ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਞ੍ਚ ਕੁਰ੍ਵਤਾਂ ਜਯਘੋषਣਮ੍ । ਉਭਯੋਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਛਾਦਿਤੇ ਗਗਨੇ ਤਦਾ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਢੱਕ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦਿਵਾਪਿ ਰਾਤ੍ਰਿਸਦृਸ਼ਂ ਬਭੂਵ ਤਿਮਿਰਂ ਮਹਤ੍ । ਊਚੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਦੇਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਤੀਵ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਦਿਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਥੇ ਰਾਤ ਵਰਗਾ ਘਣਾ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ, ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵੈ ਵਰ੍ਤਤੇऽਦ੍ਯ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਦੇਵਰ੍षਯੋऽਥ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਕਿਨ੍ਨਰਪਨ੍ਨਗਾਃ
"ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ!" ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਨਾਗ—
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ਼੍ਚਾਰਣਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੁਃ । ਨਾਰਦਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਮੁਨੀ
ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਚਾਰਣ ਵੀ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਤੇ ਪರ್ವਤ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਥੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਨਾਰਦਃ ਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨੇਦृਸ਼ਂ ਚਾਭਵਤ੍ਪੁਰਾ । ਤਾਰਕਾਸੁਰਯੁਦ੍ਧਞ੍ਚ ਤਥਾ ਵृਤ੍ਰਾਸੁਰਸ੍ਯ ਚ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪਰਵਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਨਾ ਤਾਂ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨਾਲ ਹੋਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਹੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਨਾਲ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ।"
ਮਧੁਕੈਟਭਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਹਰਿਣਾ ਚੇਦृਸ਼ਂ ਕृਤਮ੍ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਪ੍ਰਬਲਃ ਸ਼ੂਰੋ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣੇਨ ਚ
ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨਾਲ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਰੀ ਨੇ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਲੜਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ—
ਕਰੋਤਿ ਸਦृਸ਼ਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧੇਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਤਥਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
—ਇਸ ਕਮਾਲੀ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇ ਹਰ ਰਾਤ, ਵਾਰ ਵਾਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ, ਇਹ ਲੜਾਈ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ।
ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪਰਮਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੌ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਤਾਪਸੌ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤੁ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਦੈਤ ਲੋਚਨ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਉੱਚੀ ਤੋ ਉੱਚੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜੁਟੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਰਸੈਕੇਨ ਬਾਣੇਨ ਸ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਦੇ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤੁ ਤਰਸਾ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਯਞ੍ਚ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਮ੍
ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ—
ਤਦੈਵ ਮਧ੍ਯਤਸ਼੍ਚਾਪਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲਘੁਹਸ੍ਤਕਃ । ਛਿਨ੍ਨਂ ਛਿਨ੍ਨਂ ਪੁਨਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਧਨੁਰਨ੍ਯਤ੍ਸਮਾਦਦੇ
ਤੇ ਫੁਰਤੀਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਵਿਚੋਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਵਾਰੀ ਜਦੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ, ਦੈਤਿਆ ਹੋਰ ਨਵਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ।
ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤੁ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰਾਸ਼ੁ ਕੋਪਿਤਃ । ਛਿਨ੍ਨੇ ਧਨੁषਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਰਿਘਂ ਤੁ ਸਮਾਦਦੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੋੜਦਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਮੁੜ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ।
ਜਘਾਨ ਧਰ੍ਮਜਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇऽਤਿਕੋਪਨਃ । ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸ ਬਲਵਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਣੈਰ੍ਨਵਭਿਰ੍ਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮਜ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧਦਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਬਲਵਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਰਿਘਂ ਘੋਰਂ ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤਮਤਾਡਯਤ੍ । ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਯਸਮਯੀਂ ਦृਢਾਮ੍
ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਜਾਨੁਦੇਸ਼ੇ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਰੁषਾ । ਗਦਯਾ ਚਾਪਿ ਗਿਰਿਵਤ੍ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਿਰਮਾਨਸਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਗਦੇ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਘੁੱਟ ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਪਰ ਨਾਰਾਇਣ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋऽਤਿਬਲਵਾਨ੍ਮੁਮੋਚਾਸ਼ੁ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਾਨ੍ । ਗਦਾਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇਰ੍ਦृਢਾਮ੍
ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗਦਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾ ਗਗਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਭ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਰਸਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਲਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣੋਰਸਿ । ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਾਣੇਨੈਕੇਨ ਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਕ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ—
ਸਪ੍ਤਧਾ ਕृਤਵਾਨਾਸ਼ੁ ਸਪ੍ਤਭਿਸ੍ਤਂ ਜਘਾਨ ਹ । ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਮਂ ਤਯੋਃ
ਤੇ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਲੜਾਈ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸੌ ਸਾਲ ਚੱਲੀ।
ਜਾਤਂ ਵਿਸ੍ਮਯਦਂ ਰਾਜਨ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਚਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਤਦਾऽऽਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਪੀਤਵਾਸਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਤ੍ਰ ਜਗਾਮ ਚ ਗਦਾਧਰਃ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੋ ਰਮਾਕਾਨ੍ਤੋ ਰਥਾਙ੍ਗਦਰਪਦ੍ਮਭृਤ੍
ਗਦਾਧਰ ਉਥੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਇਆ, ਚੱਕਰ, ਕਮਲ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਾਗਤਂ ਤਤ੍ਰ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਸੁਤਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਡੂੰਘੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ:
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਉਵਾਚ ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨਾਥ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ ਮਾਧਵ । ਕਥਂ ਨ ਜਿਤਵਾਨਾਜਾਵਹਮੇਤੌ ਤਪਸ੍ਵਿਨੌ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਦੇਵ ਕृਤਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਹਾਈ ਮਾਧਵ! ਮੈਂ ਇਹ ਦੋ ਤਪੱਸੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਿਆ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਇਹ ਜੰਗ ਲੜੀ ਹੈ।"
ਸੁਰਾਣਾਂ ਨ ਜਿਤੌ ਕਸ੍ਮਾਦਿਤਿ ਮੇ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਮਹਾਨ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਸਿਦ੍ਧਾਵਿਮੌ ਮਦਂਸ਼ੌ ਚ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਕੋऽਤ੍ਰ ਮਾਰਿष
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪੂਰਨ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਮਾਰਿਸ਼ਾ।
ਤਾਪਸੌ ਨ ਜਿਤਾਤ੍ਮਾਨੌ ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਜਿਤੌ । ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਵਿਤਲਂ ਰਾਜਨ੍ ਕੁਰੁ ਭਕ੍ਤਿਂ ਮਮਾਚਲਾਮ੍
ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ। ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਵਿਟਲਾ ਨੂੰ ਜਾ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਅਟੱਲ ਭਕਤੀ ਕਰ।
ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁ ਵਿਰੋਧਂ ਤ੍ਵਂ ਤਾਪਸਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜੋ ਨਿਰ੍ਯਯਾਵਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਤੂੰ ਉਹ ਦੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰ, ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਭੂਯਸ੍ਤਪੋਯੁਕ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਮੁੜ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਭृਗੁਸ਼ਾਪਕਾਰਣਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਸਨ੍ਦੇਹੋऽਯਂ ਮਹਾਨਤ੍ਰ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯ ਕਥਾਨਕੇ । ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਸ਼ਾਨ੍ਤੌ ਵੈष੍ਣਵਾਂਸ਼ੌ ਤਪੋਧਨੌ
ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ। ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਇਸ ਕਥਾ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ। ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥਾਸ਼੍ਰਯੌ ਸਤ੍ਤ੍ਵਯੁਕ੍ਤੌ ਵਨ੍ਯਾਸ਼ਨਪਰੌ ਸਦਾ । ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਤਾਪਸੌ ਸਤ੍ਯਸਂਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਫੂਟ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ; ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਹਨ, ਸੱਚ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਥਂ ਰਾਗਸਮਾਯੁਕ੍ਤੌ ਜਾਤੌ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਏ? ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉੱਚਤਮ ਤਪ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ?
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਸਮਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਕਿਲ । ਹਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸੁਖਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤਵਨ੍ਤੌ ਕਥਂ ਮੁਨੀ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੌ ਸਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ — ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ?