ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮੁਨਿਂ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਾਰਣਂ ਕਿਂ ਤੇ ਪਾਤਾਲਾਗਮਨੇ ਵਦ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੁਨੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ?'
ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਸਿ ਕਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਦੈਤ੍ਯਵਿਦ੍ਵੇषਯੁਕ੍ਤੇਨ ਮਮ ਰਾਜ੍ਯਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
'ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ? ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਲੈਣ ਆਏ ਹੋ?'
ਚ੍ਯਵਨ ਉਵਾਚ ਕਿਂ ਮੇ ਮਘਵਤਾ ਰਾਜਨ੍ ਯਦਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਪੁਨਃ । ਦੂਤਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਨਗਰੇ ਤਵ
ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਮੁੜ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵਾਂ? ਦੂਤ ਦਾ ਕੰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਭृਗੁਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਸ੍ਵਨੇਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਮ੍ । ਮਾ ਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਕੁਰੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਸਵਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਯ ਵੈ
'ਮੈਨੂੰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਚ੍ਯਵਨ ਜਾਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।'
ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਨਦ੍ਯਾਮੇਵਾਵਤੀਰ੍ਣੋऽਹਂ ਗृਹੀਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਹਿਨਾ
ਨਹਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਾਤੋऽਸੌ ਨਿਰ੍ਵਿषਃ ਸਰ੍ਪੋ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਂਸ੍ਮਰਣਾਦਿਵ । ਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਤੇਨ ਨਾਗੇਨ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਸ੍ਮਰਣਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਹ ਸੱਪ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸੱਪ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤ੍ਰਾਗਤੇਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਯਾਪ੍ਤਂ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋऽਸਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਂ ਮਾਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯ
ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ; ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਭਗਤ ਮੰਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਸੁਤਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਰਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਥਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਉਵਾਚ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਕਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਪਾਤਾਲੇ ਚ ਤਥਾਕਾਸ਼ੇ ਤਾਨਿ ਨੋ ਵਦ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਹੜੇ-ਕਿਹੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹਨ? ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਾਤਾਲ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ ਹਨ? ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।"
ਚ੍ਯਵਨ ਉਵਾਚ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਦੇ ਪਦੇ । ਤਥਾ ਮਲਿਨਚਿਤ੍ਤਾਨਾਂ ਗਙ੍ਗਾਪਿ ਕੀਕਟਾਧਿਕਾ
ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਰ ਪੈਰ ਦਾ ਕਦਮ ਹੀ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੈਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਵੀ ਕਿਕਟ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ।"
ਪ੍ਰਥਮਂ ਚੇਨ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਜਾਤਂ ਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਤਦਾ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਾਵਨਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਹਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਸਨ੍ਤਿ ਨਗਰਾਣਿ ਚ । ਵ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚੈਵਾਕਰਾ ਗ੍ਰਾਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਖੇਟਾਸ੍ਤਥਾਪਰੇ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸ਼ਹਿਰ, ਵਸੇਬੇ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤਰਾਂ ਹਨ।
ਨਿषਾਦਾਨਾਂ ਨਿਵਾਸਾਸ਼੍ਚ ਕੈਵਰ੍ਤਾਨਾਂ ਤਥਾਪਰੇ । ਹੂਣਬਙ੍ਗਖਸਾਨਾਂ ਚ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਸਤ੍ਤਮ
ਉਥੇ ਨਿਸ਼ਾਦ, ਕੈਵਰਤ, ਹੂਣ, ਬੰਗ, ਖਸ, ਮਲੇਛ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਸੇਬੇ ਵੀ ਹਨ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ਗਾਙ੍ਗਂ ਜਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਪਮਂ ਸਦਾ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਜਨਾਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ; ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤ੍ਰੈਕੋऽਪਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਨ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਮਾਰਿष । ਕਿਂ ਫਲਂ ਤਰ੍ਹਿ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਿषਯੋਪਹਤਾਤ੍ਮਸੁ
ਪਰ ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਹੇ ਮਾਰਿਸ਼; ਫਿਰ ਜਿਹੜਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੀਰਥ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਕਾਰਣਂ ਮਨ ਏਵਾਤ੍ਰ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਰਾਜਨ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤਯ । ਮਨਃਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਤਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਇਥੇ ਕਾਰਨ ਮਨ ਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੋਚ; ਜਿਹੜਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਵਾਸੀ ਮਹਾਪਾਪੀ ਭਵੇਤ੍ਤਤ੍ਰਾਤ੍ਮਵਞ੍ਚਨਾਤ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵਾਚਰਿਤਂ ਪਾਪਮਾਨਨ੍ਤ੍ਯਾਯ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਤੇ
ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਅੰਤਹੀਣ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਰੁਣਂ ਪਕ੍ਵਂ ਮਿष੍ਟਂ ਨੈਵੋਪਜਾਯਤੇ । ਭਾਵਦੁष੍ਟਸ੍ਤਥਾ ਤੀਰ੍ਥੇ ਕੋਟਿਸ੍ਤਾਤੋ ਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿੰਚਿਆ ਰੁੱਖ ਮਿੱਠਾ ਪੱਕਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਆਉਂਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਮੰਦੇ ਭਾਵ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਤੀਰਥ ਤੇ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਮਨਸਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਮਨਸਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਜੋ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਦਾਰਥ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ।
ਤਥੈਵਾਚਾਰਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਸਿਧ੍ਯਤਿ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਤੁ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਤੀਰਥ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
(ਹੀਨਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸਂਸਰ੍ਗਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਗਤ੍ਵਾ ਸਦਾ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ ।) ॥ ਭੂਤਾਨੁਕਮ੍ਪਨਂ ਚੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਧਿਯਾ । ਯਦਿ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
(ਤੀਰਥ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।) ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕੰਮ ਤੇ ਸੋਚ ਵਿਚ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਨੈਮਿषਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਪੁष੍ਕਰਮ੍ । ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨੈਮੀਸ਼ਾ, ਫਿਰ ਚਕ੍ਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ।
ਪਾਵਨਾਨਿ ਚ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਨੈਮਿषਂ ਗਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨੋਦਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਵੈ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਉਵਾਚ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋऽਦ੍ਯ ਨੈਮਿषਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਠੋ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੇ।'
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੀਤਵਾਸਸਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਦਾ
'ਅਸੀਂ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ।' ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਵਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ—
ਤੇਨੈਵ ਸਹ ਪਾਤਾਲਾਨ੍ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ । ਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ ਦੈਤੇਯਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ; ਉਹ ਦੈਤੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਚਰਨ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨ੍ਹਾਏ; ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਮਲੋਦਕਾਮ੍ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਤਤ੍ਰ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ।
ਮਨਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਸਞ੍ਜਾਤਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਾਰਸ੍ਵਤੇ ਜਲੇ । ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਕਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਸਾਰਸਵਤੀ ਦਰਿਆ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਬੜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਓਥੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਚਕਾਰਾਤਿਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਰਮਪਾਵਨੇ
ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।