ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤੁ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰਾਸ਼ੁ ਕੋਪਿਤਃ । ਛਿਨ੍ਨੇ ਧਨੁषਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਰਿਘਂ ਤੁ ਸਮਾਦਦੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੋੜਦਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਮੁੜ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ।
ਜਘਾਨ ਧਰ੍ਮਜਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇऽਤਿਕੋਪਨਃ । ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸ ਬਲਵਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਣੈਰ੍ਨਵਭਿਰ੍ਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮਜ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧਦਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਬਲਵਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਰਿਘਂ ਘੋਰਂ ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤਮਤਾਡਯਤ੍ । ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਯਸਮਯੀਂ ਦृਢਾਮ੍
ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਜਾਨੁਦੇਸ਼ੇ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਰੁषਾ । ਗਦਯਾ ਚਾਪਿ ਗਿਰਿਵਤ੍ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਿਰਮਾਨਸਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਗਦੇ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਘੁੱਟ ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਪਰ ਨਾਰਾਇਣ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋऽਤਿਬਲਵਾਨ੍ਮੁਮੋਚਾਸ਼ੁ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਾਨ੍ । ਗਦਾਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇਰ੍ਦृਢਾਮ੍
ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗਦਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾ ਗਗਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਭ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਰਸਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਲਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣੋਰਸਿ । ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਾਣੇਨੈਕੇਨ ਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਕ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ—
ਸਪ੍ਤਧਾ ਕृਤਵਾਨਾਸ਼ੁ ਸਪ੍ਤਭਿਸ੍ਤਂ ਜਘਾਨ ਹ । ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਮਂ ਤਯੋਃ
ਤੇ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਲੜਾਈ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸੌ ਸਾਲ ਚੱਲੀ।
ਜਾਤਂ ਵਿਸ੍ਮਯਦਂ ਰਾਜਨ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਚਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਤਦਾऽऽਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਪੀਤਵਾਸਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਤ੍ਰ ਜਗਾਮ ਚ ਗਦਾਧਰਃ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੋ ਰਮਾਕਾਨ੍ਤੋ ਰਥਾਙ੍ਗਦਰਪਦ੍ਮਭृਤ੍
ਗਦਾਧਰ ਉਥੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਇਆ, ਚੱਕਰ, ਕਮਲ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਾਗਤਂ ਤਤ੍ਰ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਸੁਤਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਡੂੰਘੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ:
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਉਵਾਚ ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨਾਥ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ ਮਾਧਵ । ਕਥਂ ਨ ਜਿਤਵਾਨਾਜਾਵਹਮੇਤੌ ਤਪਸ੍ਵਿਨੌ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਦੇਵ ਕृਤਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਹਾਈ ਮਾਧਵ! ਮੈਂ ਇਹ ਦੋ ਤਪੱਸੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਿਆ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਇਹ ਜੰਗ ਲੜੀ ਹੈ।"
ਸੁਰਾਣਾਂ ਨ ਜਿਤੌ ਕਸ੍ਮਾਦਿਤਿ ਮੇ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਮਹਾਨ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਸਿਦ੍ਧਾਵਿਮੌ ਮਦਂਸ਼ੌ ਚ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਕੋऽਤ੍ਰ ਮਾਰਿष
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪੂਰਨ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਮਾਰਿਸ਼ਾ।
ਤਾਪਸੌ ਨ ਜਿਤਾਤ੍ਮਾਨੌ ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਜਿਤੌ । ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਵਿਤਲਂ ਰਾਜਨ੍ ਕੁਰੁ ਭਕ੍ਤਿਂ ਮਮਾਚਲਾਮ੍
ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ। ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਵਿਟਲਾ ਨੂੰ ਜਾ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਅਟੱਲ ਭਕਤੀ ਕਰ।
ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁ ਵਿਰੋਧਂ ਤ੍ਵਂ ਤਾਪਸਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜੋ ਨਿਰ੍ਯਯਾਵਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਤੂੰ ਉਹ ਦੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰ, ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਭੂਯਸ੍ਤਪੋਯੁਕ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਮੁੜ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਭृਗੁਸ਼ਾਪਕਾਰਣਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਸਨ੍ਦੇਹੋऽਯਂ ਮਹਾਨਤ੍ਰ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯ ਕਥਾਨਕੇ । ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਸ਼ਾਨ੍ਤੌ ਵੈष੍ਣਵਾਂਸ਼ੌ ਤਪੋਧਨੌ
ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ। ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਇਸ ਕਥਾ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ। ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥਾਸ਼੍ਰਯੌ ਸਤ੍ਤ੍ਵਯੁਕ੍ਤੌ ਵਨ੍ਯਾਸ਼ਨਪਰੌ ਸਦਾ । ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਤਾਪਸੌ ਸਤ੍ਯਸਂਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਫੂਟ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ; ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਹਨ, ਸੱਚ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਥਂ ਰਾਗਸਮਾਯੁਕ੍ਤੌ ਜਾਤੌ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਏ? ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉੱਚਤਮ ਤਪ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ?
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਸਮਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਕਿਲ । ਹਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸੁਖਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤਵਨ੍ਤੌ ਕਥਂ ਮੁਨੀ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੌ ਸਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ — ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ?
ਕਥਂ ਤੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਸਮਂ ਮੁਨੀ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਕਾਰਣਂ ਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਹ ਦੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜੰਗ ਕੀਤੀ? ਮਹਾਂਭਾਗ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਿਗਰਹ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।
(ਕਾਮਿਨੀ ਕਨਕਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਰਣਂ ਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਯ ਵੈ) ॥ ਯੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕਥਂ ਜਾਤਾ ਤਯੋਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਵਿਰਕ੍ਤਯੋਃ । ਤਥਾਵਿਧਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਤਾਭ੍ਯਾਞ੍ਚ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਕੀ ਕਿਸੇ ਔਰਤ, ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਇਹ ਵਿਗਰਹ ਹੋਇਆ? ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਵਿਰਕਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਦੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੰਨਾ ਤਪ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਇੰਝ ਕੀਤਾ?
ਮੋਹਾਰ੍ਥਂ ਸੁਖਭੋਗਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰ੍ਥਂ ਵਾ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਕृਤਮਤ੍ਯੁਤ੍ਕਟਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਪਃ ਸਰ੍ਵਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਕੀ ਮੋਹ, ਸੁਖ-ਭੋਗ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਲਈ, ਪਰੰਤਪ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਮੁਨਿਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਿਂ ਫਲਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤਪਸਾ ਪੀਡਿਤੋ ਦੇਹਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇਣ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਅਜੋਬਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਤਪ ਨਾਲ ਕਲਿਆ ਹੋਏ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਜੰਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ।
ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਪਰਿਪੀਡਿਤੌ । ਨ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਧਨੇ ਵਾਪਿ ਨ ਦਾਰੇषੁ ਗृਹੇषੁ ਚ
ਪੂਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੌ ਸਾਲ, ਉਹ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹੇ; ਨਾ ਰਾਜ ਲਈ, ਨਾ ਧਨ ਲਈ, ਨਾ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਘਰ ਲਈ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਨਿਰੀਹਃ ਪੁਰੁषਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ? ਜੋ ਨਿਰਲੋਭ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਝ ਦੀ ਜੰਗ ਕਿਉਂ ਕਰੇ?
ਦੁਃਖਦਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੇਹੇ ਜਾਨਨ੍ਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਸੁਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸੁਖਦਾਨੀਹ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰੁਤੇ ਸਦਾ
ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੋਈ ਇੰਝ ਦੇ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕਰੇ ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ? ਸਮਝਦਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਦੁਃਖਦਾਨਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸ੍ਥਿਤਿਰੇषਾ ਸਨਾਤਨੀ । ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੌ ਹਰੇਰਂਸ਼ੌ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੌ ਸਰ੍ਵਭੂषਿਤੌ
ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਰੀਤ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਹਰੀ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ।
ਕृਤਵਨ੍ਤੌ ਕਥਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੁਃਖਂ ਧਰ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਕਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪਃ ਸਮਾਧੀਤਂ ਸੁਖਾਰਾਮਂ ਮਹਤ੍ਫਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੰਝ ਦੀ ਦੁਖਦਾਈ, ਧਰਮ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ, ਤਪ ਤੇ ਸਮਾਧੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਛੱਡ ਕੇ?
ਸਂਯੁਗਂ ਦਾਰੁਣਂ ਕृष੍ਣ ਨੈਵ ਮੂਰ੍ਖੋऽਪਿ ਵਾਞ੍ਛਤਿ । ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਮਯਾ ਯਯਾਤਿਸ੍ਤੁ ਚ੍ਯੁਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਮਹੀਪਤਿਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਯਯਾਤੀ ਰਾਜਾ ਵੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ।