ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਭਿਕਮਲਾਜ੍ਜਾਤਃ ਕਰ੍ਤਾਹਮਖਿਲਸ੍ਯ ਹ । ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਕੋऽਪ੍ਯਧਿਕੋऽਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਤਂ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾਪਤੇ
'ਮੈਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਕੀ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਤੈਥੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ? ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ, ਮਾਲਕ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ?'
ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਤ੍ਵਮਾਦਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍ । ਕਰ੍ਤਾ ਪਾਲਯਿਤਾ ਹਰ੍ਤਾ ਸਮਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਕृਤ੍
'ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਤੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ।'
ਇਚ੍ਛਯਾ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸृਜਾਮ੍ਯਹਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ । ਹਰਃ ਸਂਹਰਤੇ ਕਾਲੇ ਸੋऽਪਿ ਤੇ ਵਚਨੇ ਸਦਾ
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਹਰਾ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਭ੍ਰਮਤਿ ਚਾਕਾਸ਼ੇ ਵਾਯੁਰ੍ਵਾਤਿ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਃ । ਅਗ੍ਨਿਸ੍ਤਪਤਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਵਰ੍षਤੀਸ਼ ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਸੂਰਜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਚੰਗੀ ਮੰਦੀ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਅੱਗ ਸੜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬਦਲ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਵਰ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਧ੍ਯਾਯਸਿ ਕਂ ਦੇਵਂ ਸਂਸ਼ਯੋऽਯਂ ਮਹਾਨ੍ਮਮ । ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪਰਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਂ ਵੈ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਪਰ ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ; ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੈਥੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਦਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਭਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਮਹਤਾਂ ਨੈਵ ਗੋਪ੍ਯਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਯਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਿਃ
ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਦੱਸ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ। ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁਕਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਇਹ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਹਰਿਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ । ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਕਮਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹਰੀ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦ੍ਯਪਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਵਂ ਮਾਂ ਚ ਸ੍ਥਿਤਿਸृष੍ਟ੍ਯਨ੍ਤਕਾਰਣਮ੍ । ਤੇ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਾਃ
ਜਦੋਂ ਕਿ ਲੋਕ — ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ — ਤੈਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ,
ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤ੍ਵਂ ਪਾਲਕਸ਼੍ਚਾਹਂ ਹਰਃ ਸਂਹਾਰਕਾਰਕਃ । ਕृਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੇਤਿ ਸਂਤਰ੍ਕਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ
ਤੂੰ ਰਚਨਹਾਰ, ਮੈਂ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਰਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ — ਇਹ ਸੋਚ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੰਨ ਕੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜਗਤ੍ਸਂਜਨਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਰਾਜਸੀ । ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੀ ਮਯਿ ਰੁਦ੍ਰੇ ਚ ਤਾਮਸੀ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿਚ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੈ, ਸਾਤਵਿਕੀ ਮੇਰੇ ਵਿਚ, ਤੇ ਤਾਮਸੀ ਰੁਦਰ ਵਿਚ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਯਾ ਵਿਰਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਕਰਣੇ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਨਾਹਂ ਪਾਲਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਨਾਪਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਨਾ ਮੈਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਤਦਧੀਨਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਤਾਮਃ ਸਤਤਂ ਵਿਭੋ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਆਧੀਨ ਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ; ਦਿੱਖ ਤੇ ਅਦਿੱਖ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਨ ਸੁਣ।
ਸ਼ੇषੇ ਸ੍ਵਪਿਮਿ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਪਰਤਨ੍ਤ੍ਰੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਦਧੀਨਃ ਸਦੋਤ੍ਤਿष੍ਠੇ ਕਾਲੇ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਮੈਂ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਆਧੀਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਸਦਾ ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਠਦਾ ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ।
ਤਪਸ਼੍ਚਰਾਮਿ ਸਤਤਂ ਤਦਧੀਨੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਸਦਾ । ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਚ ਵਿਹਰਾਮਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਮੈਂ ਸਦਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਆਧੀਨ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਦਾਨਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਦਾਰੁਣਂ ਦੇਹਦਮਨਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਙ੍ਕਰਮ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮੈਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਵ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਕਾਰ੍ਣਵੇ ਪੁਰਾ । ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਂ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
ਹੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਤੌ ਕਰ੍ਣਮਲਜੌ ਦੁष੍ਟੌ ਦਾਨਵੌ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤੌ । ਦੇਵ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਨਿਹਤੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ
ਉਹ ਦੋ ਮੰਦ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ, ਜੋ ਕੰਨ ਦੀ ਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਦਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਕਿਂ ਜ੍ਞਾਤਂ ਕਾਰਣਂ ਤੁ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੂਪਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕਿਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ? ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਬਾਰੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ?
