ਪਤਿਮਾਹਾਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਮਾਨਦ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਖ੍ਯਬਲਂ ਵੀਰਂ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਵੀਰ੍ਯਵਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮੁਨਿਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਮਯੋਦਿਤੇ । ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸਮਃ ਸੁਤਃ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਤੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਰੱਖ; ਤੇਰੇ ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ (ਇੰਦਰ) ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਸਾ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਚਕਾਰ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਿषਿਕ੍ਤਂ ਮੁਨਿਨਾ ਗਰ੍ਭਂ ਬਿਭ੍ਰਾਣਾ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮੁਨੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੁੰਦਰ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਭੂਮੌ ਚਕਾਰ ਸ਼ਯਨਂ ਪਯੋਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ । ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਧਾਰਣਾਯੁਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਦੁੱਧ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੌਂਦੀ ਸੀ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸਯਾਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਹੋ ਗਈ।
ਏਵਂ ਜਾਤਃ ਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣੋ ਯਦਾ ਗਰ੍ਭੋऽਤਿਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਂਸ਼ੁਮਤਿਦੀਪ੍ਤਾਙ੍ਗੀਂ ਦਿਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪੂਰਾ ਗਰਭ ਬਣ ਗਿਆ, ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਸ਼ਕਲ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਮਘਵਤ੍ਸਦृਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਬਲਃ । ਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤਦਾ ਮਮ ਸੁਤਸ੍ਤੇਜੋਹੀਨੋ ਭਵੇਤ੍ਕਿਲ
ਦਿਤੀ ਤੋਂ ਮਘਵਾਨ ਵਰਗਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਖੋ ਬੈਠੇਗਾ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾ ਪੁਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚੋਵਾਚ ਮਾਨਿਨੀ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦਿਤਿਗਰ੍ਭੇऽਤਿਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਣੀ ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਅੱਜ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਉਪਾਯਂ ਕੁਰੁ ਨਾਸ਼ਾਯ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰਦ੍ਯ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚ । ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰੇਵ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦਿਤ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨ
ਤੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਅੱਜ ਹੀ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਦਾ ਜਨਮ ਹੀ ਰੋਕਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਸਪਤ੍ਨੀਭਾਵਮਾਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਦੁਨੋਤਿ ਹृਦਯੇ ਚਿਨ੍ਤਾ ਸੁਖਮਰ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਾਲੀਆਂ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਵੱਸ ਗਈ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜਯਕ੍ਸ਼੍ਮੇਵ ਸਂਵृਦ੍ਧੋ ਨष੍ਟੋ ਨੈਵ ਭਵੇਦ੍ਰਿਪੁਃ । ਤਸ੍ਮਾਦਙ੍ਕੁਰਿਤਂ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨਹਿਤਂ ਕਿਲ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਧ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੁੱਕਣਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਅਕਲਮੰਦ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਗਦੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਲੋਹਸ਼ਙ੍ਕੁਰਿਵ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਗਰ੍ਭੋ ਵੈ ਹृਦਯੇ ਮਮ । ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਪਾਤਯਾਦ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ
ਮੇਰੇ ਦਿਲ 'ਚ ਇਹ ਗਰਭ ਐਵੇਂ ਚੁਭ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੀਲ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੱਜ ਇਹ ਗਰਭ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ।
ਸਾਮਦਾਨਬਲੇਨਾਪਿ ਹਿਂਸਨੀਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸੁਤਃ । ਦਿਤ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭੋ ਮਹਾਭਾਗ ਮਮ ਚੇਦਿਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਜਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਇਹ ਗਰਭ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤृਵਚਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਤਃ । ਜਗਾਮਾਪਰਮਾਤੁਃ ਸ ਸਮੀਪਮਮਰਾਧਿਪਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੂਜੇ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਵਿਨਯਾਤ੍ਪਾਦੌ ਦਿਤ੍ਯਾਃ ਪਾਪਮਤਿਰ੍ਨृਪ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਨਯੇਨਾਸੌ ਮਧੁਰਂ ਵਿषਗਰ੍ਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਵਿਚ ਮੰਦਾ ਵਚਾਰ ਸੀ। ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਪਰ ਜ਼ਹਿਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਤਯੁਕ੍ਤਾਸਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਦੇਹਾਤਿਦੁਰ੍ਬਲਾ । ਸੇਵਾਰ੍ਥਮਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ, ਤੂੰ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਪਾਦਸਂਵਾਹਨਂ ਤੇऽਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ । ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਗਤਿਮਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍
ਹੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਦਬਾਵਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਮਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨ ਮੇ ਕਿਮਪਿ ਭੇਦੋऽਸ੍ਤਿ ਤਥਾਦਿਤ੍ਯਾ ਸ਼ਪੇ ਕਿਲ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਰਣੌ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਸਂਵਾਹਨਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਫਰਕ ਜਾਂ ਛਲ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ ਤੇ ਪੈਰ ਦਬਾਉਣ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸਂਵਾਹਨਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਦ੍ਰਾਮਾਪ ਸੁਲੋਚਨਾ । ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵ੍ਰਤਕृਸ਼ਾ ਸੁਪ੍ਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾ ਪਰਮਾ ਸਤੀ
ਪੈਰ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਸੁਖ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕੀ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੋ ਗਈ।
ਤਾਂ ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਨੁਮ੍ । ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾਤਿਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਞ੍ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੁੱਖਮ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਉਦਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਸ਼ੁ ਤਸ੍ਯਾ ਯੋਗਬਲੇਨ ਵੈ । ਗਰ੍ਭਂ ਚਕਰ੍ਤ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸਪ੍ਤਧਾ ਪਵਿਨਾਯਕਃ
ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਰੋਦ ਚ ਤਦਾ ਬਾਲੋ ਵਜ੍ਰੇਣਾਭਿਹਤਸ੍ਤਥਾ । ਮਾ ਰੁਦੇਤਿ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਮਘਵਾਨਮੁਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਨਾ ਰੋ।'
ਸ਼ਕਲਾਨਿ ਪੁਨਃ ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤਧਾ ਕਰ੍ਤਿਤਾਨਿ ਚ । ਤਦਾ ਚੈਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਨ੍ਮਰੁਤਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਨृਪ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਟੁਕੜੇ ਵੀ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਨੰਜਾ ਮਰੁਤ ਜੰਮੇ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾ ਸੁਦਤੀ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਭਂ ਤਥਾਕृਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਛਲਰੂਪੇਣ ਚੁਕੋਪ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਜਦ ਜਾਗੀ ਤੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ ਨੇ ਛਲ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਨਾਲ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਈ।
ਭਗਿਨੀਕृਤਂ ਤੁ ਸਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਕੁਪਿਤਾ ਤਦਾ । ਅਦਿਤਿਂ ਮਘਵਨ੍ਤਞ੍ਚ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ
ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਬੱਚਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਤੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਅਦਿਤੀ ਤੇ ਮਘਵਾਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਮੇ ਕਰ੍ਤਿਤੋ ਗਰ੍ਭਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਛਦ੍ਮਨਾ । ਤਥਾ ਤਨ੍ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ੍ਯ ਤੁ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਗਰਭ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਛਲ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾ ਗੁਪ੍ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਮਮ ਗਰ੍ਭੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਅਦਿਤ੍ਯਾ ਪਾਪਚਾਰਿਣ੍ਯਾ ਯਥਾ ਮੇ ਘਾਤਿਤਃ ਸੁਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਗਰਭ ਛੁਪ ਕੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਮਾਰਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ—
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਜਾਤਾ ਜਾਤਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਕਾਰਾਗਾਰੇ ਵਸਤ੍ਵੇषਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਤੁਰਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤ ਜਦ ਜੰਮਣ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਰ ਜਾਣ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਾਂ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਕੈਦ ਵਿਚ ਰਹੇ।
ਅਨ੍ਯਜਨ੍ਮਨਿ ਚਾਪ੍ਯੇਵ ਮृਤਾਪਤ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਂ ਮਰੀਚਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਮਰੀਚੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ—
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਯੋਪੇਤੋ ਵਚਨਂ ਸ਼ਮਯਨ੍ਨਿਵ । ਮਾ ਕੋਪਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਬਲਵਤ੍ਤਰਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਿਹਾ: "ਕੋਪ ਨਾ ਕਰ, ਸੁਭਾਗਣੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ।"
ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਰੁਤੋ ਮਘਵਤ੍ਸਖਾਃ । ਸ਼ਾਪੋऽਯਂ ਤਵ ਵਾਮੋਰੁ ਤ੍ਵष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ੇऽਥ ਦ੍ਵਾਪਰੇ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਰੁਤ ਬਣ ਜਾਣਗੇ, ਜੋ ਮਘਵਾਨ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਸ਼ਾਪ, ਸੋਹਣੀ ਜੰਗ੍ਹਾ ਵਾਲੀ, ਅਠਾਈਂ ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।