(ਹੀਨਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸਂਸਰ੍ਗਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਗਤ੍ਵਾ ਸਦਾ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ ।) ॥ ਭੂਤਾਨੁਕਮ੍ਪਨਂ ਚੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਧਿਯਾ । ਯਦਿ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
(ਤੀਰਥ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।) ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕੰਮ ਤੇ ਸੋਚ ਵਿਚ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਨੈਮਿषਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਪੁष੍ਕਰਮ੍ । ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨੈਮੀਸ਼ਾ, ਫਿਰ ਚਕ੍ਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ।
ਪਾਵਨਾਨਿ ਚ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਨੈਮਿषਂ ਗਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨੋਦਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਵੈ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਉਵਾਚ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋऽਦ੍ਯ ਨੈਮਿषਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਠੋ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੇ।'
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੀਤਵਾਸਸਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਦਾ
'ਅਸੀਂ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ।' ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਵਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ—
ਤੇਨੈਵ ਸਹ ਪਾਤਾਲਾਨ੍ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ । ਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ ਦੈਤੇਯਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ; ਉਹ ਦੈਤੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਚਰਨ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨ੍ਹਾਏ; ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਮਲੋਦਕਾਮ੍ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਤਤ੍ਰ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ।
ਮਨਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਸਞ੍ਜਾਤਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਾਰਸ੍ਵਤੇ ਜਲੇ । ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਕਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਸਾਰਸਵਤੀ ਦਰਿਆ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਬੜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਓਥੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਚਕਾਰਾਤਿਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਰਮਪਾਵਨੇ
ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਨਾਰਾਯਣਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿष੍ਣੋਰਾਗਮਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਿਧਿਂ ਤਤ੍ਰ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਸੁਤਃ । ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਸੁਮਹਚ੍ਛਾਯਮਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪੁਰਤਸ੍ਤਦਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤੀਰਥ ਦੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਬੋਹੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਛਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬਾਣਾਨਪਰਾਨ੍ਨਾਨਾਜਾਤੀਯਕਾਂਸ੍ਤਦਾ । ਗृਧ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਯੁਤਾਂਸ੍ਤੀਵ੍ਰਾਚ੍ਛਿਲਾਧੌਤਾਨ੍ਮਹੋਜ੍ਵਲਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਤੀਰ ਵੇਖੇ, ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਟਕਦਾਰ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਏ ਹੋਏ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਨਸਾ ਕਸ੍ਯੇਮੇ ਵਿਸ਼ਿਖਾਸ੍ਤ੍ਵਿਹ । ऋषੀਣਾਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਰਮਪਾਵਨੇ
ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਇਹ ਤੀਰ ਇਥੇ ਕਿਹੜਿਆਂ ਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਇਹ ਥਾਂ ਤਾੰ ਰਿਸੀਆਂ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ?'
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਾਨੇਨ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਧਰੌ ਮੁਨੀ । ਸਮੁਨ੍ਨਤਜਟਾਭਾਰੌ ਦृष੍ਟੌ ਧਰ੍ਮਸੁਤੌ ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਦੋ ਰਿਸੀ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤ ਸਨ, ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਬੱਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਤਯੋਰਗ੍ਰੇ ਧृਤੇ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ ਧਨੁषੀ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਵਿਤੇ । ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮਾਜਗਵਞ੍ਚੈਵ ਤਥਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੌ ਮਹੇषੁਧੀ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਦੋ ਸੁਤੰਤਰ, ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਧਨੁੱਖ ਪਏ ਸਨ—ਸ਼ਾਰੰਗ ਤੇ ਅਜਾਗਵ—ਅਤੇ ਦੋ ਅਖੁੱਟ ਤਰਕਸ਼ ਵੀ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਥੌ ਤੌ ਮਹਾਭਾਗੌ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਸੁਤੌ ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਧਿਪਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸੀ, ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸਨ। ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ...
ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਤੌ ਤੁ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਸੁਰਪਾਲਕਃ । ਕਿਂ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਮਾਰਬ੍ਧੋ ਦਮ੍ਭੋ ਧਰ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਪਖੰਡ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਨੈਵ ਦृष੍ਟਂ ਹਿ ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕਦਾਪਿ ਹਿ । ਤਪਸਸ਼੍ਚਰਣਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਥਾ ਚਾਪਸ੍ਯ ਧਾਰਣਮ੍
'ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਤੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਤੀਬਰ ਤਪ ਕਰੇ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਧਨੁੱਖ ਵੀ ਚੁੱਕੇ ਹੋਵੇ।'
ਵਿਰੋਧੋऽਯਂ ਯੁਗੇ ਚਾਦ੍ਯੇ ਕਥਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਲਿਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਤਪੋ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਚਾਪਧਾਰਣਮ੍
'ਇਹ ਵਿਰੋਧ ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਲਿਯੁਗ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਤਾੰ ਤਪ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਇਥੇ ਧਨੁੱਖ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?'
ਕ੍ਵ ਜਟਾਧਾਰਣਂ ਦੇਹੇ ਕ੍ਵੇषੁਧੀ ਚ ਵਿਡਮ੍ਬਨੌ । ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਚਰਣਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਵਯੋਰ੍ਦਿਵ੍ਯਭਾਵਯੋਃ
'ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਜਟਾਵਾਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣੇ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਇਕ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਦੀ ਹੀ ਚਾਲ ਠੀਕ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਾਰਤ । ਕਾ ਤੇ ਚਿਨ੍ਤਾਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਥਾ ਤਪਸਿ ਚਾਵਯੋਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਾਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯੇ ਸਤਿ ਯਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਸਂਪਦ੍ਯੇਤ ਤਸ੍ਯ ਹਿ । ਆਵਾਂ ਕਾਰ੍ਯਦ੍ਵਯੇ ਮਨ੍ਦ ਸਮਰ੍ਥੌ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ
'ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੰਦਾ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸਦੇ ਲਈ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਮਰਥ ਹਾਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਜਗਤ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਓ ਮੰਦੇ!'
ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਪਸਿ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ । ਗਚ੍ਛ ਮਾਰ੍ਗੇ ਯਥਾਕਾਮਂ ਕਸ੍ਮਾਦਤ੍ਰ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ
'ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ, ਸਮਰਥਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ? ਆਪਣੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾ ਜਾ, ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਵੱਡਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜੋ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਵੇਦ ਵਿਮੋਹਿਤਃ । ਵਿਪ੍ਰਚਰ੍ਚਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਃ ਸੁਖਮੀਪ੍ਸੁਭਿਃ
'ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।'
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਉਵਾਚ ਤਾਪਸੌ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧੀ ਸ੍ਥੋ ਮृषਾ ਵਾਂ ਗਰ੍ਵਮੋਹਿਤੌ । ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਧਰ੍ਮਸੇਤੁਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕੇ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤਪੱਸਵੀ ਮੰਦੇ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਗ਼ਮੰਡ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਂ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਖਾ, ਇਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ।'
ਨ ਯੁਕ੍ਤਮੇਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਧਰ੍ਮਾਚਰਣਂ ਪੁਨਃ । ਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਵ ਯੁਦ੍ਧੇऽਸ੍ਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਯ ਤਪੋਧਨ
'ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਅਧਰਮ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਲੜਾਈ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਤਾਕਤ ਹੈ? ਅੱਜ ਦਿਖਾ ਦੇ, ਓ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ!'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ । ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਦਿ ਤੇ ਮਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ।"
ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਸ੍ਫੋਟਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੂਰ੍ਧਾਨਮਸੁਰਾਧਮ । ( ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਦਾਚਨ ।)
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਚੱਕ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੇਂ! ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਬਲਵਾਨਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਾਰੁਰੋਹ ਸਃ । ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਜੇष੍ਯਾਮਿ ਤਾਵੁਭਾਵਪਿ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਨੇ ਕਸਮ ਖਾਦੀ, "ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।"
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਦਾਨ੍ਤਾਵृषੀ ਤਪਿਸਮਨ੍ਵਿਤੌ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਦਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ— ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।