ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਂ ਭੀਮਮਾਤਙ੍ਗਂ ਦਾਰਯਨ੍ਸ੍ਵਖਰੈਰ੍ਨਖੈਃ । ਵਸਨ੍ਤਕੇਸਰੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਲਾਸ਼ਕੁਸੁਮੈਰ੍ਮੁਨੇ
ਭਿਆਨਕ ਸਰਦੀ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਵਸੰਤ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਵਸੰਤ ਪਲਾਸ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਰਕ੍ਤਾਸ਼ੋਕਕਰਾ ਤਨ੍ਵੀ ਦੇਵਰ੍षੇ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਙ੍ਘ੍ਰਿਕਾ । ਨੀਲਾਸ਼ੋਕਕਚਾ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਵਿਕਾਸਿਕਮਲਾਨਨਾ
ਲਾਲ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਲੀ ਪਤਲੀ ਕਿੰਸ਼ੁਕ, ਹੇ ਦੇਵਰਸ਼ਿ, ਨੀਲੇ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਲੀ ਸ਼ਿਆਮ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਨੀਲੇਨ੍ਦੀਵਰਨੇਤ੍ਰਾ ਸਾ ਬਿਲ੍ਵਵृਕ੍ਸ਼ਫਲਸ੍ਤਨੀ । ਪ੍ਰੋਸ੍ਫੁਲ੍ਲਕੁਨ੍ਦਰਦਨਾ ਮਞ੍ਜਰੀਕਰ੍ਣਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਸਤਨ ਬਿਲਵ ਦੇ ਫਲ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਦੰਦ ਖਿੜੇ ਕੁੰਦ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਕੰਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਜਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ।
ਬਨ੍ਧੁਜੀਵਾਧਰਾ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਸਿਨ੍ਧੁਵਾਰਨਖੋਦ੍ਭਵਾ । ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਸ੍ਵਰਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਕਦਮ੍ਬਵਸਨਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਬੰਧੁਜੀਵ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਿੱਟੀ, ਸਿੰਧੁਵਾਰ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਪੁਰਖ ਕੋਇਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਕਦੰਬ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ।
ਬਰ੍ਹਿਵृਨ੍ਦਕਲਾਪਾ ਚ ਸਾਰਸਸ੍ਵਨਨੂਪੁਰਾ । ਵਾਸਨ੍ਤੀ ਬਦ੍ਧਰਸ਼ਨਾ ਮਤ੍ਤਹਂਸਗਤਿਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਜਬੰਦ ਸੀ ਜੋ ਬਗਲੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਵਸੰਤ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਪਟਕਾ ਬੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਮਸਤ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਜੀਵਾਂਸ਼ੁਕਨ੍ਯਸ੍ਤਰੋਮਰਾਜਿਵਿਰਾਜਿਤਾ । ਵਸਨ੍ਤਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਜੀਵ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸੰਤ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੀ।
ਅਕਾਲੇ ਕਿਮਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿਸ੍ਮਯੋऽਯਂ ਮਮਾਧੁਨਾ । ਤਪੋਵਿਘ੍ਨਕਰਾ ਨੂਨਂ ਦੇਵਰ੍षੇ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯ
ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਅਣ-ਸਮੇਂ ਆ ਗਈ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਇਹ ਸਾਡੀ ਤਪस्या ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸੁਰਨਾਰੀਣਾਂ ਗਾਨਂ ਧ੍ਯਾਨਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਆਵਯੋਸ੍ਤਪਿਭਙ੍ਗਾਯ ਕृਤਂ ਮਘਵਤਾ ਕਿਲ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵੀਆਂ ਦਾ ਗੀਤ ਮਨ ਦੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਘਵਨ ਨੇ ਇਹ ਸਾਡੀ ਤਪस्या ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ऋਤੁਰਾਡਨ੍ਯਥਾਕਾਲੇ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਸਞ੍ਜਨਯੇਤ੍ਕਥਮ੍ । ਵਿਘ੍ਨੋऽਯਂ ਵਿਹਿਤੋ ਭਾਤਿ ਭੀਤੇਨਾਸੁਰਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾ
ਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਅਣ-ਸਮੇਂ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਡਰਪੋਕ ਵੈਰੀ ਵੱਲੋਂ ਰਚੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਵਾਤਾਃ ਸੁਗਨ੍ਧਾਃ ਸ਼ੀਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਮਨੋਹਰਾਃ । ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰਣਮਸ੍ਤੀਹ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਕृਤਿਂ ਵਿਨਾ
ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਸਤਕ੍ਰਤੁ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਹੈ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯੇ ਦੇਵੇ ਨਾਰਾਯਣੇ ਵਿਭੌ । ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਨ੍ਮਥਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ, ਮਨਮਥ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਰੋ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਥਾ । ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਮਨਸੌ ਬਭੂਵਤੁਰੁਭਾਵਪਿ
ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਨਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਨ੍ਮਥਂ ਮੇਨਕਾਂ ਚੈਵ ਰਮ੍ਭਾਂ ਚੈਵ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧਾਂ ਸੁਕੇਸ਼ੀਂ ਚ ਮਹਾਸ਼੍ਵੇਤਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨਮਥ, ਮੇਨਕਾ, ਰੰਭਾ, ਤਿਲੋਤਮਾ, ਪੁਸ਼ਪਗੰਧਾ, ਸੁਕੇਸ਼ੀ, ਮਹਾਸ਼੍ਵੇਤਾ ਅਤੇ ਮਨੋਰਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾਂ ਧृਤਾਚੀਞ੍ਚ ਗੀਤਜ੍ਞਾਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਂ ਚ ਸੋਮਾਂ ਚ ਕੋਕਿਲਾਲਾਪਮਣ੍ਡਿਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ, ਧ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਗੀਤ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਚੰਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ, ਸੋਮਾ, ਤੇ ਕੋਕਿਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਾਮ੍ਬੁਜਾਕ੍ਸ਼੍ਯੌ ਚ ਤਥਾ ਕਾਞ੍ਚਨਮਾਲਿਨੀਮ੍। ਏਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਦृष੍ਟਾਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਦਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲਾ ਤੇ ਅੰਬੁਜਾਖਸ਼ੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਤਾਸਾਂ ਦ੍ਵ੍ਯष੍ਟਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਧਿਕਾਨਿ ਚ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੌ ਵਿਸ੍ਮਿਤੌ ਜਾਤੌ ਕਾਮਸੈਨ੍ਯਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ—ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪਚਾਸ—ਵੇਖੀ, ਤੇ ਮਨਮਥ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੇਵਵਾਰਾਙ੍ਗਨਾਸ੍ਤਦਾ । ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਾਢ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਸਭ ਦੇਵੀ ਨਾਰੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਵਯ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਦਿਵਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਜਗੁਸ਼੍ਛਲੇਨ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਤਤ੍ਤਥਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਨ੍ਮਥਾਦਿਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦਿਵਯ ਸਭਾ, ਮਨਮਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਂਦੀ, ਉਥੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਰੋ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਦਾ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉਹ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ; ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਥੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਆਸ੍ਯਤਾਂ ਸੁਖਮਤ੍ਰੈਵ ਕਰੋਮ੍ਯਾਤਿਥ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਭਵਤ੍ਯੋऽਤਿਥਿਧਰ੍ਮੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਃ
ਇੱਥੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਧੀਆ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਗੰਧਤ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਮਿਹਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਆਈ ਹੋ, ਮਿਹਮਾਨੀ ਦੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸਾਭਿਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸਞ੍ਚਾਤਸ੍ਤਦਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਮੁਨਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਨੂਨਂ ਤਥਾ ਵਿਘ੍ਨਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾਰਾਇਣ ਮੁਨੀ ਨੇ ਅਭਿਮਾਨ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਵਰਾਕ੍ਯਃ ਕਾ ਇਮਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸृਜਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਨਵਾਃ ਕਿਲ । ਏਤਾਭ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਤਪੋਬਲਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਕੌਣ ਹਨ, ਜੋ ਬੇਨਸੀਬ ਹਨ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਨਵੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਦਿਖਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਕਰੇਣੋਰੁਂ ਪ੍ਰਤਾਡ੍ਯ ਵੈ । ਤਰਸੋਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਨਾਰੀਂ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੋਟੀ ਰਾਨ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਤੇ ਫ਼ੌਰਨ ਹੀ ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਇਕ ਔਰਤ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਨਾਰਾਯਣੋਰੁਸਮ੍ਭੂਤਾ ਹ੍ਯੁਰ੍ਵਸ਼ੀਤਿ ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਾ । ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਉਹ ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਜੋ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਰਾਨ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਕੀਤਾ।
ਤਾਸਾਂ ਚ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਤਾਵਤੀਸ਼੍ਚਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰੀਃ । ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਰਸਾ ਤਦਾ ਮੁਨਿਰਸਮ੍ਭ੍ਰਮਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕ ਦੇ, ਜਿੰਨੀਆਂ ਲੋੜ ਸੀ, ਉਤਨੀਆਂ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹਸਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਾਨੋਪਾਯਨਪਾਣਯਃ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਾ ਮੁਨੀ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕृਤ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਂ ਪੁਰਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਗਾਂਦੀਆਂ ਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫ਼ੇ ਲੈ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਖੜੀਆਂ ਸਨ।
ਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਭ੍ਰਮਕਰੀਂ ਤਪਸੋ ਵਿਭੂਤਿਂ ॥ ਦੇਵਾਙ੍ਗਨਾ ਹਿ ਮੁਮੁਹੁਃ ਪ੍ਰਵਿਮੋਹਯਨ੍ਤ੍ਯਃ । ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਤੌ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਨਨਪਦ੍ਯਸ਼ੋਭਾ ਰੋਮੋਦ੍ਗਮੋਲ੍ਲਸਿਤਚਾਰੁਨਿਜਾਙ੍ਗਵਲ੍ਲ੍ਯਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਦੇਵੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲਝ ਗਏ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸੂਰਤਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਕਥਂ ਸ੍ਤੁਤਿਮਹੋ ਤਪਸੋ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਧੈਰ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਭਵਤਾਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਾਲਾਃ । ਅਸ੍ਮਤ੍ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਵਿषਦਿਗ੍ਧਸ਼ਰੇਣ ਦਗ੍ਧਃ ਕੋ ਵਾ ਨ ਤਤ੍ਰ ਭਵਤਾਂ ਮਨਸੋ ਵ੍ਯਥਾ ਨ
ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਧੀਰਜ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਨੌਜਵਾਨੋ? ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਤਿਰਛੇ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਨੇ ਲੱਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦਰਦ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਜ੍ਞਾਤੌ ਯੁਵਾਂ ਨਰਹਰੇਃ ਪਰਮਾਂਸ਼ਭੂਤੌ ਦੇਵੌ ਮੁਨੀ ਸ਼ਮਦਮਾਦਿਨਿਧੀ ਸਦੈਵ । ਸੇਵਾਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਹ ਨੋ ਗਮਨਂ ਨ ਕਾਮਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਹਰੇਃ ਸ਼ਤਮਖਸ੍ਯ ਵਿਧਾਤੁਮੇਵ
ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਨਰਹਰਿ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅੰਸ਼ ਹੋ, ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਮੁਨੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸੈਮ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਵਾਲੇ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਹਰੀ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ।
ਭਾਗ੍ਯੇਨ ਕੇਨ ਯੁਵਯੋਃ ਕਿਲ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨਃ ਸਮ੍ਪਾਦਿਤਂ ਨ ਵਿਦਿਤਂ ਖਲੁ ਸਞ੍ਚਿਤਂ ਤਤ੍ । ਚਿਤ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਨਿਜਜਨੇ ਵਿਹਿਤਂ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾ- ਮਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧੇ ਕਿਲ ਕृਤਾਗਸਿ ਤਾਪਮੁਕ੍ਤਮ੍
ਕਿਹੜੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਿਆ, ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਸਾਡਾ ਮਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਗਿਆਂ ਵਲ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।