ਦ੍ਰੋਹਪਰੇ ਦ੍ਰੋਹਪਰੋ ਭਵੇਦਿਤਿ ਸਮਾਨਤਾ । ਅਦ੍ਰੋਹਿਣਿ ਤਥਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਵਿਦ੍ਵੇषਃ ਖਲਤਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਜੋ ਵੈਰ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੋਰ ਵੈਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਰਾਬਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਵੈਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨਾ ਮੰਦਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਪਸਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਜਪਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਃ । ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਜਪੇ ਵਿਘ੍ਨਕਰ੍ਤਾ ਵੈ ਮਘਵਾ ਪਰਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਤਪस्वੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜਪ-ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਜਪ ਵਿਚ ਮਘਵਾਨ ਆਪ ਰੋਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤਾਂ ਸਤ੍ਯਯੁਗਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਸਤਾਂ ਕਲਿਃ । ਮਧ੍ਯਮੋ ਮਧ੍ਯਮਾਨਾਂ ਤੁ ਕ੍ਰਿਯਾਯੋਗੌ ਯੁਗੇ ਸ੍ਮृਤੌ
ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਸਤਯੁਗ ਸਦਾ ਹੀ ਹੈ; ਮੰਦਾਂ ਲਈ ਕਲਿਜੁਗ ਹੀ ਹੈ। ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵਿਚਲੇ ਯੁਗ ਕਰਮ ਤੇ ਰੀਤਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਵਤਿ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਨੁਵਰ੍ਤਕਃ । ਅਨ੍ਯਥਾਨ੍ਯਯੁਗਾਨਾਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਕੋਈ ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਯੁਗਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਾਸਨਾ ਕਾਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਵੈ ਮਲਿਨਾਯਾਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮੋऽਪਿ ਮਲਿਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਰਾਜਾ, ਵਾਸਨਾ ਹੀ ਹਰ ਥਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਜਦ ਵਾਸਨਾ ਮਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਵੀ ਮਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਲਿਨਾ ਵਾਸਨਾ ਸਤ੍ਯਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯੇਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਹृਦਯਾਞ੍ਚਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਮਲੀਨ ਵਾਸਨਾ ਸਦਾ ਹੀ ਸਚ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਧਰਮ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਤ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਤੋ ਵੇਦਧਰ੍ਮਰਤਃ ਸਦਾ । ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾਰੋ ਹਿ ਵृਤਾ ਦਸ਼ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਵੇਦ-ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਦਸ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਲਿਆ।
ਵਿਵਾਹਵਿਧਿਨਾ ਸਮ੍ਯਙ੍ਮੁਨਿਨਾ ਗृਹਧਰ੍ਮਿਣਾ । ਤਾਸ੍ਵਜੀਜਨਯਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਧਰ੍ਮਃ ਸਤ੍ਯਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਸਹੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ, ਜੋ ਘਰ-ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ—ਧਰਮ, ਜੋ ਸਚ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਹਰਿਂ ਕृष੍ਣਂ ਨਰਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਨृਪ । ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਰਿਃ ਕृष੍ਣੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਹਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਰਾਜਾ, ਜਨਮ ਲਏ; ਹਰੀ ਸਦਾ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਣਿਆ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਚੈਵ ਚੇਰਤੁਸ੍ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪ੍ਰਾਲੇਯਾਦ੍ਰਿਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥੇ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਪ੍ਰਾਲੇਯ ਪਹਾੜ ਤੇ ਬਦਰੀਕਾਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਪਸ੍ਵਿषੁ ਧੁਰੀਣੌ ਤੌ ਪੁਰਾਣੌ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮੌ । ਗृਣਨ੍ਤੌ ਤਤ੍ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਵਿਪੁਲੇ ਤਟੇ
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਵਡੇ ਵੈਦਕ ਹਨ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਚੌੜੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਹਰੇਰਂਸ਼ੌ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ । ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ, ਹਰਿ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਾਪਿਤਂ ਚ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ । ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਤਦਾ ਯਯੌ
ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ—ਕਲਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਨਸਾ ਸਮਕਲ੍ਪਯਤ੍ । ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੌ ਤਾਪਸੌ ਧ੍ਯਾਨਸਂਯੁਤੌ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾਂ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਸਨਂ ਮੇ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਃ । ਵਿਘ੍ਨਃ ਕਥਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਪੋ ਯੇਨ ਭਵੇਨ੍ਨ ਹਿ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਅਸਥਾਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਸਫਲ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਞ੍ਚ ਲੋਭਂ ਵਾਪ੍ਯਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—ਇੱਥੇ ਇਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਲਾਲਚ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ—ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਵਿਘ੍ਨਕਾਮਸ੍ਤੁ ਤਰਸਾ ਜਗਾਮ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਤਾਵਪਸ਼੍ਯਚ੍ਛਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ; ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੇਖੇ।
ਤਪਸਾ ਦੀਪ੍ਤਦੇਹੌ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰਾਵਿਵ ਚੋਦਿਤੌ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੂ ਕਿਮੇਤੌ ਵੈ ਪ੍ਰਕਟੌ ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੂ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉਜਲੇ; ਕੀ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਨ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ?
ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਾਵृषੀ ਏਤੌ ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਃ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦੋਵਾਚ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਇਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ—ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨਗੇ? ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਂ ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗੌ ਬ੍ਰੂਤਂ ਧਰ੍ਮਸੁਤੌ ਕਿਲ । ਦਦਾਮਿ ਵਾਂ ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦਾਤੁਂ ਯਾਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮृषੀ
ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਹੈ? ਦੱਸੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿੰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਦੇਯਮਪਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਤਪਸਾ ਕਿਲ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਾਵੁਵਾਚ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਦੇਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਦਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨੋਚਤੁਸ੍ਤਾਵृषੀ ਧ੍ਯਾਨਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਦृਢਚੇਤਸੌ । ਤਤੋ ਵੈ ਮੋਹਿਨੀਂ ਮਾਯਾਂ ਚਕਾਰ ਭਯਦਾਂ ਵृषਃ
ਪਰ ਉਹ ਦੋ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਅਡੋਲ ਸਨ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਮੋਹਣੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ।
ਵृਕਾਨ੍ਸਿਂਹਾਂਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯਾਬਿਭੀषਯਤ੍ । ਵਰ੍षਂ ਵਾਤਂ ਤਥਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਭੇੜੇ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਾਘ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੀਂਹ, ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਭੀषਯਾਮਾਸ ਤੌ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍ । ਭਯਤੋऽਪਿ ਵਸ਼ਂ ਨੀਤੌ ਨ ਤੌ ਧਰ੍ਮਸੁਤੌ ਮੁਨੀ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੋਹਣੀ ਮਾਇਆ ਰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ; ਪਰ ਡਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਗਤਃ । ਵਰਦਾਨੇ ਪ੍ਰਲੁਬ੍ਧੌ ਨ ਨ ਭੀਤੌ ਵਹ੍ਨਿਵਾਯੁਤਃ
ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਨਾ ਤਾਂ ਉਹ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਲੁਭੇ, ਨਾ ਅੱਗ ਜਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡਰੇ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹਾਦਿਭਿਃ ਕਾਨ੍ਤੌ ਚਲਿਤੌ ਨਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਸ੍ਵਕਾਤ੍ । ਨ ਤਯੋਰ੍ਧ੍ਯਾਨਭਙ੍ਗਂ ਵੈ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕੋऽਪਿ ਕ੍ਸ਼ਮੋऽਭਵਤ੍
ਬਾਘ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੋਈ ਵੀ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸਦਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਚਲਿਤੌ ਭਯਲੋਭਾਭ੍ਯਾਂ ਨੇਮੌ ਮੁਨਿਵਰੋਤ੍ਤਮੌ
ਇੰਦਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: ਇਹ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਡਰ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦੇ।
ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੌ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਮਾਦਿਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰੀਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਦ੍ਭੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ, ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਪਰਮ ਤੇ ਅਚੰਭੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਧ੍ਯਾਯਤਾਂ ਕਃ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ਲੋਕੇ ਬਹੁਮਾਯਾਵਿਦਪ੍ਯੁਤ । ਯਨ੍ਮੂਲਾਃ ਸਕਲਾ ਮਾਯਾ ਦੇਵਾਸੁਰਕृਤਾਃ ਕਿਲ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਹੋਵੇ? ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ ਵੀ ਉਸ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜੀ ਹੈ।
ਤੇ ਕਥਂ ਬਾਧਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਗਤਕਲ੍ਮषਾਃ । ਵਾਗ੍ਬੀਜਂ ਕਾਮਬੀਜਞ੍ਚ ਮਾਯਾਬੀਜਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤੰਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬੋਲ ਦਾ ਬੀਜ, ਇੱਛਾ ਦਾ ਬੀਜ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਬੀਜ—