ਰਥਾਙ੍ਗਵਦਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਭ੍ਰਮਣਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋਰਪ੍ਯਵਤਾਰਾਣਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾਂ ਜਾਨਾਤਿ ਕਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਵਿਤਤੇऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਸਂਸਾਰੇ ਉਤ੍ਤਮਾਧਮਯੋਨਿषੁ । ਨਾਰਾਯਣੋ ਹਰਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਵਪੁਰੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਇਸ ਵੱਡੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੀ ਤੇ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ ਨੇ ਖੁਦ ਮੱਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ।
ਕਾਮਠਂ ਸੌਕਰਂ ਚੈਵ ਨਾਰਸਿਂਹਞ੍ਚ ਵਾਮਨਮ੍ । ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਛੂਆ, ਸੂਰ, ਨਰਸਿੰਘ ਤੇ ਵਾਮਨ ਦੇ ਰੂਪ ਲਏ; ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ।
ਅਵਤਾਰਾਨਸਂਖ੍ਯਾਤਾਨ੍ਕਰੋਤਿ ਵਿਧਿਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ । ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਪ੍ਤਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਅਵਤਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੇਖ ਦੇ ਅਧੀਨ; ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਸਤਵੇਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ।
ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇऽਵਤਾਰਾਨ੍ਵੈ ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਞ੍ਛ੍ਰੁਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਭृਗੁਸ਼ਾਪਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਅਵਤਾਰ ਲਏ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਅਵਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ — ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਅਵਤਾਰਾਨਨੇਕਾਂਸ੍ਤੁ ਕृਤਵਾਨਖਿਲੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਰਾਜੋਵਾਚ ਸਨ੍ਦੇਹੋऽਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਹृਦਯੇ ਮਮ ਜਾਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਕਈ ਅਵਤਾਰ ਲਏ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਭृਗੁਣਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਥਂ ਸ਼ਪ੍ਤਃ ਪਿਤਾਮਹ । ਹਰਿਣਾ ਚ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਮੁਨੇ
ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਾ? ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ?
ਯਦ੍ਰੋषਾਦ੍ ਭृਗੁਣਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭृਗੋਃ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਕਿਸ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ? ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪੁਰਾ ਕਸ਼੍ਯਪਦਾਯਾਦੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਨृਪਃ । ਯਦਾ ਤਦਾ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਸਂਖ੍ਯਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪ ਜੀਵਤ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਤੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਕृਤੇ ਸਂਖ੍ਯੇ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਸਮਜਾਯਤ । ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਪੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਦੇਵਾਨ੍ਸ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍षਣਃ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੋ ਹ੍ਯਭਵਦ੍ ਘੋਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯੋਸ੍ਤਦਾ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਤੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਰਾਜਁਲ੍ਲੋਕਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍ । ਦੇਵੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਚੋਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਸ੍ਤੁ ਪਰਾਜਿਤਃ
ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਖਰਕਾਰ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਵੇਦਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਵਿਰੋਚਨਸੁਤਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਬਲਿਂ ਨृਪ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਵੱਡਾ ਵੈਰਾਗ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਦਾ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਰੋਚਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲੀ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਸ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਬਲਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸੁਰੈਰ੍ਵੈਰਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਹ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਬਲੀ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਯਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਜਾਤਂ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ । ਤਤਃ ਸੁਰੈਰ੍ਜਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਤੁਟ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਸਹਾਯੇਨ ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਕृਤਾ ਨृਪ । ਤਤਃ ਪਰਾਜਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਾਰ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਕਾਵਿਆ ਦੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਕੁਰੁषੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਨਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮੋ ਰਸਾਤਲਮ੍
“ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ? ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।”
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਹਾਯੋऽਸਿ ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁਤ੍ਤਮ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯਃ ਕਾਰੁਣਿਕੋ ਮੁਨਿਃ
“ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਨੀ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ...” ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਕਾਵਿਆ ਮੁਨੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾ ਭੈष੍ਟ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਜਸਾ ਸ੍ਵੇਨ ਭੋऽਸੁਰਾਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਥੌषਧੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਵਃ ਸਦੈਵ ਹਿ
“ਡਰੋ ਨਾ, ਦੈਤਿਆਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ।”
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਾ ਭਵਨ੍ਤੁ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਤਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਜਾਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
“ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਤਕਲੀਫ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਾਵਿਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਏ।
ਦੇਵੈਃ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਤੁ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਾਰਮੁਖਾਤ੍ਕਿਲ । ਤਤ੍ਰ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਆਪਣੇ ਜਾਸੂਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣ ਲਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਸਂਵਿਗ੍ਨਾਃ ਕਾਵ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਭਾਵਤਃ । ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਯਾਵਨ੍ਨ ਚ੍ਯਾਵਯਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਕਾਵਿਆ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ: “ਚਲੋ, ਜਲਦੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਚੱਲੀਏ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਉੱਠਦੇ।”
ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਟਾਂਸ੍ਤੁ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਹੇ । ਦੈਤ੍ਯਾਞ੍ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਂਰੁष੍ਟਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
“ਜੋ ਬਚ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਭੇਜੀਏ।” ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਸਹਿਤਾ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਹਰਿਣੋਦਿਤਾਃ । ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭਯਪੀਡਿਤਾਃ
ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਦੈਤਿਆਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਡਰ ਤੇ ਭੈ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੂ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਤਾਞ੍ਛੁਕ੍ਰਃ ਪੀਡਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਉਹ ਕਾਵਿਆ ਦੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਲੱਗੇ, “ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!” ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤਿਆਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮਾ ਭੈष੍ਟੇਤਿ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰੌषਧਿਬਲਾਦ੍ਵਿਭੁਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਕਿਲ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਖਿਆ, “ਡਰੋ ਨਾ।” ਜਦ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਕਾਵਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਮਾਤੁਰ੍ਵਧਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਥਾ ਗਤੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੂਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਣੁਧ੍ਵਂ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਵਧੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਵਾਰਾਹਰੂਪਂ ਸਂਸ੍ਥਾਯ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯਥਾ ਹਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਜਨਾਰਦਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਯਥਾ ਨृਸਿਂਹਰੂਪੇਣ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਹਤਃ । ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕृਤੋਤ੍ਸਾਹੋ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਨਰਸਿੰਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਨ ਮੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਯਥਾ ਹਰਿਮ੍ । ਜੇਤੁਂ ਯੂਯਂ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਸ੍ਥ ਮਯਾ ਤ੍ਰਾਤਾਃ ਸੁਰਾਨਥ
ਮੇਰੀ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।