ਕਥਂ ਤੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਸਮਂ ਮੁਨੀ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਕਾਰਣਂ ਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਹ ਦੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜੰਗ ਕੀਤੀ? ਮਹਾਂਭਾਗ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਿਗਰਹ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।
(ਕਾਮਿਨੀ ਕਨਕਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਰਣਂ ਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਯ ਵੈ) ॥ ਯੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕਥਂ ਜਾਤਾ ਤਯੋਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਵਿਰਕ੍ਤਯੋਃ । ਤਥਾਵਿਧਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਤਾਭ੍ਯਾਞ੍ਚ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਕੀ ਕਿਸੇ ਔਰਤ, ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਇਹ ਵਿਗਰਹ ਹੋਇਆ? ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਵਿਰਕਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਦੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੰਨਾ ਤਪ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਇੰਝ ਕੀਤਾ?
ਮੋਹਾਰ੍ਥਂ ਸੁਖਭੋਗਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰ੍ਥਂ ਵਾ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਕृਤਮਤ੍ਯੁਤ੍ਕਟਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਪਃ ਸਰ੍ਵਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਕੀ ਮੋਹ, ਸੁਖ-ਭੋਗ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਲਈ, ਪਰੰਤਪ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਮੁਨਿਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਿਂ ਫਲਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤਪਸਾ ਪੀਡਿਤੋ ਦੇਹਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇਣ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਅਜੋਬਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਤਪ ਨਾਲ ਕਲਿਆ ਹੋਏ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਜੰਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ।
ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਪਰਿਪੀਡਿਤੌ । ਨ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਧਨੇ ਵਾਪਿ ਨ ਦਾਰੇषੁ ਗृਹੇषੁ ਚ
ਪੂਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੌ ਸਾਲ, ਉਹ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹੇ; ਨਾ ਰਾਜ ਲਈ, ਨਾ ਧਨ ਲਈ, ਨਾ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਘਰ ਲਈ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਨਿਰੀਹਃ ਪੁਰੁषਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ? ਜੋ ਨਿਰਲੋਭ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਝ ਦੀ ਜੰਗ ਕਿਉਂ ਕਰੇ?
ਦੁਃਖਦਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੇਹੇ ਜਾਨਨ੍ਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਸੁਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸੁਖਦਾਨੀਹ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰੁਤੇ ਸਦਾ
ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੋਈ ਇੰਝ ਦੇ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕਰੇ ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ? ਸਮਝਦਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਦੁਃਖਦਾਨਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸ੍ਥਿਤਿਰੇषਾ ਸਨਾਤਨੀ । ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੌ ਹਰੇਰਂਸ਼ੌ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੌ ਸਰ੍ਵਭੂषਿਤੌ
ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਰੀਤ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਹਰੀ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ।
ਕृਤਵਨ੍ਤੌ ਕਥਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੁਃਖਂ ਧਰ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਕਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪਃ ਸਮਾਧੀਤਂ ਸੁਖਾਰਾਮਂ ਮਹਤ੍ਫਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੰਝ ਦੀ ਦੁਖਦਾਈ, ਧਰਮ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ, ਤਪ ਤੇ ਸਮਾਧੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਛੱਡ ਕੇ?
