ਕਰੋਤਿ ਸੁਕृਤਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਿਪਰੀਤਂ ਭਵੇਤ੍ਕਿਲ । ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਾਸਕ੍ਤਃ ਪੁਮਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਵੀ ਐਸੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਫਲ ਉਲਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ।
ਦੈਵਾਧੀਨਃ ਸਦਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਪਮੇਵ ਨ ਸਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਤਦੁਦ੍ਭਵਾਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਨਿਰਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਵਿਰੋਧਿਨਃ । ਸਤ੍ਤ੍ਵੋਦ੍ਭਵਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇऽਪ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵੇਦੇषੁ ਮਾਨੁषਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਹੀ ਫਾਇਦੇ ਲਈ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ। ਸਤਵ ਗੁਣ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੇਵਤੇ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।
ਰਜੋਦ੍ਭਵਾਸ੍ਤਾਮਸਾਸ੍ਤੁ ਤਿਰ੍ਯਂਚਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਸਤ੍ਤ੍ਵੋਦ੍ਭਵਾਨਾਂ ਤੈਰ੍ਵੈਰਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮਨਾਰਤਮ੍
ਰਜ ਗੁਣ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਅਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਜੀਵ ਜਾਨਵਰ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵੈਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਿਰਸ਼੍ਚਾਮਤ੍ਰ ਕਿਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਜਾਤਿਵੈਰਸਮੁਦ੍ਭਵੇ । ਸਦਾ ਦ੍ਰੋਹਪਰਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਪੋਵਿਘ੍ਨਕਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਵੈਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ 'ਚ ਕੀ ਅਜੀਬ ਹੈ? ਦੇਵਤੇ ਤਾਂ ਸਦਾ ਵੈਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰੋਕ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਅਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਦ੍ਵੇषਪਰਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਵਿਰੋਧਿਨਃ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਸਮੁਦ੍ਭੂਤਃ ਸਂਸਾਰੋऽਯਂ ਯਤੋ ਨृਪ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਤਿ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਵੈਰ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ।
ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਸ ਕਥਂ ਜਾਯਤੇ ਨृਪ
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਰਾਗ ਤੇ ਵੈਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਰਨਾਰਾਯਣਕਥਾਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਅਥ ਕਿਂ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਦ੍ਰੋਹਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੁ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਵਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਹੁਣ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਵੈਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਹੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਰਾਗਦ੍ਵੇषਾਵृਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ । ਆਦ੍ਯੇ ਯੁਗੇऽਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਿਮਦ੍ਯ ਕਲਿਦੂषਿਤੇ
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਗ ਤੇ ਵੈਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪਹਿਲੇ ਯੁਗ ਵਿਚ ਵੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਦੇਵਾਃ ਸੇਰ੍ष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਦ੍ਰੋਹਾਸ਼੍ਛਲਕਰ੍ਮਰਤਾਃ ਸਦਾ । ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਤਿਰਸ਼੍ਚਾਂ ਚ ਕਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਨृਪ ਗਣ੍ਯਤੇ
ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਈਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਵੈਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਛਲ-ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਰਾਜਾ?
ਦ੍ਰੋਹਪਰੇ ਦ੍ਰੋਹਪਰੋ ਭਵੇਦਿਤਿ ਸਮਾਨਤਾ । ਅਦ੍ਰੋਹਿਣਿ ਤਥਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਵਿਦ੍ਵੇषਃ ਖਲਤਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਜੋ ਵੈਰ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੋਰ ਵੈਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਰਾਬਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਵੈਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨਾ ਮੰਦਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਪਸਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਜਪਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਃ । ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਜਪੇ ਵਿਘ੍ਨਕਰ੍ਤਾ ਵੈ ਮਘਵਾ ਪਰਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਤਪस्वੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜਪ-ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਜਪ ਵਿਚ ਮਘਵਾਨ ਆਪ ਰੋਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤਾਂ ਸਤ੍ਯਯੁਗਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਸਤਾਂ ਕਲਿਃ । ਮਧ੍ਯਮੋ ਮਧ੍ਯਮਾਨਾਂ ਤੁ ਕ੍ਰਿਯਾਯੋਗੌ ਯੁਗੇ ਸ੍ਮृਤੌ
ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਸਤਯੁਗ ਸਦਾ ਹੀ ਹੈ; ਮੰਦਾਂ ਲਈ ਕਲਿਜੁਗ ਹੀ ਹੈ। ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵਿਚਲੇ ਯੁਗ ਕਰਮ ਤੇ ਰੀਤਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਵਤਿ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਨੁਵਰ੍ਤਕਃ । ਅਨ੍ਯਥਾਨ੍ਯਯੁਗਾਨਾਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਕੋਈ ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਯੁਗਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਾਸਨਾ ਕਾਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਵੈ ਮਲਿਨਾਯਾਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮੋऽਪਿ ਮਲਿਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਰਾਜਾ, ਵਾਸਨਾ ਹੀ ਹਰ ਥਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਜਦ ਵਾਸਨਾ ਮਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਵੀ ਮਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਲਿਨਾ ਵਾਸਨਾ ਸਤ੍ਯਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯੇਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਹृਦਯਾਞ੍ਚਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਮਲੀਨ ਵਾਸਨਾ ਸਦਾ ਹੀ ਸਚ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਧਰਮ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਤ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਤੋ ਵੇਦਧਰ੍ਮਰਤਃ ਸਦਾ । ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾਰੋ ਹਿ ਵृਤਾ ਦਸ਼ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਵੇਦ-ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਦਸ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਲਿਆ।
ਵਿਵਾਹਵਿਧਿਨਾ ਸਮ੍ਯਙ੍ਮੁਨਿਨਾ ਗृਹਧਰ੍ਮਿਣਾ । ਤਾਸ੍ਵਜੀਜਨਯਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਧਰ੍ਮਃ ਸਤ੍ਯਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਸਹੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ, ਜੋ ਘਰ-ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ—ਧਰਮ, ਜੋ ਸਚ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਹਰਿਂ ਕृष੍ਣਂ ਨਰਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਨृਪ । ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਰਿਃ ਕृष੍ਣੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਹਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਰਾਜਾ, ਜਨਮ ਲਏ; ਹਰੀ ਸਦਾ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਣਿਆ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਚੈਵ ਚੇਰਤੁਸ੍ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪ੍ਰਾਲੇਯਾਦ੍ਰਿਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥੇ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਪ੍ਰਾਲੇਯ ਪਹਾੜ ਤੇ ਬਦਰੀਕਾਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਪਸ੍ਵਿषੁ ਧੁਰੀਣੌ ਤੌ ਪੁਰਾਣੌ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮੌ । ਗृਣਨ੍ਤੌ ਤਤ੍ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਵਿਪੁਲੇ ਤਟੇ
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਵਡੇ ਵੈਦਕ ਹਨ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਚੌੜੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਹਰੇਰਂਸ਼ੌ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ । ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ, ਹਰਿ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਾਪਿਤਂ ਚ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ । ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਤਦਾ ਯਯੌ
ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ—ਕਲਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਨਸਾ ਸਮਕਲ੍ਪਯਤ੍ । ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੌ ਤਾਪਸੌ ਧ੍ਯਾਨਸਂਯੁਤੌ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾਂ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਸਨਂ ਮੇ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਃ । ਵਿਘ੍ਨਃ ਕਥਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਪੋ ਯੇਨ ਭਵੇਨ੍ਨ ਹਿ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਅਸਥਾਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਸਫਲ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਞ੍ਚ ਲੋਭਂ ਵਾਪ੍ਯਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—ਇੱਥੇ ਇਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਲਾਲਚ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ—ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਵਿਘ੍ਨਕਾਮਸ੍ਤੁ ਤਰਸਾ ਜਗਾਮ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਤਾਵਪਸ਼੍ਯਚ੍ਛਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ; ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੇਖੇ।
ਤਪਸਾ ਦੀਪ੍ਤਦੇਹੌ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰਾਵਿਵ ਚੋਦਿਤੌ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੂ ਕਿਮੇਤੌ ਵੈ ਪ੍ਰਕਟੌ ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੂ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉਜਲੇ; ਕੀ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਨ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ?
ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਾਵृषੀ ਏਤੌ ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਃ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦੋਵਾਚ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਇਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ—ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨਗੇ? ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਂ ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗੌ ਬ੍ਰੂਤਂ ਧਰ੍ਮਸੁਤੌ ਕਿਲ । ਦਦਾਮਿ ਵਾਂ ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦਾਤੁਂ ਯਾਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮृषੀ
ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਹੈ? ਦੱਸੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿੰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।