ਲੋਹਸ਼ਙ੍ਕੁਰਿਵ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਗਰ੍ਭੋ ਵੈ ਹृਦਯੇ ਮਮ । ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਪਾਤਯਾਦ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ
ਮੇਰੇ ਦਿਲ 'ਚ ਇਹ ਗਰਭ ਐਵੇਂ ਚੁਭ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੀਲ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੱਜ ਇਹ ਗਰਭ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ।
ਸਾਮਦਾਨਬਲੇਨਾਪਿ ਹਿਂਸਨੀਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸੁਤਃ । ਦਿਤ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭੋ ਮਹਾਭਾਗ ਮਮ ਚੇਦਿਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਜਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਇਹ ਗਰਭ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤृਵਚਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਤਃ । ਜਗਾਮਾਪਰਮਾਤੁਃ ਸ ਸਮੀਪਮਮਰਾਧਿਪਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੂਜੇ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਵਿਨਯਾਤ੍ਪਾਦੌ ਦਿਤ੍ਯਾਃ ਪਾਪਮਤਿਰ੍ਨृਪ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਨਯੇਨਾਸੌ ਮਧੁਰਂ ਵਿषਗਰ੍ਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਵਿਚ ਮੰਦਾ ਵਚਾਰ ਸੀ। ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਪਰ ਜ਼ਹਿਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਤਯੁਕ੍ਤਾਸਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਦੇਹਾਤਿਦੁਰ੍ਬਲਾ । ਸੇਵਾਰ੍ਥਮਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ, ਤੂੰ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਪਾਦਸਂਵਾਹਨਂ ਤੇऽਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ । ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਗਤਿਮਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍
ਹੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਦਬਾਵਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਮਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨ ਮੇ ਕਿਮਪਿ ਭੇਦੋऽਸ੍ਤਿ ਤਥਾਦਿਤ੍ਯਾ ਸ਼ਪੇ ਕਿਲ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਰਣੌ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਸਂਵਾਹਨਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਫਰਕ ਜਾਂ ਛਲ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ ਤੇ ਪੈਰ ਦਬਾਉਣ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸਂਵਾਹਨਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਦ੍ਰਾਮਾਪ ਸੁਲੋਚਨਾ । ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵ੍ਰਤਕृਸ਼ਾ ਸੁਪ੍ਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾ ਪਰਮਾ ਸਤੀ
ਪੈਰ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਸੁਖ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕੀ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੋ ਗਈ।
ਤਾਂ ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਨੁਮ੍ । ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾਤਿਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਞ੍ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੁੱਖਮ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਉਦਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਸ਼ੁ ਤਸ੍ਯਾ ਯੋਗਬਲੇਨ ਵੈ । ਗਰ੍ਭਂ ਚਕਰ੍ਤ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸਪ੍ਤਧਾ ਪਵਿਨਾਯਕਃ
ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਰੋਦ ਚ ਤਦਾ ਬਾਲੋ ਵਜ੍ਰੇਣਾਭਿਹਤਸ੍ਤਥਾ । ਮਾ ਰੁਦੇਤਿ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਮਘਵਾਨਮੁਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਨਾ ਰੋ।'
ਸ਼ਕਲਾਨਿ ਪੁਨਃ ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤਧਾ ਕਰ੍ਤਿਤਾਨਿ ਚ । ਤਦਾ ਚੈਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਨ੍ਮਰੁਤਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਨृਪ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਟੁਕੜੇ ਵੀ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਨੰਜਾ ਮਰੁਤ ਜੰਮੇ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾ ਸੁਦਤੀ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਭਂ ਤਥਾਕृਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਛਲਰੂਪੇਣ ਚੁਕੋਪ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਜਦ ਜਾਗੀ ਤੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ ਨੇ ਛਲ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਨਾਲ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਈ।
ਭਗਿਨੀਕृਤਂ ਤੁ ਸਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਕੁਪਿਤਾ ਤਦਾ । ਅਦਿਤਿਂ ਮਘਵਨ੍ਤਞ੍ਚ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ
ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਬੱਚਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਤੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਅਦਿਤੀ ਤੇ ਮਘਵਾਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਮੇ ਕਰ੍ਤਿਤੋ ਗਰ੍ਭਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਛਦ੍ਮਨਾ । ਤਥਾ ਤਨ੍ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ੍ਯ ਤੁ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਗਰਭ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਛਲ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾ ਗੁਪ੍ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਮਮ ਗਰ੍ਭੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਅਦਿਤ੍ਯਾ ਪਾਪਚਾਰਿਣ੍ਯਾ ਯਥਾ ਮੇ ਘਾਤਿਤਃ ਸੁਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਗਰਭ ਛੁਪ ਕੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਮਾਰਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ—
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਜਾਤਾ ਜਾਤਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਕਾਰਾਗਾਰੇ ਵਸਤ੍ਵੇषਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਤੁਰਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤ ਜਦ ਜੰਮਣ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਰ ਜਾਣ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਾਂ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਕੈਦ ਵਿਚ ਰਹੇ।
ਅਨ੍ਯਜਨ੍ਮਨਿ ਚਾਪ੍ਯੇਵ ਮृਤਾਪਤ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਂ ਮਰੀਚਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਮਰੀਚੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ—
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਯੋਪੇਤੋ ਵਚਨਂ ਸ਼ਮਯਨ੍ਨਿਵ । ਮਾ ਕੋਪਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਬਲਵਤ੍ਤਰਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਿਹਾ: "ਕੋਪ ਨਾ ਕਰ, ਸੁਭਾਗਣੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ।"
ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਰੁਤੋ ਮਘਵਤ੍ਸਖਾਃ । ਸ਼ਾਪੋऽਯਂ ਤਵ ਵਾਮੋਰੁ ਤ੍ਵष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ੇऽਥ ਦ੍ਵਾਪਰੇ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਰੁਤ ਬਣ ਜਾਣਗੇ, ਜੋ ਮਘਵਾਨ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਸ਼ਾਪ, ਸੋਹਣੀ ਜੰਗ੍ਹਾ ਵਾਲੀ, ਅਠਾਈਂ ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਂਸ਼ੇਨ ਮਾਨੁषਂ ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਭਾਮਿਨੀ । ਵਰੁਣੇਨਾਪਿ ਦਤ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਸ਼ਾਪਃ ਸਨ੍ਤਾਪਿਤੇਨ ਚ
ਉਹ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ ਤੇ, ਸੋਹਣੀ, ਉਸ ਜਨਮ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗੇਗਾ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਵੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਉਭਯੋਃ ਸ਼ਾਪਯੋਗੇਨ ਮਾਨੁषੀਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਪਤਿਨਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਦੇਵੀ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਸਾਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਮਨਾਉਣ ਤੇ ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਨੋਵਾਚ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤਤਃ ਸਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਫਿਰ ਕੁਝ ਵੀ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਦਿਤਿਰ੍ਦੇਵਕੀ ਜਾਤਾ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਅਦਿਤੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਦੇਵਕੀ ਬਣੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਅਧਮਜਗਤਃ ਸ੍ਥਿਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਰਾਜੋਵਾਚ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਖ੍ਯਾਨਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਸਂਸਾਰੋऽਯਂ ਪਾਪਰੂਪਃ ਕਥਂ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪਾਪੀ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਪਿ ਦਾਯਾਦਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਵਿਭਵੇ ਸਤਿ । ਕृਤਵਾਨੀਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਕੋ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਞ੍ਚੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਐਸਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ?
ਗਰ੍ਭੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਹਨਨਂ ਦਾਰੁਣਂ ਕਿਲ । ਸੇਵਾਮਿषੇਣ ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਪਥਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਸੀ। ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਅਜੀਬ ਕਸਮ ਚੁੱਕੀ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਤ੍ਰਿਲੋਕ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰਪ੍ਯੁਤ । ਕृਤਵਾਨੀਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਕੋ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਖੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਹੁਣ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਐਸਾ ਕਰੇਗਾ?
ਪਿਤਾਮਹਾ ਮੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇऽਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਕृਤਵਨ੍ਤਸ੍ਤਥਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਦੁष੍ਟਂ ਕਰ੍ਮ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ
ਮੇਰੇ ਦਾਦਿਆਂ ਨੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ, ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ।
ਭੀष੍ਮੋਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਃ ਕਰ੍ਣੋ ਧਰ੍ਮਾਸ਼ੋऽਪਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਰੁਦ੍ਧਧਰ੍ਮੇਣ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਨੋਦਿਤਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਕਰਨ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਧਰਮੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚੱਲ ਪਏ।