ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਸਵਿਤਾऽਭਵਤ੍ । ਸ੍ਵਲੋਕਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਯੇਨ ਚ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲੋਕ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਤੀਤਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਯਮਂਤਕਮਣਿਂ ਦਦੌ । ਸ ਤਂ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਮਣਿਂ ਕਣ੍ਠੇ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਾਜਗਾਮ ਹ
ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਮਣੀ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਆਰਕਾ ਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਤੇਜਸਾ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਮਤ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਪੁਰੌਕਸਃ । ਕृष੍ਣਮੂਚੂਃ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸੁਧਰ੍ਮਾਯਾਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸੂਰਜ ਸਮਝ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਧਰਮਾ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਆਏ।
ਏष ਆਯਾਤਿ ਸਵਿਤਾ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਚਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋਵਾਚ ਸਂਸਦਿ
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਸੂਰਜ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਸਵਿਤਾ ਨੈष ਭੋ ਬਾਲਾਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਨ੍ਮਣਿਨਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ । ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕੇਨ ਚਾਯਾਤਿ ਭਾਸ੍ਵਦ੍ਦਤ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਏ ਬੱਚੇ, ਇਹ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਤਾਂ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਭਾਸਵਤ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਥ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਸਮਾਹੂਯ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਤ੍ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ੍ਸ੍ਵਗृਹੇ ਮਣਿਮ੍
ਫਿਰ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਸ਼ੁਭ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਮਣੀ ਲੈ ਗਿਆ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਮਾਰੀ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨੋਪਸਰ੍ਗਭਯਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ ਮਣਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮष੍ਟਭਾਰ ਸੁਵਰ੍ਣਦਃ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਣੀ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਆਉਂਦੀ, ਨਾ ਕਦੇ ਅਕਾਲ ਪੈਂਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਂਦੀ। ਉਹ ਮਣੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅੱਠ ਭਾਰ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ।
ਅਥ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਪ੍ਰਸੇਨੋ ਨਾਮ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਕਣ੍ਠੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਣਿਂ ਸਦ੍ਯੋ ਹਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸੈਂਧਵਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਦਾ ਭਰਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਪ੍ਰਸੇਨ ਸੀ, ਮਣੀ ਗਲੇ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਸਿੰਧ ਦੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਮृਗਯਾਰ੍ਥਂ ਵਨਂ ਯਾਤਸ੍ਤਮਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਨ੍ਮृਗਾਧਿਪਃ । ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਸਹਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸਿਂਹੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਂ ਮਣਿਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਗਿਆ। ਓਥੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮਣੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਨृਕ੍ਸ਼ਰਾਜੋऽਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਣਿਧਰਂ ਹਰਿਮ੍ । ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਬਿਲਦ੍ਵਾਰਿ ਮਣਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ, ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਣੀ ਲਿਆਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਣੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸ ਤਂ ਮਣਿਂ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਾਯ ਕ੍ਰੀਡਨਾਰ੍ਥਮਦਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਅਥ ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਬਾਲੋऽਪਿ ਮਣਿਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਾਸ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਖੇਡਣ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਬੱਚਾ ਚਮਕਦਾ ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਸੇਨੇऽਨਾਗਤੇ ਚਾਥ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ੍ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ । ਨ ਜਾਨੇ ਕੇਨ ਨਿਹਤਃ ਪ੍ਰਸੇਨੋ ਮਣਿਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਜਦ ਪ੍ਰਸੇਨ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਕੌਣ ਮਣੀ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਗਿਆ।'
ਅਥ ਲੋਕਮੁਖੋਦ੍ਗੀਰ੍ਣਾ ਕਿਂਵਦਨ੍ਤੀ ਪੁਰੇऽਭਵਤ੍ । ਕृष੍ਣੇਨ ਨਿਹਤੋ ਨੂਨਂ ਪ੍ਰਸੇਨੋ ਮਣਿਲਿਪ੍ਸੁਨਾ
ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲ ਫੈਲ ਗਈ: 'ਪੱਕਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਮਣੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਸ ਤਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕृष੍ਣੋਪਿ ਦੁਰ੍ਯਸ਼ੋ ਲਿਪ੍ਤਮਾਤ੍ਮਨਿ । ਮਾਰ੍ष੍ਟੁਂ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਦਵੀਂ ਪੁਰੌਕੋਭਿਃ ਸਹਾਗਮਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਉੱਤੇ ਦਾਗ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਸਾਫ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਰਾਹੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਪਿਨੇऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਹਰਿਣਾ ਹਤਮ੍ । ਯਯੌ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਮਨ੍ਵਿष੍ਯਨ੍ਨਸृਗ੍ਬਿਂਦ੍ਵਂਕਿਤਾਧ੍ਵਨਾ
ਉਹ ਜਦ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਖੂਨ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਪਏ ਸਨ, ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥ ਕृष੍ਣੋ ਹਤਂ ਸਿਂਹਂ ਬਿਲਦ੍ਵਾਰਿ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚ । ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਚਂ ਕृਪਯਾ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਯੂਯਮਤ੍ਰੈਵ ਯਾਵਦਾਗਮਨਂ ਮਮ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮਿ ਬਿਲਂ ਤ੍ਵੇਤਨ੍ਮਣਿਹਾਰਕਲਬ੍ਧਯੇ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਵਾਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਮਣੀ ਚੋਰ ਕੋਲੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਦ੍ਵਾਰਕੌਕਸਃ । ਜਗਾਮਾਂਤਰ੍ਬਿਲਂ ਕृष੍ਣੋ ਯਤ੍ਰ ਜਾਮ੍ਬਵਤੋ ਗृਹਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਦਾ ਘਰ ਸੀ।
ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੋ ਮਣਿਧਰਂ ਤਦਾ । ਹਰ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਨ੍ਮਣਿਂ ਤਾਵਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਭੀਤਵਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਣੀ ਫੜਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਣੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਨੌਕਰਾਣੀ ਡਰ ਕੇ ਚੀਕ ਪਈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਾਤ੍ਰੀਰਵਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯਰ੍ਥਕ੍ਸ਼ਰਾਟ੍ ਤਦਾ । ਯੁਯੁਧੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸਾਕਮਵਿਸ਼੍ਰਾਮਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਨੌਕਰਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੀਛਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਬਿਨਾਂ ਥੱਕੇ।
ਏਵਂ ਤ੍ਰਿਨਵਰਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਤ੍ਤਯੋਃ । ਕृष੍ਣਾਗਮਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਿ ਪੁਰੌਕਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕਵੀਹ ਦਿਨ ਤੱਕ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਤਤੋ ਭੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਿਜਾਲਯਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਦਿਤਃ
ਫਿਰ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅਖੀਰ ਤੱਕ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਂ ਸ਼ਪਂਤਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੋਕਾਕੁਲਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਾਂ ਕਥਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਹੋਈ ਇਹ ਘਟਨਾ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ
ਮੁਮੋਹ ਸਪਰੀਵਾਰਸ੍ਤਦਾ ਪਰਮਯਾ ਸ਼ੁਚਾ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਬਹੁਧਾ ਕਥਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵੇਨ੍ਮਮ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਤਃ । ਉਤ੍ਥਾਯ ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਸੌ ਵਸੁਦੇਵੋऽਭ੍ਯਪੂਜਯਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਤੋਂ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਉੱਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਦੋऽਨਾਮਯਂ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ । ਪ੍ਰਪਚ੍ਛ ਚ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਿਂ ਚਿਤਯਸਿ ਤਦ੍ਵਦ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ।"
ਵਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇऽਤਿਪ੍ਰਿਯਃ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਸੇਨਾਨ੍ਵੇषਣਾਯ ਤੁ । ਪੌਰੈਃ ਸਾਕਂ ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਹਤਂ ਤਂ ਤਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।"
ਪ੍ਰਸੇਨਘਾਤਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਿਲਦ੍ਵਾਰੇ ਮृਤਂ ਹਰਿਮ੍ । ਦ੍ਵਾਰਿ ਪੌਰਾਨਧਿष੍ਠਾਯ ਬਿਲਾਂਤਰ੍ਗਤਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦ ਪ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਬਾਹਰ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬਹਵੋ ਦਿਵਸਾ ਯਾਤਾ ਨਾਯਾਤ੍ਯਦ੍ਯਾਪਿ ਮੇ ਸੁਤਃ । ਅਤਃ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਤਦ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯੇਨ ਲਪ੍ਸ੍ਯੇ ਸੁਤਂ ਮੁਨੇ
ਕਈ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮੂਨਿ, ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ। ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੇਵੀਮਾਰਾਧਯਾਂਬਿਕਾਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾ ਆਰਾਧਨੇਨੈਵ ਸਦ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਹ੍ਯਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਅੰਬਿਕਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਚੰਗਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ।"