ਤਪਸ੍ਵਿषੁ ਧੁਰੀਣੌ ਤੌ ਪੁਰਾਣੌ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮੌ । ਗृਣਨ੍ਤੌ ਤਤ੍ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਵਿਪੁਲੇ ਤਟੇ
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਵਡੇ ਵੈਦਕ ਹਨ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਚੌੜੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਹਰੇਰਂਸ਼ੌ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ । ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ, ਹਰਿ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਾਪਿਤਂ ਚ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ । ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਤਦਾ ਯਯੌ
ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ—ਕਲਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਨਸਾ ਸਮਕਲ੍ਪਯਤ੍ । ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੌ ਤਾਪਸੌ ਧ੍ਯਾਨਸਂਯੁਤੌ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾਂ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਸਨਂ ਮੇ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਃ । ਵਿਘ੍ਨਃ ਕਥਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਪੋ ਯੇਨ ਭਵੇਨ੍ਨ ਹਿ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਅਸਥਾਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਸਫਲ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਞ੍ਚ ਲੋਭਂ ਵਾਪ੍ਯਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—ਇੱਥੇ ਇਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਲਾਲਚ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ—ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਵਿਘ੍ਨਕਾਮਸ੍ਤੁ ਤਰਸਾ ਜਗਾਮ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਤਾਵਪਸ਼੍ਯਚ੍ਛਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ; ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੇਖੇ।
ਤਪਸਾ ਦੀਪ੍ਤਦੇਹੌ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰਾਵਿਵ ਚੋਦਿਤੌ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੂ ਕਿਮੇਤੌ ਵੈ ਪ੍ਰਕਟੌ ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੂ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉਜਲੇ; ਕੀ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਨ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ?
ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਾਵृषੀ ਏਤੌ ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਃ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦੋਵਾਚ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਇਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ—ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨਗੇ? ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਂ ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗੌ ਬ੍ਰੂਤਂ ਧਰ੍ਮਸੁਤੌ ਕਿਲ । ਦਦਾਮਿ ਵਾਂ ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦਾਤੁਂ ਯਾਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮृषੀ
ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਹੈ? ਦੱਸੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿੰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਦੇਯਮਪਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਤਪਸਾ ਕਿਲ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਾਵੁਵਾਚ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਦੇਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਦਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨੋਚਤੁਸ੍ਤਾਵृषੀ ਧ੍ਯਾਨਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਦृਢਚੇਤਸੌ । ਤਤੋ ਵੈ ਮੋਹਿਨੀਂ ਮਾਯਾਂ ਚਕਾਰ ਭਯਦਾਂ ਵृषਃ
ਪਰ ਉਹ ਦੋ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਅਡੋਲ ਸਨ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਮੋਹਣੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ।
ਵृਕਾਨ੍ਸਿਂਹਾਂਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯਾਬਿਭੀषਯਤ੍ । ਵਰ੍षਂ ਵਾਤਂ ਤਥਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਭੇੜੇ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਾਘ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੀਂਹ, ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਭੀषਯਾਮਾਸ ਤੌ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍ । ਭਯਤੋऽਪਿ ਵਸ਼ਂ ਨੀਤੌ ਨ ਤੌ ਧਰ੍ਮਸੁਤੌ ਮੁਨੀ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੋਹਣੀ ਮਾਇਆ ਰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ; ਪਰ ਡਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਗਤਃ । ਵਰਦਾਨੇ ਪ੍ਰਲੁਬ੍ਧੌ ਨ ਨ ਭੀਤੌ ਵਹ੍ਨਿਵਾਯੁਤਃ
ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਨਾ ਤਾਂ ਉਹ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਲੁਭੇ, ਨਾ ਅੱਗ ਜਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡਰੇ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹਾਦਿਭਿਃ ਕਾਨ੍ਤੌ ਚਲਿਤੌ ਨਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਸ੍ਵਕਾਤ੍ । ਨ ਤਯੋਰ੍ਧ੍ਯਾਨਭਙ੍ਗਂ ਵੈ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕੋऽਪਿ ਕ੍ਸ਼ਮੋऽਭਵਤ੍
ਬਾਘ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੋਈ ਵੀ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸਦਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਚਲਿਤੌ ਭਯਲੋਭਾਭ੍ਯਾਂ ਨੇਮੌ ਮੁਨਿਵਰੋਤ੍ਤਮੌ
ਇੰਦਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: ਇਹ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਡਰ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦੇ।
ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੌ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਮਾਦਿਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰੀਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਦ੍ਭੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ, ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਪਰਮ ਤੇ ਅਚੰਭੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਧ੍ਯਾਯਤਾਂ ਕਃ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ਲੋਕੇ ਬਹੁਮਾਯਾਵਿਦਪ੍ਯੁਤ । ਯਨ੍ਮੂਲਾਃ ਸਕਲਾ ਮਾਯਾ ਦੇਵਾਸੁਰਕृਤਾਃ ਕਿਲ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਹੋਵੇ? ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ ਵੀ ਉਸ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜੀ ਹੈ।
ਤੇ ਕਥਂ ਬਾਧਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਗਤਕਲ੍ਮषਾਃ । ਵਾਗ੍ਬੀਜਂ ਕਾਮਬੀਜਞ੍ਚ ਮਾਯਾਬੀਜਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤੰਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬੋਲ ਦਾ ਬੀਜ, ਇੱਛਾ ਦਾ ਬੀਜ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਬੀਜ—
ਚਿਤ੍ਤੇ ਯਸ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ਤਂ ਤੁ ਬਾਧਿਤੁਂ ਕੋऽਪਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਭੂਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੀਜ ਪੱਕੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇੰਦਰ ਵੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਹਮ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤੁਂ ਕਾਮਵਸਨ੍ਤੌ ਤੁ ਸਮਾਹੂਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ । ਮਨੋਭਵ ਵਸਨ੍ਤੇਨ ਰਤ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵ੍ਰਜਾਧੁਨਾ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਾਮ ਤੇ ਵਸੰਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਾਮ, ਤੂੰ ਵਸੰਤ ਤੇ ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹੁਣ ਜਾ—'
ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਰਸਾ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍ । ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਤਤ੍ਰ ਪੁਰਾਣਾਵृषਿਸਤ੍ਤਮੌ
'ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ—'
ਕੁਰੁਤਸ੍ਤਪ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਤੌ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਤਯੋਰ੍ਮਨ੍ਮਥ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ
'ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ—'
ਚਿਤ੍ਤਂ ਕਾਮਾਤੁਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮਾਧੁਨਾ । ਮੋਹਯਿਤ੍ਵੋਚ੍ਚਾਟਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤਾਡਯਾਸ਼ੁ ਚ
'ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ। ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ, ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਵੱਜ।'
ਵਸ਼ੀਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਮੁਨੀ ਧਰ੍ਮਸੁਤਾਵਪਿ । ਕੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰੇ ਦੇਵੋ ਦੈਤ੍ਯੋऽਥ ਮਾਨਵਃ
'ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ—ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ—'
ਯਸ੍ਤੇ ਬਾਣਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਯਾਤਿ ਭृਸ਼ਤਾਡਿਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਂ ਗਿਰਿਜਾਨਾਥਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵਿਮੋਹਿਤਃ
'ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੇ ਵੀ, ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ? ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੈਂ, ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਚੰਦ ਤੇ ਅੱਗ—all ਤੇਰੇ ਵਹਮ ਵਿੱਚ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।'
ਗਣਨਾ ਕਾਨਯੋਃ ਕਾਮ ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਣਾਨਾਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮੇ । ਵਾਰਾਙ੍ਗਨਾਗਣੋऽਯਂ ਤੇ ਸਹਾਯਾਰ੍ਥਂ ਮਯੇਰਿਤਃ
'ਹੇ ਕਾਮ, ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਵਰਗੀ ਨਾਰੀਆਂ ਦਾ ਜਥਾ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।'
ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਰਮ੍ਭਾਦੀਨਾਂ ਮਨੋਰਮਃ । ਏਕਾ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ ਰਮ੍ਭਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਾਧਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ
'ਉਥੇ ਤਿਲੋਤਮਾ ਤੇ ਰੰਭਾ ਆਉਣਗੀਆਂ। ਰੰਭਾ ਹੀ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਮੇਵੈਕਃ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਕਾਮਂ ਮਿਲਿਤੈਃ ਕਸ੍ਤੁ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਦਦਾਮਿ ਤਵ ਵਾਚ੍ਛਿਤਮ੍
'ਤੂੰ ਹੀ, ਕਾਮ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।'