ਯਦਿਚ੍ਛਃ ਪੁਰੁषੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਚਰਾਮਿ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ । ਕਚ੍ਛਪਃ ਕੋਲਸਿਂਹਸ਼੍ਚ ਵਾਮਨਸ਼੍ਚ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ, ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਕੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ — ਕਛੂਆ, ਸੂਰ, ਸਿੰਘ ਜਾਂ ਵਾਮਨ ਬਣ ਕੇ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿਚ।
ਨ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯੋ ਲੋਕੇ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿषੁ ਸਮ੍ਭਵਃ । ਨਾਭਵਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਵਾਮਵਰਾਹਾਦਿषੁ ਯੋਨਿषੁ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਗਤ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੂਰ ਆਦਿ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।
ਵਿਹਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਸਹ ਸਂਵਿਹਾਰਂ ਕੋ ਯਾਤਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਦਿषੁ ਹੀਨਯੋਨਿषੁ । ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਾਸਨਸ੍ਥਃ ਕਰੋਮਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿਪੁਲਂ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਃ
ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੌਣ ਮੱਛੀ ਆਦਿ ਘੱਟ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਸੇਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਰਾ ਪੁਰਸ੍ਤੇऽਜ ਸ਼ਿਰੋ ਮਦੀਯਂ ਗਤਂ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਸ੍ਖਲਨਾਤ੍ਕ੍ਵ ਚਾਪਿ । ਤ੍ਵਯਾ ਤਦਾ ਵਾਜਿਸ਼ਿਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਂਯੋਜਿਤਂ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਵਰੇਣ ਭੂਯਃ
ਹੇ ਅਜਨਮਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੋਰੀ ਫਿਸਲਣ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤੂੰ ਘੋੜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਾਰੀਗਰ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਹਯਾਨਨੋऽਹਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਤਤ੍ਤਵ ਲੋਕਕਰ੍ਤਃ । ਵਿਡਮ੍ਬਨੇਯਂ ਕਿਲ ਲੋਕਮਧ੍ਯੇ ਕਥਂ ਭਵੇਦਾਤ੍ਮਪਰੋ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਹਯਾਨਨ, ਘੋੜੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਹਂ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਧੀਨੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਤਾਮੇਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਤਤਂ ਧ੍ਯਾਯਾਮਿ ਚ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਧਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ਜਾਨਾਮਿ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਤੇਨ ਪਦ੍ਮਯੋਨੇਸ੍ਤੁ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਹੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ, ਕਮਲਯੋਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਕਿਹਾ।
ਤੇਨ ਚਾਪ੍ਯਹਮੁਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਥੈਵ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਾਪ੍ਤਿਹੇਤਵੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ—
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਹृਦਮ੍ਭੋਜੇ ਭਜ ਦੇਵੀਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਂ ਭਵੇਤ੍ਤਵ
ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ੱਕ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਭਜ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵੇਗੀ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਨਾਰਦੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ਦੇਵੀਪਾਦਾਬ੍ਜਨਿष੍ਣਾਤਸ੍ਤਪਸੇ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗਿਰੌ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਦ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਆਸ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਤਪस्या ਲਈ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਹਯਗ੍ਰੀਵਾਵਤਾਰਕਥਨਮ੍ ऋषਯ ਊਚੁਃ ਸੂਤਾਸ੍ਮਾਕਂ ਮਨਃ ਕਾਮਂ ਮਗ੍ਨਂ ਸਂਸ਼ਯਸਾਗਰੇ । ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਜਗਦ੍ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍
ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਕਥਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੂਤਾ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਸੰਦੇਹ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਮੂਰ੍ਧਾ ਮਾਧਵਸ੍ਯਾਪਿ ਗਤੋ ਦੇਹਾਤ੍ਪੁਨਃ ਪਰਮ੍ । ਹਯਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਤੋ ਜਾਤਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਤਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਮਾਧਵ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ, ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ।