ਅਦੇਯਮਪਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਤਪਸਾ ਕਿਲ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਾਵੁਵਾਚ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਦੇਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਦਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨੋਚਤੁਸ੍ਤਾਵृषੀ ਧ੍ਯਾਨਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਦृਢਚੇਤਸੌ । ਤਤੋ ਵੈ ਮੋਹਿਨੀਂ ਮਾਯਾਂ ਚਕਾਰ ਭਯਦਾਂ ਵृषਃ
ਪਰ ਉਹ ਦੋ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਅਡੋਲ ਸਨ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਮੋਹਣੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ।
ਵृਕਾਨ੍ਸਿਂਹਾਂਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯਾਬਿਭੀषਯਤ੍ । ਵਰ੍षਂ ਵਾਤਂ ਤਥਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਭੇੜੇ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਾਘ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੀਂਹ, ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਭੀषਯਾਮਾਸ ਤੌ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍ । ਭਯਤੋऽਪਿ ਵਸ਼ਂ ਨੀਤੌ ਨ ਤੌ ਧਰ੍ਮਸੁਤੌ ਮੁਨੀ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੋਹਣੀ ਮਾਇਆ ਰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ; ਪਰ ਡਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਗਤਃ । ਵਰਦਾਨੇ ਪ੍ਰਲੁਬ੍ਧੌ ਨ ਨ ਭੀਤੌ ਵਹ੍ਨਿਵਾਯੁਤਃ
ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਨਾ ਤਾਂ ਉਹ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਲੁਭੇ, ਨਾ ਅੱਗ ਜਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡਰੇ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹਾਦਿਭਿਃ ਕਾਨ੍ਤੌ ਚਲਿਤੌ ਨਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਸ੍ਵਕਾਤ੍ । ਨ ਤਯੋਰ੍ਧ੍ਯਾਨਭਙ੍ਗਂ ਵੈ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕੋऽਪਿ ਕ੍ਸ਼ਮੋऽਭਵਤ੍
ਬਾਘ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੋਈ ਵੀ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸਦਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਚਲਿਤੌ ਭਯਲੋਭਾਭ੍ਯਾਂ ਨੇਮੌ ਮੁਨਿਵਰੋਤ੍ਤਮੌ
ਇੰਦਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: ਇਹ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਡਰ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦੇ।
ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੌ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਮਾਦਿਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰੀਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਦ੍ਭੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ, ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਪਰਮ ਤੇ ਅਚੰਭੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਧ੍ਯਾਯਤਾਂ ਕਃ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ਲੋਕੇ ਬਹੁਮਾਯਾਵਿਦਪ੍ਯੁਤ । ਯਨ੍ਮੂਲਾਃ ਸਕਲਾ ਮਾਯਾ ਦੇਵਾਸੁਰਕृਤਾਃ ਕਿਲ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਹੋਵੇ? ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ ਵੀ ਉਸ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜੀ ਹੈ।
ਤੇ ਕਥਂ ਬਾਧਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਗਤਕਲ੍ਮषਾਃ । ਵਾਗ੍ਬੀਜਂ ਕਾਮਬੀਜਞ੍ਚ ਮਾਯਾਬੀਜਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤੰਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬੋਲ ਦਾ ਬੀਜ, ਇੱਛਾ ਦਾ ਬੀਜ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਬੀਜ—
ਚਿਤ੍ਤੇ ਯਸ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ਤਂ ਤੁ ਬਾਧਿਤੁਂ ਕੋऽਪਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਭੂਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੀਜ ਪੱਕੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇੰਦਰ ਵੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਹਮ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤੁਂ ਕਾਮਵਸਨ੍ਤੌ ਤੁ ਸਮਾਹੂਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ । ਮਨੋਭਵ ਵਸਨ੍ਤੇਨ ਰਤ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵ੍ਰਜਾਧੁਨਾ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਾਮ ਤੇ ਵਸੰਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਾਮ, ਤੂੰ ਵਸੰਤ ਤੇ ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹੁਣ ਜਾ—'
ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਰਸਾ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍ । ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਤਤ੍ਰ ਪੁਰਾਣਾਵृषਿਸਤ੍ਤਮੌ
'ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ—'
ਕੁਰੁਤਸ੍ਤਪ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਤੌ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਤਯੋਰ੍ਮਨ੍ਮਥ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ
'ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ—'
ਚਿਤ੍ਤਂ ਕਾਮਾਤੁਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮਾਧੁਨਾ । ਮੋਹਯਿਤ੍ਵੋਚ੍ਚਾਟਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤਾਡਯਾਸ਼ੁ ਚ
'ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ। ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ, ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਵੱਜ।'
ਵਸ਼ੀਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਮੁਨੀ ਧਰ੍ਮਸੁਤਾਵਪਿ । ਕੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰੇ ਦੇਵੋ ਦੈਤ੍ਯੋऽਥ ਮਾਨਵਃ
'ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ—ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ—'
ਯਸ੍ਤੇ ਬਾਣਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਯਾਤਿ ਭृਸ਼ਤਾਡਿਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਂ ਗਿਰਿਜਾਨਾਥਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵਿਮੋਹਿਤਃ
'ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੇ ਵੀ, ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ? ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੈਂ, ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਚੰਦ ਤੇ ਅੱਗ—all ਤੇਰੇ ਵਹਮ ਵਿੱਚ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।'
ਗਣਨਾ ਕਾਨਯੋਃ ਕਾਮ ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਣਾਨਾਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮੇ । ਵਾਰਾਙ੍ਗਨਾਗਣੋऽਯਂ ਤੇ ਸਹਾਯਾਰ੍ਥਂ ਮਯੇਰਿਤਃ
'ਹੇ ਕਾਮ, ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਵਰਗੀ ਨਾਰੀਆਂ ਦਾ ਜਥਾ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।'
ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਰਮ੍ਭਾਦੀਨਾਂ ਮਨੋਰਮਃ । ਏਕਾ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ ਰਮ੍ਭਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਾਧਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ
'ਉਥੇ ਤਿਲੋਤਮਾ ਤੇ ਰੰਭਾ ਆਉਣਗੀਆਂ। ਰੰਭਾ ਹੀ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਮੇਵੈਕਃ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਕਾਮਂ ਮਿਲਿਤੈਃ ਕਸ੍ਤੁ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਦਦਾਮਿ ਤਵ ਵਾਚ੍ਛਿਤਮ੍
'ਤੂੰ ਹੀ, ਕਾਮ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਪ੍ਰਲੋਭਿਤੌ ਮਯਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਰਦਾਨੈਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨੌ । ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਨ ਚਲਿਤੌ ਸ਼ਾਨ੍ਤੌ ਵृਥਾਯਂ ਮੇ ਗਤਃ ਸ਼੍ਰਮਃ
'ਮੈਂ ਉਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵਰੇ ਦੇ ਕੇ ਲਲਚਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਲੇ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੇ। ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਗਈ।'
ਤਥਾ ਵੈ ਮਾਯਯਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੀषਿਤੌ ਤਾਪਸੌ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਤਥਾਪਿ ਨੋਤ੍ਥਿਤੌ ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਦੇਹਰਕ੍ਸ਼ਾਪਰੌ ਨ ਤੌ
'ਮੈਂ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਉਠੇ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਨੋਭਵਃ । ਵਾਸਵਾਦ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੇ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੋਭਵ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਯਦਿ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮਹੇਸ਼ਂ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਾ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੌ ਤੌ ਤਦਾਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਿਤਾਰੌ ਵਸ਼ੌ ਮੁਨੀ
'ਜੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਹੇਸ਼, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣਗੇ।'
ਦੇਵੀਭਕ੍ਤਂ ਵਸ਼ੀਕਰ੍ਤੁਂ ਨਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਕਾਮਰਾਜ ਮਹਾਬੀਜਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਂ ਮਨਸ੍ਯਲਮ੍
'ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮ ਦੇ ਮਹਾਂ ਬੀਜ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋਵੇ।'
ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਚੇਨ੍ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤੌ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ । ਨ ਤਦਾ ਮਮ ਬਾਣਾਨਾਂ ਗੋਚਰੌ ਤਾਪਸੌ ਕਿਲ
'ਜੇ ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮੁਦ੍ਯਤੈਃ । ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮਾਤਿਦੁਃਸਾਧ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਾ ਹਿਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜਾ; ਮੇਰਾ ਕੰਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਪੂਰਾ ਕਰ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਲਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤੇਨ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ । ਯਤ੍ਰ ਤੌ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵੌ ਤੇਪਾਤੇ ਦੁष੍ਕਰਂ ਤਪਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਪ੍ਸਰਾਂ ਨਾਰਾਯਣਸਮੀਪੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਕਰਣਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਸਨ੍ਤਃ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮੇ । ਪੁष੍ਪਿਤਾਃ ਪਾਦਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਰੇਫਾਲਿਵਿਰਾਜਿਤਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਸੰਤ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆਇਆ; ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਆਮ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਬਕੁਲਾ ਰਮ੍ਯਾਸ੍ਤਿਲਕਾਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਃ ਸ਼ੁਭਾ । ਸਾਲਾਸ੍ਤਾਲਾਸ੍ਤਮਾਲਾਸ਼੍ਚ ਮਧੂਕਾਃ ਪੁष੍ਪਿਤਾ ਬਭੁਃ
ਅੰਬ, ਸੋਹਣੇ ਬਕੁਲ, ਤਿਲਕ, ਸ਼ੁਭ ਕਿੰਸ਼ੁਕ, ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਤੇ ਮਧੂਕ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸਨ।