ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਨृਪ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਦਾਪਿ ਚ । ਸ੍ਵਾਯੁषੋऽਨ੍ਤੇ ਪਦ੍ਯਜਾਦ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਗੱਲ 'ਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੀ ਅੰਤ ਵਿਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰ੍ਵਿष੍ਣੁਹਰਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਮਾਦਿਕਾਨ੍ਭਾਵਾਨ੍ਦੇਹਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹਰਾ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਮ ਆਦਿਕ ਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਸਂਸਾਰੋऽਯਂ ਤੁ ਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਃ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਦਿਭਿਰ੍ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਨਾ ਹੋ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਕਦੇ ਵੀ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ, ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਲਭਸ੍ਤਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪੁਰੁषਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ । ਯੋ ਬਿਭੇਤੀਹ ਸਂਸਾਰੇ ਸ ਦਾਰਾਨ੍ਨ ਕਰੋਤ੍ਯਪਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਗੇਭ੍ਯੋ ਵਿਚਰਤ੍ਯਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤੇਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਲਮ੍ਭਿਤਾ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ।
ਗੁਰੂਣਾ ਲਮ੍ਭਿਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਯਵੀਯਸਃ । ਏਵਂ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਗਲੋਭਾਦਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਉਂ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਰਾਗ, ਲੋਭ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਞ੍ਚ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਥਂ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਹਿਤ੍ਵਾ ਸਂਸਾਰਸਾਰਤਾਮ੍
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੂਲ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਰਾਧਯੇਨ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨੀਂ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਤਨ੍ਮਾਯਾਗੁਣਤਸ਼੍ਛਨ੍ਨਂ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਾਨੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਸੱਚ, ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਉਸਦੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਭ੍ਰਮਤ੍ਯੁਨ੍ਮਤ੍ਤਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਦਿਰਾਮਤ੍ਤਵਨ੍ਨृਪ । ਤਸ੍ਯਾ ਆਰਾਧਨੇਨੈਵ ਗੁਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਮृਦ੍ਯ ਚ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋਣ। ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਭਜੇਤ ਮਤਿਮਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਃ ਪਨ੍ਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਃ ਪਰਃ । ਆਰਾਧਿਤਾ ਮਹੇਸ਼ਾਨੀ ਨ ਯਾਵਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਕृਪਾਮ੍
ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਹੇਸ਼ਾਨੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਹ ਕਿਰਪਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤਾਵਦ੍ਭਵੇਤ੍ਸੁਖਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋऽਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਦਯਯਾ ਯੁਤਃ । ਕਰੁਣਾਸਾਗਰਾਮੇਤਾਂ ਭਜੇਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਮਾਯਯਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੁਖ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ? ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਭਜਨੇਨੈਵ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਤ੍ਵਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੇਵਿਤਾ ਨ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਜੀਵਤ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਕਦਰਾਂਮੁਸ਼ਕਲ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਗਿਆ।
ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਣਿਕਾਗ੍ਰਾਤ੍ਪਤਿਤਾ ਅਧ ਇਤ੍ਯੇਵ ਵਿਦ੍ਮਹੇ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਾਵृਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਗੁਣਤ੍ਰਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੌੜੀ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਸਤ੍ਯੇਨਾਪਿ ਸਮ੍ਬਦ੍ਧਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਥਮਨ੍ਯਥਾ । ਹਿਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇਃ ਸਂਸੇਵ੍ਯਾ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਝੂਠ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਗੁਰੂਣਾ ਤਤ੍ਰ ਕਾਵ੍ਯਰੂਪਧਰੇਣ ਚ । ਕਦਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਸਮਾਯਾਤਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਿਤਾਮਹ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਥੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਕਾਵ੍ਯਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ? ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਕਦੋਂ ਆਇਆ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਹ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਗੁਰੁਣਾ ਤਦਾ । ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਕਾਵ੍ਯਾ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਲੁਕ ਕੇ।
ਗੁਰੁਣਾ ਬੋਧਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਕਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਪਰਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਨ੍ਮਯਾਸ੍ਤਦਾ
ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਕਾਵ੍ਯਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਗੁਰੂ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭृਗੁਂ ਮਤ੍ਵਾਤਿਮੋਹਿਤਾਃ । ਗੁਰੁਣਾ ਵਿਪ੍ਰਲਬ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਲੋਭਾਤ੍ਕੋ ਵਾ ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਵਿਦਿਆ ਲਈ, ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ। ਗੁਰੂ ਨੇ ਲੋਭ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ—ਲੋਭ ਵਿਚ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ?
ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਤ੍ਮਕੇ ਕਾਲੇ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਸਮਯੇ ਤਦਾ । ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਹ ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯੋ ਯਾਜ੍ਯਾਨਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੱਸ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਦੋਂ ਕਾਵ੍ਯ ਨੇ ਜਯੰਤੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਆਸ਼ਯਾ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕਿਲ । ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਵੈ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਯਾਜ੍ਯਾਨਤਿਭਯਾਤੁਰਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਮੇਰਾ ਰਾਹ ਤੱਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂ।'
ਮਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਭਯਂ ਤੇषਾਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਵੇਦਿਤਿ । ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜਯਨ੍ਤੀਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ ਲੱਗੇ,' ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ, ਜਯੰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਾਨੇਵੋਪਸਂਯਾਨ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮੇ ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ । ਸਮਯਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੋ ਜਾਤੋऽਯਂ ਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਃ
'ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਦੇਵਤੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਦੱਸ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਵਚਨ ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਾਜ੍ਯਾਨ੍ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ । ਪੁਨਰੇਵਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮਨੁਦ੍ਰੁਤਃ
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।'
ਤਥੇਤਿ ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਜਯਨ੍ਤੀ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਾ । ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਨ ਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਲੋਪਯੇ
ਫਿਰ ਜਯੰਤੀਆਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਜਾ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਰਤੱਬ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਪਾਵਾਂਗੀ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਕਾਵ੍ਯੋ ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤਸ੍ਤਤਃ । ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਂ ਤਦਾ
ਉਸਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਵ੍ਯ ਉਥੋਂ ਤੁਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਵਾਚਸਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਛਦ੍ਮਰੂਪਧਰਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਬੋਧਯਨ੍ਤਂ ਛਲੇਨ ਤਾਨ੍ । ਜੈਨਂ ਧਰ੍ਮਂ ਕृਤਂ ਸ੍ਵੇਨ ਯਜ੍ਞਨਿਨ੍ਦਾਪਰਂ ਤਥਾ
ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਭੇਖ ਧਾਰ ਕੇ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਜੈਨ ਧਰਮ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੀ।
ਭੋ ਦੇਵਰਿਪਵਃ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਭਵਤਾਂ ਹਿਤਮ੍ । ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮੋऽਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਹ੍ਯਾਤਤਾਯਿਨਃ
'ਓ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਕੇਵਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਦ੍ਵਿਜੈਰ੍ਭੋਗਰਤੈਰ੍ਵੇਦੇ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਹਿਂਸਨਂ ਪਸ਼ੋਃ । ਜਿਹ੍ਵਾਸ੍ਵਾਦਪਰੈਃ ਕਾਮਮਹਿਂਸੈਵ ਪਰਾ ਮਤਾ
'ਦੁਜਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਬਲੀ ਦਿਖਾਈ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਜੀਭ ਦੇ ਸੁਆਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।'
ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਾਣਿ ਚ । ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਗੁਰੁਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋऽਸੌ ਭृਗੋਃ ਸੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਐਸੇ ਬੋਲ, ਵੇਦ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਆਖਦੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਨਸਾ ਮਮ ਦ੍ਵੇष੍ਯੋ ਗੁਰੁਃ ਕਿਲ । ਵਞ੍ਚਿਤਾਃ ਕਿਲ ਧੂਰ੍ਤੇਨ ਯਾਜ੍ਯਾ ਮੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਯਜਮਾਨ ਤਾਂ ਇਸ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਵਲੋਂ ਜ਼ਰੂਰ ਫਸ ਗਏ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'