ਬਭੂਵੁਃ ਕੋਕਿਲਾਲਾਪਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇषੁ ਮਨੋਹਰਾਃ । ਵਲ੍ਲ੍ਯੋऽਪਿ ਪੁष੍ਪਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਆਲਿਲਿਙ੍ਗੁਰ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਪੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਸਾਰੀਆਂ ਫੁੱਲੀ ਹੋਈ ਲਤਾਵਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸ੍ਵਾਸੁ ਭਾਰ੍ਯਾਸੁ ਪ੍ਰੇਮਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮਰਾਤੁਰਾਃ । ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚਾਤਿਮਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੀਡਾਸਕ੍ਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜੀਵ, ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਰੀਆਂ 'ਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਮਸਤ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ 'ਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਵਵੁਰ੍ਮਨ੍ਦਾਃ ਸੁਗਨ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਸੁਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨਿਲਾਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਪ੍ਰਮਾਥੀਨਿ ਮੁਨੀਨਾਮਪਿ ਚਾਭਵਨ੍
ਹੌਲੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਦੱਖਣੀ ਹਵਾ ਵਹੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੂਨੀਆਂ ਦੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਤਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਕਾਮਃ ਪੂਰਯਨ੍ਪਞ੍ਚਮਾਰ੍ਗਣਾਨ੍ । ਚਕਾਰ ਤ੍ਵਰਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਸਂ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਫਿਰ ਕਾਮ, ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਵੱਸਿਆ ਤੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਮ੍ਭਾ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵਰਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਗਾਨਂ ਚਕੁਃ ਸੁਗੀਤਜ੍ਞਾਃ ਸ੍ਵਰਤਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਰੰਭਾ, ਤਿਲੋਤਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਗਈਆਂ ਤੇ ਸੁਰੀਲੀ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਉਣ ਦੀ ਸਮਝ ਸੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਧੁਰੋਦ੍ਗੀਤਂ ਕੋਕਿਲਾਨਾਞ੍ਚ ਕੂਜਿਤਮ੍ । ਭ੍ਰਮਰਾਲਿਵਿਰਾਵਞ੍ਚ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੌ ਤੌ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੌ
ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ, ਕੋਇਲਾਂ ਦੀ ਕੂਕ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਜਾਗ ਪਏ।
ऋਤੁਰਾਜਮਕਾਲੇ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਪੁष੍ਪਿਤਂ ਵਨਮ੍ । ਜਾਤੌ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੌ ਤਤ੍ਰ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ
ਮੌਸਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜੰਗਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਮੁਨੀ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ 'ਚ ਪੈ ਗਏ।
ਕਿਮਦ੍ਯ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਪਾਯਃ ਸਂਭृਤਃ ਸਮਯਂ ਵਿਨਾ । ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਵਿਹ੍ਵਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇऽਤਿਸ੍ਮਰਾਤੁਰਾਃ
ਕੀ ਅੱਜ ਬਿਨਾ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਰਦੀ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ? ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲਧਰ੍ਮਵਿਪਰ੍ਯਾਸਃ ਕਥਮਦ੍ਯ ਦੁਰਾਸਦਃ । ਨਰਂ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਕੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ
ਕਾਲ ਦਾ ਨਿਯਮ ਉਲਟ ਕੇ ਅੱਜ ਇਹ ਔਖਾ ਹਾਲ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਵਿਸਮਾਦ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਪਸ਼੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਰਿਮੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪੁष੍ਪਿਤਾਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨ੍ਤਿ ਵੈ । ਕੋਕਿਲਾਲਾਪਸਙ੍ਘੁष੍ਟਾ ਭ੍ਰਮਰਾਲਿਵਿਰਾਜਿਤਾਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਰਾ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਵੇਖ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਂ ਭੀਮਮਾਤਙ੍ਗਂ ਦਾਰਯਨ੍ਸ੍ਵਖਰੈਰ੍ਨਖੈਃ । ਵਸਨ੍ਤਕੇਸਰੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਲਾਸ਼ਕੁਸੁਮੈਰ੍ਮੁਨੇ
ਭਿਆਨਕ ਸਰਦੀ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਵਸੰਤ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਵਸੰਤ ਪਲਾਸ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਰਕ੍ਤਾਸ਼ੋਕਕਰਾ ਤਨ੍ਵੀ ਦੇਵਰ੍षੇ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਙ੍ਘ੍ਰਿਕਾ । ਨੀਲਾਸ਼ੋਕਕਚਾ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਵਿਕਾਸਿਕਮਲਾਨਨਾ
ਲਾਲ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਲੀ ਪਤਲੀ ਕਿੰਸ਼ੁਕ, ਹੇ ਦੇਵਰਸ਼ਿ, ਨੀਲੇ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਲੀ ਸ਼ਿਆਮ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਨੀਲੇਨ੍ਦੀਵਰਨੇਤ੍ਰਾ ਸਾ ਬਿਲ੍ਵਵृਕ੍ਸ਼ਫਲਸ੍ਤਨੀ । ਪ੍ਰੋਸ੍ਫੁਲ੍ਲਕੁਨ੍ਦਰਦਨਾ ਮਞ੍ਜਰੀਕਰ੍ਣਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਸਤਨ ਬਿਲਵ ਦੇ ਫਲ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਦੰਦ ਖਿੜੇ ਕੁੰਦ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਕੰਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਜਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ।
ਬਨ੍ਧੁਜੀਵਾਧਰਾ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਸਿਨ੍ਧੁਵਾਰਨਖੋਦ੍ਭਵਾ । ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਸ੍ਵਰਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਕਦਮ੍ਬਵਸਨਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਬੰਧੁਜੀਵ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਿੱਟੀ, ਸਿੰਧੁਵਾਰ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਪੁਰਖ ਕੋਇਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਕਦੰਬ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ।
ਬਰ੍ਹਿਵृਨ੍ਦਕਲਾਪਾ ਚ ਸਾਰਸਸ੍ਵਨਨੂਪੁਰਾ । ਵਾਸਨ੍ਤੀ ਬਦ੍ਧਰਸ਼ਨਾ ਮਤ੍ਤਹਂਸਗਤਿਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਜਬੰਦ ਸੀ ਜੋ ਬਗਲੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਵਸੰਤ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਪਟਕਾ ਬੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਮਸਤ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਜੀਵਾਂਸ਼ੁਕਨ੍ਯਸ੍ਤਰੋਮਰਾਜਿਵਿਰਾਜਿਤਾ । ਵਸਨ੍ਤਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਜੀਵ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸੰਤ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੀ।
ਅਕਾਲੇ ਕਿਮਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿਸ੍ਮਯੋऽਯਂ ਮਮਾਧੁਨਾ । ਤਪੋਵਿਘ੍ਨਕਰਾ ਨੂਨਂ ਦੇਵਰ੍षੇ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯ
ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਅਣ-ਸਮੇਂ ਆ ਗਈ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਇਹ ਸਾਡੀ ਤਪस्या ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸੁਰਨਾਰੀਣਾਂ ਗਾਨਂ ਧ੍ਯਾਨਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਆਵਯੋਸ੍ਤਪਿਭਙ੍ਗਾਯ ਕृਤਂ ਮਘਵਤਾ ਕਿਲ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵੀਆਂ ਦਾ ਗੀਤ ਮਨ ਦੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਘਵਨ ਨੇ ਇਹ ਸਾਡੀ ਤਪस्या ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ऋਤੁਰਾਡਨ੍ਯਥਾਕਾਲੇ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਸਞ੍ਜਨਯੇਤ੍ਕਥਮ੍ । ਵਿਘ੍ਨੋऽਯਂ ਵਿਹਿਤੋ ਭਾਤਿ ਭੀਤੇਨਾਸੁਰਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾ
ਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਅਣ-ਸਮੇਂ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਡਰਪੋਕ ਵੈਰੀ ਵੱਲੋਂ ਰਚੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਵਾਤਾਃ ਸੁਗਨ੍ਧਾਃ ਸ਼ੀਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਮਨੋਹਰਾਃ । ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰਣਮਸ੍ਤੀਹ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਕृਤਿਂ ਵਿਨਾ
ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਸਤਕ੍ਰਤੁ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਹੈ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯੇ ਦੇਵੇ ਨਾਰਾਯਣੇ ਵਿਭੌ । ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਨ੍ਮਥਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ, ਮਨਮਥ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਰੋ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਥਾ । ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਮਨਸੌ ਬਭੂਵਤੁਰੁਭਾਵਪਿ
ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਨਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਨ੍ਮਥਂ ਮੇਨਕਾਂ ਚੈਵ ਰਮ੍ਭਾਂ ਚੈਵ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧਾਂ ਸੁਕੇਸ਼ੀਂ ਚ ਮਹਾਸ਼੍ਵੇਤਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨਮਥ, ਮੇਨਕਾ, ਰੰਭਾ, ਤਿਲੋਤਮਾ, ਪੁਸ਼ਪਗੰਧਾ, ਸੁਕੇਸ਼ੀ, ਮਹਾਸ਼੍ਵੇਤਾ ਅਤੇ ਮਨੋਰਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾਂ ਧृਤਾਚੀਞ੍ਚ ਗੀਤਜ੍ਞਾਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਂ ਚ ਸੋਮਾਂ ਚ ਕੋਕਿਲਾਲਾਪਮਣ੍ਡਿਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ, ਧ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਗੀਤ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਚੰਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ, ਸੋਮਾ, ਤੇ ਕੋਕਿਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਾਮ੍ਬੁਜਾਕ੍ਸ਼੍ਯੌ ਚ ਤਥਾ ਕਾਞ੍ਚਨਮਾਲਿਨੀਮ੍। ਏਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਦृष੍ਟਾਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਦਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲਾ ਤੇ ਅੰਬੁਜਾਖਸ਼ੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਤਾਸਾਂ ਦ੍ਵ੍ਯष੍ਟਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਧਿਕਾਨਿ ਚ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੌ ਵਿਸ੍ਮਿਤੌ ਜਾਤੌ ਕਾਮਸੈਨ੍ਯਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ—ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪਚਾਸ—ਵੇਖੀ, ਤੇ ਮਨਮਥ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੇਵਵਾਰਾਙ੍ਗਨਾਸ੍ਤਦਾ । ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਾਢ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਸਭ ਦੇਵੀ ਨਾਰੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਵਯ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਦਿਵਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਜਗੁਸ਼੍ਛਲੇਨ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਤਤ੍ਤਥਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਨ੍ਮਥਾਦਿਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦਿਵਯ ਸਭਾ, ਮਨਮਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਂਦੀ, ਉਥੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਰੋ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਦਾ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉਹ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ; ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਥੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਆਸ੍ਯਤਾਂ ਸੁਖਮਤ੍ਰੈਵ ਕਰੋਮ੍ਯਾਤਿਥ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਭਵਤ੍ਯੋऽਤਿਥਿਧਰ੍ਮੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਃ
ਇੱਥੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਧੀਆ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਗੰਧਤ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਮਿਹਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਆਈ ਹੋ, ਮਿਹਮਾਨੀ ਦੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ।