ਕੁਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾ ਹਿ ਹਰਿਤਾਃ ਸ਼ੁਕਸਨ੍ਨਿਭਾਃ । ਦਧਾਰਾਗ੍ਰੇऽਥ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਨਿਤ੍ਯਕਰ੍ਮਸਮृਦ੍ਧਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਹਥੇਲੀ ਜਿੰਨੀ ਲੰਬੀ ਤੇ ਤਾਜ਼ੀ ਹਰੀ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਜੋ ਤੋਤੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਿੱਤ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕੇ।
ਨਿਦ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਸਂਸ੍ਤਰਂ ਪਲ੍ਲਵਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਨੌ ਚਾਦਰਸ੍ਥਾ ਚਕਾਰ ਵ੍ਯਜਨਂ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਾਸਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵਿਛੋਣਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਹਾਵਭਾਵਾਦਿਕਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਿਕਾਰਜਨਨਂ ਚ ਤਤ੍ । ਨ ਚਕਾਰ ਜਯਨ੍ਤੀ ਸਾ ਸ਼ਾਪਭੀਤਾ ਮੁਨੇਸ੍ਤਦਾ
ਮੁਨਿ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਜਾਂ ਇਸ਼ਾਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਕਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰੇ।
ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕਾਰ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਗੀਰ੍ਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੁਭਾषਿਣ੍ਯਨੁਕੂਲਾਭਿਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰਪ੍ਯੁਤ
ਸੋਹਣੀ ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੇ ਜਲਮਾਦਾਯ ਦਧਾਰਾਚਮਨਾਯ ਚ । ਮਨੋऽਨੁਕੂਲਂ ਸਤਤਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੀ ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਗਦੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੂੰਹ ਧੋ ਸਕਣ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹੀ ਕਰਦੀ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸੇਵਕਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਚਾਤੁਰਃ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤੁਕਾਮੋ ਵੈ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਿਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਸੰਯਮੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲਾ ਸਕੇ।
ਏਵਂ ਬਹੂਨਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਪਰਾਭਵਤ੍ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਪਰਾ ਸਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕਈ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ, ਉਸਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਰਹੀ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਰੇਣ ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਕਾਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਹਰਃ
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਾਵਯ ਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਯਚ੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਦਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ । ਪ੍ਰਤਿਪਸ਼੍ਯਸਿ ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਚ੍ਚ ਵਾਚ੍ਯਂ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਭ—
ਸਰ੍ਵਾਭਿਭਾਵਕਤ੍ਵੇਨ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਜੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਤੂੰ ਸਭ ਉੱਤੇ ਹਕਮ ਰੱਖੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਸਤੇ ਅਜਿੱਤ ਹੋਵੇਂਗਾ ਤੇ ਉਤਮ ਦੋਜਾ, ਤੂੰ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਞ੍ਛਮ੍ਭੁਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ । ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤਾਮਥ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਯਨ੍ਤੀਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕਾਵਯ ਨੇ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਤੇ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ । ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਦ ਵਰੋਰੁ ਮੇ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਿਹੜੀ ਘਰ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ? ਦੱਸ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਈਂ? ਸੋਹਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੱਸ, ਤੇਰਾ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਾਂ?
ਕਿਂ ਵਾਞ੍ਛਸਿ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਦੁष੍ਕਰਂ ਚੇਤ੍ਸੁਲੋਚਨੇ । ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇਨਾਦ੍ਯ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਜੋ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ। ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਨੇਕ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।
ਤਤਃ ਸਾ ਤੁ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਜਯਨ੍ਤੀ ਮੁਦਿਤਾਨਨਾ । ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਮੇ ਭਗਵਂਸ੍ਤਪਸਾ ਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਫਿਰ, ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਯਾ ਤਥਾਪਿ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਨ੍ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਕਰੋਮਿ ਸਰ੍ਵਥਾ ਭਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪਰਿਚਰ੍ਯਯਾ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ। ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਜਯਨ੍ਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਹਂ ਸੁਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਮਰ੍ਪਿਤਾ । ਜਯਨ੍ਤੀ ਨਾਮਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਜਯਨ੍ਤਾਵਰਜਾ ਮੁਨੇ
ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਜਯੰਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਜਯੰਤ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸਕਾਮਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਿ ਵਿਭੋ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਕੁਰੁ ਮੇऽਧੁਨਾ । ਰਂਸ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਧਰ੍ਮਤਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਧਰਮ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਹਾਂ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ ਮਯਾ ਸਹ ਤ੍ਵਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਭਾਮਿਨਿ । ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭੂਤੈਰਦृਸ਼੍ਯਾ ਚ ਰਮਸ੍ਵੇਹ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਦਸ ਸਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਰਹਿ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਰਹਿ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਾਣਿਮੁਦ੍ਵਹਨ੍ । ਤਯਾ ਸਹਾਵਸਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜਯੰਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਦਸ ਸਾਲ ਇਕੱਠੇ ਵਸਾਇਆ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਾਯਯਾ ਸਂਵृਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਮਾਗਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮਯਾਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ—
ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗृਹੇ ਤਸ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤੇ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ । ਨਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਰਮਮਾਣਂ ਤੇ ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਘਰ ਆਏ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਪਰ ਉਹ ਜਯੰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੌਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਤਦਾ ਵਿਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਤਾ ਭਗ੍ਨੋਦ੍ਯਮਾਸ਼੍ਚ ਤੇ । ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਤਿਦੀਨਾਸ਼੍ਚ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਰਹਿ ਗਈ। ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ।
ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਤੁ ਸਂਵृਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍ । ਸ੍ਵਗृਹਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਵਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟਾ ਭਯਾਤੁਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਦੈਤ, ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਏ।
ਰਮਮਾਣਂ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੌਜ ਕਰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਗਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਾਯਯਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਲੋਭਯ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਾਨਦ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਲੁਭਾ ਲੈ। ਅਕਲ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਕਾਵ੍ਯਂ ਰਮਮਾਣਂ ਸੁਸਂਵृਤਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਮਤਿ ਯਯੌ ਗੁਰੁਃ
ਉਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਲੁਕੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਥ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਤਿਭਕ੍ਤ੍ਯਾਸੌ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਮੁਪਾਹ੍ਵਯਤ੍ । ਆਗਤਾਸ੍ਤੇऽਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕਾਵ੍ਯਮਗ੍ਰਤਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਆ ਗਏ ਤੇ ਕਾਵ੍ਯ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਵ੍ਯਂ ਮਤ੍ਵਾਤਿਮੋਹਿਤਾਃ । ਨ ਵਿਦੁਸ੍ਤੇ ਗੁਰੋਰ੍ਮਾਯਾਂ ਕਾਵ੍ਯਰੂਪਵਿਭਾਵਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕਾਵ੍ਯ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਕਾਵ੍ਯ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਗੁਰੁਃ ਕਾਵ੍ਯਰੂਪਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਮਾਯਯਾ । ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਮਮ ਯਾਜ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਹਂ ਵੋ ਹਿਤਾਯ ਵੈ
ਅਧਿਆਪਕ, ਕਾਵ੍ਯ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੁਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਯਾਜਕੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਅਹਂ ਵੋ ਬੋਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਮਮਾਯਯਾ । ਤਪਸਾ ਤੋषਿਤਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਯੁष੍ਮਤ੍ਕਲ੍ਯਾਣਹੇਤਵੇ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਮੈਂ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਸ਼ੰਭੂ ਮੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।