ਅਵਤਾਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕੇ ਸਨ੍ਤੁ ਮਚ੍ਛਾਪਸਮ੍ਭਵਾਃ । ਪ੍ਰਾਯੋ ਗਰ੍ਭਭਵਂ ਦੁਃਖਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪਾਪਾਜ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਮਰਤਭੂਮੀ ਵਿਚ ਹੋਣ, ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਤੈਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਥ ਸ਼ਾਪੇਨ ਨष੍ਟੇ ਧਰ੍ਮੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਲੋਕਸ੍ਯ ਚ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਜਾਯਤੇ ਮਾਨੁषੇष੍ਵਿਹ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਧਰਮ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਾਸ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਹ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਭੂਗੁਭਾਰ੍ਯਾ ਹਤਾ ਤਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ । ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਞ੍ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਥਂ ਜਾਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਥੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਰੋषਾਤ੍ਤਦਾਦਾਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍ । ਕਾਯੇ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਤਰਸਾ ਭृਗੁਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕਾਰ੍ਯਵਿਤ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੇਵਿ ਹਤਾਂ ਸਞ੍ਜੀਵਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਯਦਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੋ ਮਯਾ ਧਰ੍ਮੋ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਚਰਿਤੋऽਪਿ ਵਾ
ਅੱਜ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੀ ਗਈ ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਧਰਮ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਜੀਵੇਤ ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮਮ ਤੇਜੋਬਲਂ ਮਹਤ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ ਤੇ ਤੂੰ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋ ਜਾਵੀਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਲ ਵੇਖ ਲੈਣ।
ਅਦ੍ਭਿਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੀਤਾਭਿਰ੍ਜੀਵਯਾਮਿ ਤਪੋਬਲਾਤ੍ । ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ੌਚਂ ਤਥਾ ਵੇਦਾ ਯਦਿ ਮੇ ਤਪਸੋ ਬਲਮ੍
ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਸੱਚ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਤੇ ਵੇਦ ਮੇਰੇ ਤਪ ਦਾ ਬਲ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਅਦ੍ਭਿਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਦੇਵੀ ਸਦ੍ਯਃ ਸਞ੍ਜੀਵਿਤਾ ਤਦਾ । ਉਤ੍ਥਿਤਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾ ਭृਗੋਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣ ਤੇ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠ ਬੈਠੀ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਤੋਤ੍ਥਿਤਾਮਿਵ । ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਤਾਂ ਤੁ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗਦੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਸਞ੍ਚੀਵਿਤਾ ਤੇਨ ਭृਗੁਣਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਰਾਨਥੋਵਾਚ ਮੁਨਿਨਾ ਜੀਵਿਤਾ ਸਤੀ । ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਜਦ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਕਾਵਿ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਇੰਨੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਕੇ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਗਤਾ ਨਿਦ੍ਰਾ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਹੇऽਕ੍ਸ਼ੇਮਮਭੂਨ੍ਨृਪ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਤਿਦਾਰੁਣਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਰਾਜਨ! ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨੀਂਦ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਾਵਿ ਵਾਲਾ ਘਟਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਕਠੋਰ ਨੀਅਤ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਮਨਸਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਜਯਨ੍ਤੀਂ ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਤਦਾ । ਉਵਾਚ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀਂ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਆਖਿਆ:
ਗਚ੍ਛ ਪੁਤ੍ਰਿ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਕਾਵ੍ਯਾਯ ਤ੍ਵਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ । ਸਮਾਰਾਧਯ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਤਂ ਵਸ਼ਂ ਕੁਰੁ
'ਪੁੱਤ੍ਰੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਾਵਿ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈ।'
ਉਪਚਾਰੈਰ੍ਮੁਨਿਂ ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਮਨਃਪ੍ਰਿਯੈਃ । ਭਯਂ ਮੇ ਤਰਸਾ ਗਤ੍ਵਾ ਹਰ ਤਤ੍ਰ ਵਰਾਸ਼੍ਰਮੇ
'ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਿਆਰੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਡਰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਦੂਰ ਕਰ।'