ਸਂਯੁਗਂ ਦਾਰੁਣਂ ਕृष੍ਣ ਨੈਵ ਮੂਰ੍ਖੋऽਪਿ ਵਾਞ੍ਛਤਿ । ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਮਯਾ ਯਯਾਤਿਸ੍ਤੁ ਚ੍ਯੁਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਮਹੀਪਤਿਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਯਯਾਤੀ ਰਾਜਾ ਵੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਭਵਾਤ੍ਪਾਪਾਤ੍ਪਾਤਿਤਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਯਜ੍ਞਕृਦ੍ਦਾਨਕਰ੍ਤਾ ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਧਰਮਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਯਜਨ ਕਰਦਾ, ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਨੇਕ ਸੀ।
ਸ਼ਬ੍ਦੋਚ੍ਚਾਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਾਤਿਤੋ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਨਾ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਮृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੀ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਲੜਾਈ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਕਿਂ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਪੁਣ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਰਾਜਨ੍ ਸਂਸਾਰਮੂਲਂ ਹਿ ਤ੍ਰਿਵਿਧਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ? ਇਹ ਨੇਕੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਨਿਸ਼੍ਚਯੇ । ਸ ਕਥਂ ਮੁਨਿਨਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਯੋਗ੍ਯੋ ਦੇਹਭृਤਾ ਕਿਲ
ਅਹੰਕਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਣਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ।
ਕਾਰਣੇਨ ਵਿਨਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਤਪੋ ਦਾਨਂ ਤਥਾ ਯਜ੍ਞਾਃ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਾਤ੍ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਨ ਦੇ, ਕੋਈ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਤਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਯਜਨ ਸਾਰੇ ਸਤਵ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਸਾਦ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਤਾਮਸਾਤ੍ਕਲਹਸ੍ਤਥਾ । ਕ੍ਰਿਯਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਹਙ੍ਕਾਰਂ ਵਿਨਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਰਜਸ ਤੋਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇ ਤਮਸ ਤੋਂ ਝਗੜਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਕਰਤ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸ਼ੁਭਾ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਾ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਭਵਤ੍ਯਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਾਦ੍ ਬਨ੍ਧਕਾਰੀ ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਜਗਤੀਤਲੇ
ਚਾਹੇ ਨੇਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਨੇਕ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਯੇਨੇਦਂ ਰਚਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਕਥਂ ਤਦ੍ਰਹਿਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਰਹਙ੍ਕਾਰਯੁਤਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਕਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਮੁਨੀਨਾਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਾਵृਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭ੍ਰਮਤੀਦਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ? ਇਹ ਜਗਤ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਪੁਨਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਵਸ਼ਾਨੁਗਮ੍ । ਦੇਵਤਿਰ੍ਯਙ੍ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੀਪਤੇ
ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮੌਤ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ — ਦੇਵਤੇ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ।
ਰਥਾਙ੍ਗਵਦਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਭ੍ਰਮਣਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋਰਪ੍ਯਵਤਾਰਾਣਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾਂ ਜਾਨਾਤਿ ਕਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਵਿਤਤੇऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਸਂਸਾਰੇ ਉਤ੍ਤਮਾਧਮਯੋਨਿषੁ । ਨਾਰਾਯਣੋ ਹਰਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਵਪੁਰੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਇਸ ਵੱਡੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੀ ਤੇ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ ਨੇ ਖੁਦ ਮੱਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ।
ਕਾਮਠਂ ਸੌਕਰਂ ਚੈਵ ਨਾਰਸਿਂਹਞ੍ਚ ਵਾਮਨਮ੍ । ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਛੂਆ, ਸੂਰ, ਨਰਸਿੰਘ ਤੇ ਵਾਮਨ ਦੇ ਰੂਪ ਲਏ; ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ।
ਅਵਤਾਰਾਨਸਂਖ੍ਯਾਤਾਨ੍ਕਰੋਤਿ ਵਿਧਿਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ । ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਪ੍ਤਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਅਵਤਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੇਖ ਦੇ ਅਧੀਨ; ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਸਤਵੇਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ।
ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇऽਵਤਾਰਾਨ੍ਵੈ ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਞ੍ਛ੍ਰੁਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਭृਗੁਸ਼ਾਪਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਅਵਤਾਰ ਲਏ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਅਵਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ — ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਅਵਤਾਰਾਨਨੇਕਾਂਸ੍ਤੁ ਕृਤਵਾਨਖਿਲੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਰਾਜੋਵਾਚ ਸਨ੍ਦੇਹੋऽਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਹृਦਯੇ ਮਮ ਜਾਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਕਈ ਅਵਤਾਰ ਲਏ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਭृਗੁਣਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਥਂ ਸ਼ਪ੍ਤਃ ਪਿਤਾਮਹ । ਹਰਿਣਾ ਚ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਮੁਨੇ
ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਾ? ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ?
ਯਦ੍ਰੋषਾਦ੍ ਭृਗੁਣਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭृਗੋਃ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਕਿਸ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ? ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪੁਰਾ ਕਸ਼੍ਯਪਦਾਯਾਦੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਨृਪਃ । ਯਦਾ ਤਦਾ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਸਂਖ੍ਯਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪ ਜੀਵਤ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਤੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਕृਤੇ ਸਂਖ੍ਯੇ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਸਮਜਾਯਤ । ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਪੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।