ਦੇਵਾਨ੍ਸ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍षਣਃ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੋ ਹ੍ਯਭਵਦ੍ ਘੋਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯੋਸ੍ਤਦਾ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਤੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਰਾਜਁਲ੍ਲੋਕਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍ । ਦੇਵੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਚੋਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਸ੍ਤੁ ਪਰਾਜਿਤਃ
ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਖਰਕਾਰ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਵੇਦਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਵਿਰੋਚਨਸੁਤਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਬਲਿਂ ਨृਪ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਵੱਡਾ ਵੈਰਾਗ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਦਾ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਰੋਚਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲੀ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਸ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਬਲਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸੁਰੈਰ੍ਵੈਰਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਹ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਬਲੀ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਯਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਜਾਤਂ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ । ਤਤਃ ਸੁਰੈਰ੍ਜਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਤੁਟ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਸਹਾਯੇਨ ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਕृਤਾ ਨृਪ । ਤਤਃ ਪਰਾਜਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਾਰ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਕਾਵਿਆ ਦੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਕੁਰੁषੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਨਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮੋ ਰਸਾਤਲਮ੍
“ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ? ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।”
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਹਾਯੋऽਸਿ ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁਤ੍ਤਮ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯਃ ਕਾਰੁਣਿਕੋ ਮੁਨਿਃ
“ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਨੀ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ...” ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਕਾਵਿਆ ਮੁਨੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾ ਭੈष੍ਟ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਜਸਾ ਸ੍ਵੇਨ ਭੋऽਸੁਰਾਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਥੌषਧੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਵਃ ਸਦੈਵ ਹਿ
“ਡਰੋ ਨਾ, ਦੈਤਿਆਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ।”
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਾ ਭਵਨ੍ਤੁ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਤਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਜਾਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
“ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਤਕਲੀਫ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਾਵਿਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਏ।
ਦੇਵੈਃ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਤੁ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਾਰਮੁਖਾਤ੍ਕਿਲ । ਤਤ੍ਰ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਆਪਣੇ ਜਾਸੂਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣ ਲਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਸਂਵਿਗ੍ਨਾਃ ਕਾਵ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਭਾਵਤਃ । ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਯਾਵਨ੍ਨ ਚ੍ਯਾਵਯਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਕਾਵਿਆ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ: “ਚਲੋ, ਜਲਦੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਚੱਲੀਏ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਉੱਠਦੇ।”
ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਟਾਂਸ੍ਤੁ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਹੇ । ਦੈਤ੍ਯਾਞ੍ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਂਰੁष੍ਟਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
“ਜੋ ਬਚ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਭੇਜੀਏ।” ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਸਹਿਤਾ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਹਰਿਣੋਦਿਤਾਃ । ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭਯਪੀਡਿਤਾਃ
ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਦੈਤਿਆਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਡਰ ਤੇ ਭੈ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੂ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਤਾਞ੍ਛੁਕ੍ਰਃ ਪੀਡਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਉਹ ਕਾਵਿਆ ਦੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਲੱਗੇ, “ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!” ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤਿਆਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮਾ ਭੈष੍ਟੇਤਿ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰੌषਧਿਬਲਾਦ੍ਵਿਭੁਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਕਿਲ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਖਿਆ, “ਡਰੋ ਨਾ।” ਜਦ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਕਾਵਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਮਾਤੁਰ੍ਵਧਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਥਾ ਗਤੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੂਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਣੁਧ੍ਵਂ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਵਧੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਵਾਰਾਹਰੂਪਂ ਸਂਸ੍ਥਾਯ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯਥਾ ਹਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਜਨਾਰਦਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਯਥਾ ਨृਸਿਂਹਰੂਪੇਣ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਹਤਃ । ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕृਤੋਤ੍ਸਾਹੋ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਨਰਸਿੰਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਨ ਮੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਯਥਾ ਹਰਿਮ੍ । ਜੇਤੁਂ ਯੂਯਂ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਸ੍ਥ ਮਯਾ ਤ੍ਰਾਤਾਃ ਸੁਰਾਨਥ
ਮੇਰੀ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਕਿਯਨ੍ਤਂ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਅਹਮਦ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਾਮਿ ਵੈ
ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕ ਕਰੋ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵਾਦਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਯੁष੍ਮਭ੍ਯਂ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਰ੍ਥਂ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਮੰਤਰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਾਂਗਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।
ਦੈਤ੍ਯਾ ਊਚੁਃ ਪਰਾਜਿਤਾਃ ਕਥਂ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਭਵਾਮੋऽਪ੍ਯਬਲਾਸ੍ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹਰੇਕ, ਅਸੀਂ ਹਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ? ਅਸੀਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਨਿਹਤਾ ਬਲਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੇਚਿਚ੍ਛਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਃ । ਨਾਦ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸ੍ਥਾਤੁਮੇਵਂ ਸੁਖਾਵਹਾਃ
ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ; ਕੁਝ ਹੀ ਬਚੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਯੁੱਧ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਵੀ ਸੁਖਦਾਇਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ ਯਾਵਦਹਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾਮਾਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍ । ਤਾਵਦ੍ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਮਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਮੰਤਰ-ਵਿਦਿਆ ਲਿਆ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਤੁਸੀਂ ਤਪ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਚ ਰਹੋ।
ਸਾਮਦਾਨਾਦਯਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਸਮਯੋਚਿਤਾਃ । ਦੇਸ਼ਂ ਕਾਲਂ ਬਲਂ ਵੀਰੈਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਬਲਂ ਬੁਧੈਃ
ਸਮਝੌਤਾ ਆਦਿ ਤਰੀਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਵਰਤਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਯੋਗਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਿਆਣੇ ਵੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਦੇ ਹਨ।
ਸੇਵਾਥ ਸਮਯੇ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸ਼ੁਭਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੁਪਚਯੇ ਕਾਲੇ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮਨੀषਿਭਿਃ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਿਆਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਤਦਦ੍ਯ ਵਿਨਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਛਲੇਨ ਵੈ । ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਸ੍ਵਨਿਕੇਤੇषੁ ਮਦਾਗਮਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਾਮ ਤੇ ਚਲ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੋ; ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੋ, ਮੇਰੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵਾਦਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਵਾਃ । ਯੁਧ੍ਯਾਮਹੇ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਾਨ੍ਮਾਨ੍ਤ੍ਰਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵੈ ਬਲਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ, ਦਾਨਵੋ; ਫਿਰ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਭृਗੁਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਜਗਾਮ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਪੱਕਾ ਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।