ਦਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸੁਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਸੁਰਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ; ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤੁ ਸੁਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਵਨਤੋ ਨृਪਃ । ਅਸੁਰੈਃ ਸਹਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਚਨਂ ਨਮ੍ਰਤਾਯੁਤਮ੍
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ, ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ; ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਃਸਨ੍ਨਾਹਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਦੇਵਾਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸਂਵृਤਾ ਵਲ੍ਕਲੈਰ੍ਯੁਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਕਤਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗੇ, ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਾਭਿਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਤੁ ਤਤ੍ । ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਵਿਜ੍ਵਰਾ ਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਸੱਚੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਸੁਰਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਰਬ੍ਧਾਃ ਸ੍ਵਗृਹਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੀਡਾਸਕ੍ਤਾਃ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਖੇਡਾਂ 'ਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੈਤ੍ਯਾ ਦਮ੍ਭਂ ਸਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਤਾਪਸਾਸ੍ਤਪਿਸਂਯੁਤਾਃ । ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਾਸਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਾਵ੍ਯਾਗਮੇਚ੍ਛਯਾ
ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਝੂਠ ਤੇ ਧੋਖਾ ਵਰਤ ਕੇ ਤਪਸਵੀ ਬਣਨ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਵਸਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਾਵਿ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ।
ਕਾਵ੍ਯੋ ਗਤ੍ਵਾਥ ਕੈਲਾਸਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ । ਉਵਾਚ ਵਿਭੁਨਾ ਪृष੍ਟਃ ਕਿਂ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਕਾਵਿ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਤਾਂ ਕਾਵਿ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਯੇ ਨ ਸਨ੍ਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੌ । ਪਰਾਜਯਾਯ ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਜਯਾਯ ਚ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੰਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ਼ਿਵਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਨਸਾ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਰਵਜਣੀਕ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰੇषੁ ਦ੍ਰੋਹਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਸੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਿਹ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਵ੍ਯੋ ਗੁਰੁਸ੍ਤੇषਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਜਯਾਯ ਚ
ਹੁਣ ਕਾਵਿ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਤਰ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਕਰਵਾ ਸਕੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾ ਮਯਾ ਦੇਵਾ ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ । ਦੁष੍ਕਰਂ ਵ੍ਰਤਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਤਮੁਵਾਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਤੇ ਕਠਿਨ ਵਰਤ ਦੱਸਿਆ।
ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਕਣਧੂਮਮਵਾਕ੍ਛਿਰਾਃ । ਯਦਿ ਪਾਸ੍ਯਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸਿਰ ਨੀਵਾਂ ਕਰਕੇ ਕੇਵਲ ਧੂੰਆਂ ਪੀਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਮੰਤਰ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ। ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੇਸ਼ਂ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ । ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲੇ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਕਾਵ੍ਯਸ਼੍ਚਕਾਰ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਧੂਮਪਾਨਰਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਕਾਵਿ ਨੇ ਉੱਚਾ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਧੂੰਆਂ ਪੀਣ 'ਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਕਾਵ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਰਤਂ ਤਦਾ । ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਦਮ੍ਭਰਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਬਭੂਵੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਕਾਵਿ ਵਰਤ 'ਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਝੂਠ ਤੇ ਧੋਖੇ 'ਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੰਤਰਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਲਏ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਯੋਦ੍ਯਤਾ ਨृਪ । ਯਯੁਰ੍ਧृਤਾਯੁਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸਾਰੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਸਾਯੁਧਾਨ੍ਦਂਸ਼ਿਤਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਆਸਂਸ੍ਤੇ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਦੇਵਾਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੈਤਾਂ ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਉਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਤੇ ਵੈ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਨ੍ਭਯਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ । ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਵਚਨਂ ਤਥ੍ਯਂ ਤੇ ਦੇਵਾਨ੍ਵਲਦਰ੍ਪਿਤਾਨ੍
ਡਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇ ਭਯਵਤਿ ਆਚਾਰ੍ਯੇ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤੇ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਭਯਂ ਪੁਰਾ ਦੇਵਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨੋ ਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਾਡਾ ਆਚਾਰਯ ਵਰਤ 'ਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆ ਗਏ ਹੋ।
ਸਤ੍ਯਂ ਵਃ ਕ੍ਵ ਗਤਂ ਦੇਵਾ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਨੋਦਿਤਃ । ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੱਚ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਮ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ 'ਚ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ ਤੇ ਡਰ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਕਾਵ੍ਯੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਕੁਹਕੇਨ ਚ । ਤਪੋ ਜ੍ਞਾਤਂ ਹਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਤੇਨ ਯੁਧ੍ਯਾਮ ਏਵ ਹਿ
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਕਾਵਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਮੰਤਰ ਲੈਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੁਹਾਡਾ ਤਪਸਿਆ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸਜ੍ਜਾ ਭਵਨ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰੇਣ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯ ਏष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਸਭ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਫੜੋ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਪਲਾਯਨਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ; ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸ਼ਰਣਂ ਦਾਨਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭੀਤਾਸ੍ਤੇ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਰਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨਤਿਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾਨਭਯਂ ਚ ਦਦਾਵਥ
ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਕਾਵ੍ਯ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਕਾਵ੍ਯਮਾਤੋਵਾਚ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਤ ਦਾਨਵਾਃ । ਮਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਨ੍ਨ ਭੀਰ੍ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਕਾਵ੍ਯ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਡਰੋ ਨਾ, ਡਰੋ ਨਾ; ਆਪਣਾ ਡਰ ਛੱਡੋ, ਦੈਤੋ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤਵ੍ਯਥਾਃ । ਨਿਰਾਯੁਧਾ ਹ੍ਯਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਵਰੇऽਸੁਰਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤੇ ਪਦਾਨੁਗਾਃ । ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੈਤਾਨਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਾਗਤਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਨ੍ਤੁਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ । ਵਾਰਿਤਾਃ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤ੍ਰਾਪਿ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਾਨਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਏ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ; ਕਾਵ੍ਯ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗੇ।
ਹਨ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਸੁਰੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਾਤਿਵੇਪਿਤਾ । ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਨਿਦ੍ਰਾਂਸ੍ਤਪਸਾ ਵੈ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਵ੍ਯ ਦੀ ਮਾਂ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਈ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿਆਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾ ਨਿਦ੍ਰਾ ਤਾਨਾਗਤ੍ਯ ਪਪਾਤ ਚ । ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਂ ਯਾਤਾ ਦੇਵਾ ਮੂਕਵਦਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੀਂਦ ਭੇਜੀ, ਜੋ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਛਾ ਗਈ; ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਗੂੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਰਹੇ।