ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਰਾਨਥੋਵਾਚ ਮੁਨਿਨਾ ਜੀਵਿਤਾ ਸਤੀ । ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਜਦ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਕਾਵਿ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਇੰਨੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਕੇ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਗਤਾ ਨਿਦ੍ਰਾ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਹੇऽਕ੍ਸ਼ੇਮਮਭੂਨ੍ਨृਪ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਤਿਦਾਰੁਣਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਰਾਜਨ! ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨੀਂਦ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਾਵਿ ਵਾਲਾ ਘਟਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਕਠੋਰ ਨੀਅਤ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਮਨਸਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਜਯਨ੍ਤੀਂ ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਤਦਾ । ਉਵਾਚ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀਂ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਆਖਿਆ:
ਗਚ੍ਛ ਪੁਤ੍ਰਿ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਕਾਵ੍ਯਾਯ ਤ੍ਵਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ । ਸਮਾਰਾਧਯ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਤਂ ਵਸ਼ਂ ਕੁਰੁ
'ਪੁੱਤ੍ਰੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਾਵਿ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈ।'
ਉਪਚਾਰੈਰ੍ਮੁਨਿਂ ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਮਨਃਪ੍ਰਿਯੈਃ । ਭਯਂ ਮੇ ਤਰਸਾ ਗਤ੍ਵਾ ਹਰ ਤਤ੍ਰ ਵਰਾਸ਼੍ਰਮੇ
'ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਿਆਰੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਡਰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਦੂਰ ਕਰ।'
ਸਾ ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਗਚ੍ਛਨ੍ਮਨੋਰਮਾ । ਤਮਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਪਿਬਨ੍ਤਂ ਧੂਮਮਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਜਯੰਤੀ ਉਥੇ ਗਈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਧੂੰਆਂ ਪੀਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਿਤੁਸ੍ਤਦਾ । ਕਦਲੀਦਲਮਾਦਾਯ ਵੀਜਯਾਮਾਸ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਕੇਲੇ ਦਾ ਪੱਤਾ ਲਿਆ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਸ਼ੀਤਲਂ ਵਾਰਿ ਸਮਾਨੀਯ ਸੁਵਾਸਿਤਮ੍ । ਪਾਨਾਯ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਲਘੁ
ਉਸ ਨੇ ਸੁੱਚਾ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਲਿਆ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਰਿਸ਼ੀ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਛਾਯਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਭਾਸ੍ਕਰੇ ਮਧ੍ਯਗੇ ਸਤਿ । ਰਚਯਾਮਾਸ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਸ੍ਵਯਂ ਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਤੀ
ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੋਹਣੀ ਜਯੰਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੇ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਲਈ ਛਾਂ ਬਣਾਈ।
ਫਲਾਨ੍ਯਾਨੀਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪਕ੍ਵਾਨਿ ਮਧੁਰਾਣਿ ਚ । ਮੁਮੋਚਾਗ੍ਰੇ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਵਿਹਿਤਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ, ਪੱਕੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਖਾ ਸਕੇ।
ਕੁਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾ ਹਿ ਹਰਿਤਾਃ ਸ਼ੁਕਸਨ੍ਨਿਭਾਃ । ਦਧਾਰਾਗ੍ਰੇऽਥ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਨਿਤ੍ਯਕਰ੍ਮਸਮृਦ੍ਧਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਹਥੇਲੀ ਜਿੰਨੀ ਲੰਬੀ ਤੇ ਤਾਜ਼ੀ ਹਰੀ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਜੋ ਤੋਤੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਿੱਤ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕੇ।
ਨਿਦ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਸਂਸ੍ਤਰਂ ਪਲ੍ਲਵਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਨੌ ਚਾਦਰਸ੍ਥਾ ਚਕਾਰ ਵ੍ਯਜਨਂ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਾਸਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵਿਛੋਣਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਹਾਵਭਾਵਾਦਿਕਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਿਕਾਰਜਨਨਂ ਚ ਤਤ੍ । ਨ ਚਕਾਰ ਜਯਨ੍ਤੀ ਸਾ ਸ਼ਾਪਭੀਤਾ ਮੁਨੇਸ੍ਤਦਾ
ਮੁਨਿ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਜਾਂ ਇਸ਼ਾਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਕਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰੇ।
ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕਾਰ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਗੀਰ੍ਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੁਭਾषਿਣ੍ਯਨੁਕੂਲਾਭਿਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰਪ੍ਯੁਤ
ਸੋਹਣੀ ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੇ ਜਲਮਾਦਾਯ ਦਧਾਰਾਚਮਨਾਯ ਚ । ਮਨੋऽਨੁਕੂਲਂ ਸਤਤਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੀ ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਗਦੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੂੰਹ ਧੋ ਸਕਣ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹੀ ਕਰਦੀ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸੇਵਕਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਚਾਤੁਰਃ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤੁਕਾਮੋ ਵੈ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਿਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਸੰਯਮੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲਾ ਸਕੇ।
ਏਵਂ ਬਹੂਨਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਪਰਾਭਵਤ੍ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਪਰਾ ਸਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕਈ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ, ਉਸਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਰਹੀ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਰੇਣ ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਕਾਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਹਰਃ
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਾਵਯ ਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਯਚ੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਦਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ । ਪ੍ਰਤਿਪਸ਼੍ਯਸਿ ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਚ੍ਚ ਵਾਚ੍ਯਂ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਭ—
ਸਰ੍ਵਾਭਿਭਾਵਕਤ੍ਵੇਨ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਜੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਤੂੰ ਸਭ ਉੱਤੇ ਹਕਮ ਰੱਖੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਸਤੇ ਅਜਿੱਤ ਹੋਵੇਂਗਾ ਤੇ ਉਤਮ ਦੋਜਾ, ਤੂੰ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਞ੍ਛਮ੍ਭੁਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ । ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤਾਮਥ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਯਨ੍ਤੀਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕਾਵਯ ਨੇ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਤੇ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ । ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਦ ਵਰੋਰੁ ਮੇ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਿਹੜੀ ਘਰ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ? ਦੱਸ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਈਂ? ਸੋਹਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੱਸ, ਤੇਰਾ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਾਂ?
ਕਿਂ ਵਾਞ੍ਛਸਿ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਦੁष੍ਕਰਂ ਚੇਤ੍ਸੁਲੋਚਨੇ । ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇਨਾਦ੍ਯ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਜੋ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ। ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਨੇਕ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।
ਤਤਃ ਸਾ ਤੁ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਜਯਨ੍ਤੀ ਮੁਦਿਤਾਨਨਾ । ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਮੇ ਭਗਵਂਸ੍ਤਪਸਾ ਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਫਿਰ, ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਯਾ ਤਥਾਪਿ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਨ੍ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਕਰੋਮਿ ਸਰ੍ਵਥਾ ਭਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪਰਿਚਰ੍ਯਯਾ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ। ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਜਯਨ੍ਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਹਂ ਸੁਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਮਰ੍ਪਿਤਾ । ਜਯਨ੍ਤੀ ਨਾਮਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਜਯਨ੍ਤਾਵਰਜਾ ਮੁਨੇ
ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਜਯੰਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਜਯੰਤ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸਕਾਮਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਿ ਵਿਭੋ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਕੁਰੁ ਮੇऽਧੁਨਾ । ਰਂਸ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਧਰ੍ਮਤਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਧਰਮ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਹਾਂ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ ਮਯਾ ਸਹ ਤ੍ਵਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਭਾਮਿਨਿ । ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭੂਤੈਰਦृਸ਼੍ਯਾ ਚ ਰਮਸ੍ਵੇਹ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਦਸ ਸਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਰਹਿ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਰਹਿ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਾਣਿਮੁਦ੍ਵਹਨ੍ । ਤਯਾ ਸਹਾਵਸਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜਯੰਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਦਸ ਸਾਲ ਇਕੱਠੇ ਵਸਾਇਆ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਾਯਯਾ ਸਂਵृਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਮਾਗਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮਯਾਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ—