ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿਦ੍ਰਾਜਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੀਨਂ ਵਿष੍ਣੁਰਭਾषਤ । ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਉਦਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ । ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਗਤਨਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਹਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ; ਹਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਹਰਿਣਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰ ਗਤਵ੍ਯਥਮ੍ । ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਾ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਰੀ ਵੱਲੋਂ ਬਚਾਇਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਸੁਚੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਵ੍ਯ ਦੀ ਮਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਮਘਵਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਸਵਿष੍ਣੁਂ ਵੈ ਤਪੋਬਲਾਤ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਮੀਦृਸ਼ਂ ਮੇ ਤਪੋਬਲਮ੍
'ਮਘਵਨ, ਮੈਂ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਮੇਤ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖਣ, ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਇਹ ਤਾਕਤ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਤੁ ਤਯਾ ਦੇਵੌ ਵਿष੍ਣ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰੌ ਯੋਗਵਿਦ੍ਯਯਾ । ਅਭਿਭੂਤੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਸ੍ਤਬ੍ਧੌ ਤੌ ਸਮ੍ਬਭੂਵਤੁਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਉਸ ਦੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਗਤੀਹੀਨ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਵਤਿਬਾਧਿਤੌ । ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤਤਸ੍ਤੇ ਦੀਨਮਾਨਸਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਮਨੋਂ ਹਾਰ ਗਏ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਨਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ । ਵਿਸ਼ੇषੇਣਾਭਿਭੂਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਹਂ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮਧੁਸੂਦਨ।'
ਜਹ੍ਯੇਨਾਂ ਤਰਸਾ ਵਿष੍ਣੋ ਯਾਵਨ੍ਨੌ ਨ ਦਹੇਤ੍ਪ੍ਰਭੋ । ਤਪਸਾ ਦਰ੍ਪਿਤਾਂ ਦੁष੍ਟਾਂ ਮਾ ਵਿਚਾਰਯ ਮਾਧਵ
'ਵਿਸ਼ਨੁ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਨਾ ਦੇਵੇ; ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਮਸਤ ਤੇ ਬੁਰੀ ਹੈ—ਮਾਧਵ, ਹਿਜਕ ਨਾ ਕਰ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਥਿਤੇਨ ਚ । ਚਕ੍ਰਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਤਰਸਾ ਘृਣਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਮਾਧਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਦਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਾਧਵ।
ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੁਵਸ਼ਾਨੁਗਮ੍ । ਦਧਾਰ ਚ ਕਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਕ੍ਰਨੋਦਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਚੱਕਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆ ਗਿਆ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਰੇ ਚਕ੍ਰਂ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਂਹਸਾ । ਹਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮੁਦਿਤਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਤੀਵ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਹਰਿਂ ਜਯ ਜਯੇਤਿ ਚ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਞ੍ਜਾਤਾ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬੜੀ ਤਸੱਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਜਿੱਤ-ਜਿੱਤ ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਿष੍ਣੂ ਤੁ ਸਞ੍ਜਾਤੌ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਧृਦਯਵ੍ਯਥੌ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਾਚ੍ਛਂਕਮਾਨੌ ਤੁ ਭृਗੋਃ ਸ਼ਾਪਂ ਦੁਰਤ੍ਯਯਮ੍
ਪਰ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਡਰ ਤੇ ਪੀੜਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤ ਦੇ ਕਤਲ ਕਰਕੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਉਹ ਡਰ ਗਏ।
ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸਹਵਾਸਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਵਧਂ ਘੋਰਂ ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਭਗਵਾਨ੍ਭृਗੁਃ । ਵੇਪਮਾਨੋऽਤਿਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਕਤਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਭृਗੁਰੁਵਾਚ ਅਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਕृਤਂ ਵਿष੍ਣੋ ਜਾਨਨ੍ਪਾਪਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਵਧੋऽਯਂ ਵਿਪ੍ਰਜਾਤਾਯਾ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਤੂੰ ਜਾਣ ਬੁਝ ਕੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੀਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਦਾ ਕਤਲ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਲਿਆਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਆਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਗੁਣਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਰਾਜਸਃ । ਤਥਾਸੌ ਤਾਮਸਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਵਿਪਰੀਤਂ ਕਥਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਸਤੋਗੁਣੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਜੋਗੁਣੀ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਤਮੋਗੁਣੀ। ਫਿਰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਉਲਟ ਗਿਆ?
ਤਾਮਸਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਜਾਤਃ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮਾਤਿਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍ । ਅਵਧ੍ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿष੍ਣੋ ਹਤਾ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰਾਗਸਾ
ਤੂੰ ਤਮੋਗੁਣੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਗਿਆ, ਇੰਨਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠਾ? ਉਹ ਔਰਤ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ?
ਸ਼ਪਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦੁਰਾਚਾਰਂ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਕਰੋਮਿ ਤੇ । ਵਿਧੁਰੋऽਹਂ ਕृਤਃ ਪਾਪ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਇੰਦਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਪਾਪੀ!
ਨ ਸ਼ਪੇऽਹਂ ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸ਼ਪੇ ਤ੍ਵਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਸਦਾ ਛਲਪਰੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕੀਟਯੋਨਿਰ੍ਦੁਰਾਸ਼ਯਃ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਾਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਨੀਅਤ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋਨ ਵਿਚ ਜਨਮ ਮਿਲੇਗਾ।
ਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤੇ ਮੂਰ੍ਖਾ ਮੁਨਯਃ ਕਿਲ । ਤਾਮਸਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੁਰਾਚਾਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਤੈਨੂੰ ਸਤੋਗੁਣੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹਨ। ਤੂੰ ਤਮੋਗੁਣੀ ਤੇ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।
ਅਵਤਾਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕੇ ਸਨ੍ਤੁ ਮਚ੍ਛਾਪਸਮ੍ਭਵਾਃ । ਪ੍ਰਾਯੋ ਗਰ੍ਭਭਵਂ ਦੁਃਖਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪਾਪਾਜ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਮਰਤਭੂਮੀ ਵਿਚ ਹੋਣ, ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਤੈਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਥ ਸ਼ਾਪੇਨ ਨष੍ਟੇ ਧਰ੍ਮੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਲੋਕਸ੍ਯ ਚ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਜਾਯਤੇ ਮਾਨੁषੇष੍ਵਿਹ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਧਰਮ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਾਸ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਹ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਭੂਗੁਭਾਰ੍ਯਾ ਹਤਾ ਤਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ । ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਞ੍ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਥਂ ਜਾਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਥੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਰੋषਾਤ੍ਤਦਾਦਾਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍ । ਕਾਯੇ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਤਰਸਾ ਭृਗੁਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕਾਰ੍ਯਵਿਤ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੇਵਿ ਹਤਾਂ ਸਞ੍ਜੀਵਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਯਦਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੋ ਮਯਾ ਧਰ੍ਮੋ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਚਰਿਤੋऽਪਿ ਵਾ
ਅੱਜ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੀ ਗਈ ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਧਰਮ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਜੀਵੇਤ ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮਮ ਤੇਜੋਬਲਂ ਮਹਤ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ ਤੇ ਤੂੰ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋ ਜਾਵੀਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਲ ਵੇਖ ਲੈਣ।
ਅਦ੍ਭਿਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੀਤਾਭਿਰ੍ਜੀਵਯਾਮਿ ਤਪੋਬਲਾਤ੍ । ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ੌਚਂ ਤਥਾ ਵੇਦਾ ਯਦਿ ਮੇ ਤਪਸੋ ਬਲਮ੍
ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਸੱਚ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਤੇ ਵੇਦ ਮੇਰੇ ਤਪ ਦਾ ਬਲ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਅਦ੍ਭਿਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਦੇਵੀ ਸਦ੍ਯਃ ਸਞ੍ਜੀਵਿਤਾ ਤਦਾ । ਉਤ੍ਥਿਤਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾ ਭृਗੋਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣ ਤੇ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠ ਬੈਠੀ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਤੋਤ੍ਥਿਤਾਮਿਵ । ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਤਾਂ ਤੁ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗਦੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਸਞ੍ਚੀਵਿਤਾ ਤੇਨ ਭृਗੁਣਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।