ਸਾ ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਗਚ੍ਛਨ੍ਮਨੋਰਮਾ । ਤਮਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਪਿਬਨ੍ਤਂ ਧੂਮਮਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਜਯੰਤੀ ਉਥੇ ਗਈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਧੂੰਆਂ ਪੀਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਿਤੁਸ੍ਤਦਾ । ਕਦਲੀਦਲਮਾਦਾਯ ਵੀਜਯਾਮਾਸ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਕੇਲੇ ਦਾ ਪੱਤਾ ਲਿਆ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਸ਼ੀਤਲਂ ਵਾਰਿ ਸਮਾਨੀਯ ਸੁਵਾਸਿਤਮ੍ । ਪਾਨਾਯ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਲਘੁ
ਉਸ ਨੇ ਸੁੱਚਾ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਲਿਆ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਰਿਸ਼ੀ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਛਾਯਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਭਾਸ੍ਕਰੇ ਮਧ੍ਯਗੇ ਸਤਿ । ਰਚਯਾਮਾਸ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਸ੍ਵਯਂ ਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਤੀ
ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੋਹਣੀ ਜਯੰਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੇ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਲਈ ਛਾਂ ਬਣਾਈ।
ਫਲਾਨ੍ਯਾਨੀਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪਕ੍ਵਾਨਿ ਮਧੁਰਾਣਿ ਚ । ਮੁਮੋਚਾਗ੍ਰੇ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਵਿਹਿਤਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ, ਪੱਕੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਖਾ ਸਕੇ।
ਕੁਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾ ਹਿ ਹਰਿਤਾਃ ਸ਼ੁਕਸਨ੍ਨਿਭਾਃ । ਦਧਾਰਾਗ੍ਰੇऽਥ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਨਿਤ੍ਯਕਰ੍ਮਸਮृਦ੍ਧਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਹਥੇਲੀ ਜਿੰਨੀ ਲੰਬੀ ਤੇ ਤਾਜ਼ੀ ਹਰੀ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਜੋ ਤੋਤੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਿੱਤ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕੇ।
ਨਿਦ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਸਂਸ੍ਤਰਂ ਪਲ੍ਲਵਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਨੌ ਚਾਦਰਸ੍ਥਾ ਚਕਾਰ ਵ੍ਯਜਨਂ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਾਸਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵਿਛੋਣਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਹਾਵਭਾਵਾਦਿਕਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਿਕਾਰਜਨਨਂ ਚ ਤਤ੍ । ਨ ਚਕਾਰ ਜਯਨ੍ਤੀ ਸਾ ਸ਼ਾਪਭੀਤਾ ਮੁਨੇਸ੍ਤਦਾ
ਮੁਨਿ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਜਾਂ ਇਸ਼ਾਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਕਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰੇ।
ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕਾਰ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਗੀਰ੍ਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੁਭਾषਿਣ੍ਯਨੁਕੂਲਾਭਿਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰਪ੍ਯੁਤ
ਸੋਹਣੀ ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੇ ਜਲਮਾਦਾਯ ਦਧਾਰਾਚਮਨਾਯ ਚ । ਮਨੋऽਨੁਕੂਲਂ ਸਤਤਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੀ ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਗਦੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੂੰਹ ਧੋ ਸਕਣ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹੀ ਕਰਦੀ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸੇਵਕਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਚਾਤੁਰਃ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤੁਕਾਮੋ ਵੈ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਿਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਸੰਯਮੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲਾ ਸਕੇ।
ਏਵਂ ਬਹੂਨਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਪਰਾਭਵਤ੍ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਪਰਾ ਸਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕਈ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ, ਉਸਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਰਹੀ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਰੇਣ ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਕਾਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਹਰਃ
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਾਵਯ ਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਯਚ੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਦਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ । ਪ੍ਰਤਿਪਸ਼੍ਯਸਿ ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਚ੍ਚ ਵਾਚ੍ਯਂ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਭ—
ਸਰ੍ਵਾਭਿਭਾਵਕਤ੍ਵੇਨ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਜੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਤੂੰ ਸਭ ਉੱਤੇ ਹਕਮ ਰੱਖੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਸਤੇ ਅਜਿੱਤ ਹੋਵੇਂਗਾ ਤੇ ਉਤਮ ਦੋਜਾ, ਤੂੰ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇਂਗਾ।