ਅਹਙ੍ਕਾਰਭਵਾਤ੍ਪਾਪਾਤ੍ਪਾਤਿਤਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਯਜ੍ਞਕृਦ੍ਦਾਨਕਰ੍ਤਾ ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਧਰਮਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਯਜਨ ਕਰਦਾ, ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਨੇਕ ਸੀ।
ਸ਼ਬ੍ਦੋਚ੍ਚਾਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਾਤਿਤੋ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਨਾ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਮृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੀ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਲੜਾਈ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਕਿਂ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਪੁਣ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਰਾਜਨ੍ ਸਂਸਾਰਮੂਲਂ ਹਿ ਤ੍ਰਿਵਿਧਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ? ਇਹ ਨੇਕੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਨਿਸ਼੍ਚਯੇ । ਸ ਕਥਂ ਮੁਨਿਨਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਯੋਗ੍ਯੋ ਦੇਹਭृਤਾ ਕਿਲ
ਅਹੰਕਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਣਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ।
ਕਾਰਣੇਨ ਵਿਨਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਤਪੋ ਦਾਨਂ ਤਥਾ ਯਜ੍ਞਾਃ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਾਤ੍ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਨ ਦੇ, ਕੋਈ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਤਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਯਜਨ ਸਾਰੇ ਸਤਵ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਸਾਦ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਤਾਮਸਾਤ੍ਕਲਹਸ੍ਤਥਾ । ਕ੍ਰਿਯਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਹਙ੍ਕਾਰਂ ਵਿਨਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਰਜਸ ਤੋਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇ ਤਮਸ ਤੋਂ ਝਗੜਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਕਰਤ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸ਼ੁਭਾ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਾ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਭਵਤ੍ਯਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਾਦ੍ ਬਨ੍ਧਕਾਰੀ ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਜਗਤੀਤਲੇ
ਚਾਹੇ ਨੇਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਨੇਕ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਯੇਨੇਦਂ ਰਚਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਕਥਂ ਤਦ੍ਰਹਿਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਰਹਙ੍ਕਾਰਯੁਤਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਕਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਮੁਨੀਨਾਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਾਵृਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭ੍ਰਮਤੀਦਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ? ਇਹ ਜਗਤ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਪੁਨਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਵਸ਼ਾਨੁਗਮ੍ । ਦੇਵਤਿਰ੍ਯਙ੍ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੀਪਤੇ
ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮੌਤ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ — ਦੇਵਤੇ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ।
ਰਥਾਙ੍ਗਵਦਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਭ੍ਰਮਣਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋਰਪ੍ਯਵਤਾਰਾਣਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾਂ ਜਾਨਾਤਿ ਕਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਵਿਤਤੇऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਸਂਸਾਰੇ ਉਤ੍ਤਮਾਧਮਯੋਨਿषੁ । ਨਾਰਾਯਣੋ ਹਰਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਵਪੁਰੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਇਸ ਵੱਡੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੀ ਤੇ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ ਨੇ ਖੁਦ ਮੱਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ।
ਕਾਮਠਂ ਸੌਕਰਂ ਚੈਵ ਨਾਰਸਿਂਹਞ੍ਚ ਵਾਮਨਮ੍ । ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਛੂਆ, ਸੂਰ, ਨਰਸਿੰਘ ਤੇ ਵਾਮਨ ਦੇ ਰੂਪ ਲਏ; ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ।
ਅਵਤਾਰਾਨਸਂਖ੍ਯਾਤਾਨ੍ਕਰੋਤਿ ਵਿਧਿਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ । ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਪ੍ਤਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਅਵਤਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੇਖ ਦੇ ਅਧੀਨ; ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਸਤਵੇਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ।
ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇऽਵਤਾਰਾਨ੍ਵੈ ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਞ੍ਛ੍ਰੁਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਭृਗੁਸ਼ਾਪਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਅਵਤਾਰ ਲਏ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਅਵਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ — ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਅਵਤਾਰਾਨਨੇਕਾਂਸ੍ਤੁ ਕृਤਵਾਨਖਿਲੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਰਾਜੋਵਾਚ ਸਨ੍ਦੇਹੋऽਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਹृਦਯੇ ਮਮ ਜਾਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਕਈ ਅਵਤਾਰ ਲਏ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਭृਗੁਣਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਥਂ ਸ਼ਪ੍ਤਃ ਪਿਤਾਮਹ । ਹਰਿਣਾ ਚ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਮੁਨੇ
ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਾ? ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ?
ਯਦ੍ਰੋषਾਦ੍ ਭृਗੁਣਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭृਗੋਃ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਕਿਸ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ? ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪੁਰਾ ਕਸ਼੍ਯਪਦਾਯਾਦੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਨृਪਃ । ਯਦਾ ਤਦਾ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਸਂਖ੍ਯਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪ ਜੀਵਤ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਤੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਕृਤੇ ਸਂਖ੍ਯੇ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਸਮਜਾਯਤ । ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਪੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਦੇਵਾਨ੍ਸ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍षਣਃ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੋ ਹ੍ਯਭਵਦ੍ ਘੋਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯੋਸ੍ਤਦਾ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਤੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਰਾਜਁਲ੍ਲੋਕਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍ । ਦੇਵੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਚੋਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਸ੍ਤੁ ਪਰਾਜਿਤਃ
ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਖਰਕਾਰ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਵੇਦਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਵਿਰੋਚਨਸੁਤਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਬਲਿਂ ਨृਪ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਵੱਡਾ ਵੈਰਾਗ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਦਾ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਰੋਚਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲੀ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਸ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਬਲਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸੁਰੈਰ੍ਵੈਰਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਹ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਬਲੀ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਯਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਜਾਤਂ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ । ਤਤਃ ਸੁਰੈਰ੍ਜਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਤੁਟ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਸਹਾਯੇਨ ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਕृਤਾ ਨृਪ । ਤਤਃ ਪਰਾਜਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਾਰ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਕਾਵਿਆ ਦੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਕੁਰੁषੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਨਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮੋ ਰਸਾਤਲਮ੍
“ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ? ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।”
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਹਾਯੋऽਸਿ ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁਤ੍ਤਮ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯਃ ਕਾਰੁਣਿਕੋ ਮੁਨਿਃ
“ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਨੀ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ...” ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਕਾਵਿਆ ਮੁਨੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾ ਭੈष੍ਟ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਜਸਾ ਸ੍ਵੇਨ ਭੋऽਸੁਰਾਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਥੌषਧੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਵਃ ਸਦੈਵ ਹਿ
“ਡਰੋ ਨਾ, ਦੈਤਿਆਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ।”
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਾ ਭਵਨ੍ਤੁ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਤਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਜਾਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
“ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਤਕਲੀਫ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਾਵਿਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਏ।