਂ ਮਦਾ ਕृਤਿਃ
ਇਸ ਔਰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰੋ; ਇਹ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹੈ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਸਦृਸ਼ੌ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਫਿਰੋਂ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖ ਕੇ,
ਸ ਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਸਂਭ੍ਰਾਤਾਨ੍ਗੁਰੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਂਚਯਿਤੁਂ ਯੁष੍ਮਾਨ੍ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੱਗਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ।