ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਨਾਰਾਯਣਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿष੍ਣੋਰਾਗਮਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਿਧਿਂ ਤਤ੍ਰ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਸੁਤਃ । ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਸੁਮਹਚ੍ਛਾਯਮਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪੁਰਤਸ੍ਤਦਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤੀਰਥ ਦੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਬੋਹੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਛਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬਾਣਾਨਪਰਾਨ੍ਨਾਨਾਜਾਤੀਯਕਾਂਸ੍ਤਦਾ । ਗृਧ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਯੁਤਾਂਸ੍ਤੀਵ੍ਰਾਚ੍ਛਿਲਾਧੌਤਾਨ੍ਮਹੋਜ੍ਵਲਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਤੀਰ ਵੇਖੇ, ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਟਕਦਾਰ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਏ ਹੋਏ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਨਸਾ ਕਸ੍ਯੇਮੇ ਵਿਸ਼ਿਖਾਸ੍ਤ੍ਵਿਹ । ऋषੀਣਾਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਰਮਪਾਵਨੇ
ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਇਹ ਤੀਰ ਇਥੇ ਕਿਹੜਿਆਂ ਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਇਹ ਥਾਂ ਤਾੰ ਰਿਸੀਆਂ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ?'
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਾਨੇਨ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਧਰੌ ਮੁਨੀ । ਸਮੁਨ੍ਨਤਜਟਾਭਾਰੌ ਦृष੍ਟੌ ਧਰ੍ਮਸੁਤੌ ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਦੋ ਰਿਸੀ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤ ਸਨ, ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਬੱਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਤਯੋਰਗ੍ਰੇ ਧृਤੇ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ ਧਨੁषੀ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਵਿਤੇ । ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮਾਜਗਵਞ੍ਚੈਵ ਤਥਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੌ ਮਹੇषੁਧੀ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਦੋ ਸੁਤੰਤਰ, ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਧਨੁੱਖ ਪਏ ਸਨ—ਸ਼ਾਰੰਗ ਤੇ ਅਜਾਗਵ—ਅਤੇ ਦੋ ਅਖੁੱਟ ਤਰਕਸ਼ ਵੀ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਥੌ ਤੌ ਮਹਾਭਾਗੌ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਸੁਤੌ ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਧਿਪਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸੀ, ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸਨ। ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ...
ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਤੌ ਤੁ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਸੁਰਪਾਲਕਃ । ਕਿਂ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਮਾਰਬ੍ਧੋ ਦਮ੍ਭੋ ਧਰ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਪਖੰਡ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਨੈਵ ਦृष੍ਟਂ ਹਿ ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕਦਾਪਿ ਹਿ । ਤਪਸਸ਼੍ਚਰਣਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਥਾ ਚਾਪਸ੍ਯ ਧਾਰਣਮ੍
'ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਤੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਤੀਬਰ ਤਪ ਕਰੇ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਧਨੁੱਖ ਵੀ ਚੁੱਕੇ ਹੋਵੇ।'
ਵਿਰੋਧੋऽਯਂ ਯੁਗੇ ਚਾਦ੍ਯੇ ਕਥਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਲਿਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਤਪੋ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਚਾਪਧਾਰਣਮ੍
'ਇਹ ਵਿਰੋਧ ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਲਿਯੁਗ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਤਾੰ ਤਪ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਇਥੇ ਧਨੁੱਖ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?'
ਕ੍ਵ ਜਟਾਧਾਰਣਂ ਦੇਹੇ ਕ੍ਵੇषੁਧੀ ਚ ਵਿਡਮ੍ਬਨੌ । ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਚਰਣਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਵਯੋਰ੍ਦਿਵ੍ਯਭਾਵਯੋਃ
'ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਜਟਾਵਾਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣੇ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਇਕ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਦੀ ਹੀ ਚਾਲ ਠੀਕ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਾਰਤ । ਕਾ ਤੇ ਚਿਨ੍ਤਾਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਥਾ ਤਪਸਿ ਚਾਵਯੋਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਾਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯੇ ਸਤਿ ਯਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਸਂਪਦ੍ਯੇਤ ਤਸ੍ਯ ਹਿ । ਆਵਾਂ ਕਾਰ੍ਯਦ੍ਵਯੇ ਮਨ੍ਦ ਸਮਰ੍ਥੌ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ
'ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੰਦਾ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸਦੇ ਲਈ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਮਰਥ ਹਾਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਜਗਤ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਓ ਮੰਦੇ!'
ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਪਸਿ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ । ਗਚ੍ਛ ਮਾਰ੍ਗੇ ਯਥਾਕਾਮਂ ਕਸ੍ਮਾਦਤ੍ਰ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ
'ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ, ਸਮਰਥਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ? ਆਪਣੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾ ਜਾ, ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਵੱਡਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜੋ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਵੇਦ ਵਿਮੋਹਿਤਃ । ਵਿਪ੍ਰਚਰ੍ਚਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਃ ਸੁਖਮੀਪ੍ਸੁਭਿਃ
'ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।'
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਉਵਾਚ ਤਾਪਸੌ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧੀ ਸ੍ਥੋ ਮृषਾ ਵਾਂ ਗਰ੍ਵਮੋਹਿਤੌ । ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਧਰ੍ਮਸੇਤੁਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕੇ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤਪੱਸਵੀ ਮੰਦੇ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਗ਼ਮੰਡ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਂ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਖਾ, ਇਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ।'
ਨ ਯੁਕ੍ਤਮੇਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਧਰ੍ਮਾਚਰਣਂ ਪੁਨਃ । ਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਵ ਯੁਦ੍ਧੇऽਸ੍ਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਯ ਤਪੋਧਨ
'ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਅਧਰਮ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਲੜਾਈ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਤਾਕਤ ਹੈ? ਅੱਜ ਦਿਖਾ ਦੇ, ਓ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ!'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ । ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਦਿ ਤੇ ਮਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ।"
ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਸ੍ਫੋਟਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੂਰ੍ਧਾਨਮਸੁਰਾਧਮ । ( ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਦਾਚਨ ।)
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਚੱਕ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੇਂ! ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਬਲਵਾਨਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਾਰੁਰੋਹ ਸਃ । ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਜੇष੍ਯਾਮਿ ਤਾਵੁਭਾਵਪਿ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਨੇ ਕਸਮ ਖਾਦੀ, "ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।"
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਦਾਨ੍ਤਾਵृषੀ ਤਪਿਸਮਨ੍ਵਿਤੌ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਦਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ— ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਆਕृष੍ਯ ਤਰਸਾ ਚਾਪਂ ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦਞ੍ਚ ਚਕਾਰ ਹ । ਨਰੋऽਪਿ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤੀਵ੍ਰਾਞ੍ਛਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਤੰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ। ਨਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ, ਪੱਥਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਮੁਮੋਚ ਬਹੁਸ਼ਃ ਕੋਧਾਤ੍ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋਪਰਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਉੱਤੇ ਕਈ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਸ੍ਤਪਨੀਯਪੁਙ੍ਖੈ- ਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੈਸ੍ਤਰਸਾ ਸਮੇਤ੍ਯ । ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਛਿਨ੍ਨਾਂਸ਼੍ਚ ਨਰਃ ਸ੍ਵਸृष੍ਟਾ- ਨਨ੍ਯਾਨ੍ਮੁਮੋਚਾਸ਼ੁ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤੋ ਵੈ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਨਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾਥਿਪਸ੍ਤਾਨਪਿ ਤੀਵ੍ਰਵੇਗੈ- ਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਘਾਨੋਰਸਿ ਤਂ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਨਰੋऽਪਿ ਤਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਸ਼੍ਚ ਕੁਦ੍ਧੋऽਹਨਦ੍ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਂ ਬਾਹੁਦੇਸ਼ੇ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿਤੇ ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ। ਨਰ ਨੇ ਵੀ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਾਂਹ ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸੁਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਯੋਰ੍ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਗਗਨਸ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ਚ । ਨਰਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਯੁਧਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਤੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਪਤੇਸ਼੍ਚ ਭੂਯਃ
ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਨਰ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਵੀ ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ।
ਵਵਰ੍ष ਦੈਤ੍ਯਾਧਿਪ ਆਤ੍ਤਚਾਪਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਾਨਮ੍ਬੁਧਰੋ ਯਥਾਪਃ । ਆਦਾਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗ ਧਨੁਰਪ੍ਰਮੇਯਂ ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਞ੍ਛਿਤਹੇਮਪੁਙ੍ਖਾਨ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਬਦਲ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਰਸਦਾ ਹੈ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਬਭੂਵ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਜਯੈषਿਣੋਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਯੋਃ । ਵਵਰ੍षੁਰਾਕਾਸ਼ਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਚਿਤ੍ਤਾਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਦੇਵ-ਦੈਤ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਚੁਕੋਪ ਦੈਤ੍ਯਾਧਿਪਤਿਰ੍ਹਰੌ ਸ ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨਤਿਤੀਵ੍ਰਵੇਗਾਨ੍ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਾਨ੍ਧਰ੍ਮਸੁਤਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈ- ਰ੍ਧਨੁਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤਦਾऽऽਸ਼ੁ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਂ ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ਼੍ਚਾਤਿਕਰ੍षਿਤੈਃ । ਵਵਰ੍ष ਸੁਸ੍ਥਿਤਂ ਵੀਰਂ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣੋऽਪਿ ਤਂ ਵੇਗਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਦਾ ਅਡੋਲ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੀਰ ਵਰਸਾਏ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਵੀ ਪੱਥਰ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੁਤੋਦਾਤੀਵ ਪੁਰਤੋ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਧਿਪਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸਨ੍ਨਿਪਾਤੋऽਮ੍ਬਰੇ ਤਤ੍ਰ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਉਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਜੋ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਸਨ, ਇਕੱਠ ਹੋ ਗਏ।