ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਜਿਤੋ ਯੈਰ੍ਲੋਭ ਏਵ ਚ । ਵੈਖਾਨਸੈਃ ਸ਼ਮਪਰੈਃ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਪਰਾਙ੍ਮੁਖੈਃ
ਉਹ ਮੁਨੀ ਧੰਨ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜੋ ਵੈਖਾਨਸ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਟੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਸਾਰੇ ਬਲਵਾਞ੍ਛਤ੍ਰੁਰ੍ਲੋਭੋऽਮੇਧ੍ਯੋऽਵਰਃ ਸਦਾ । ਕਸ਼੍ਯਪੋऽਪਿ ਦੁਰਾਚਾਰਃ ਕृਤਸ੍ਨੇਹੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਵੱਡਾ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਲਾ ਤੇ ਨੀਚ; ਕਸ਼੍ਯਪ ਵੀ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਪੈ ਗਿਆ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮੋਹ ਪਾ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਥ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਰ੍ਯਾਦਾਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਪੌਤ੍ਰਂ ਪਰਮਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਉਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਪੌਤਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਰਯਾਦਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅਂਸ਼ੇਨ ਤ੍ਵਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਯਦੋਃ ਕੁਲੇ । ਭਾਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਯੁਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗੋਪਾਲਤ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ ਤੇ ਉੱਥੇ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੋਆਲੇ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰੇਂਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤਃ ਕਸ਼੍ਯਪੋऽਸੌ ਵਰੁਣੇਨ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ । ਅਂਸ਼ਾਵਤਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਭੂਭਾਰਹਰਣਾਯ ਚ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਸਕੇ।
ਤਥਾ ਦਿਤ੍ਯਾਦਿਤਿਃ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਸ਼ੋਕਸਨ੍ਤਪ੍ਤਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਜਾਤਾ ਜਾਤਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਰਂਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤ ਵੈ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾਲ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤੇਰੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਮਰ ਜਾਣਗੇ।
ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦਿਤ੍ਯਾ ਚ ਭਗਿਨੀ ਸ਼ਪ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਜਨਨੀ ਮੁਨੇ । ਕਾਰਣਂ ਵਦ ਸ਼ਾਪੇ ਚ ਸ਼ੋਕਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਦਿਤੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਭੈਣ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ? ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਪਾਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇਨ ਪृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਕਾਰਣਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੇ ਬੜੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਰਾਜਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਸੁਤੇ ਦ੍ਵੇ ਤੁ ਦਿਤਿਸ਼੍ਚਾਦਿਤਿਰੁਤ੍ਤਮੇ । ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯੇ ਭਾਰ੍ਯੇ ਬਭੂਵਤੁਰੁਰੁਕ੍ਰਮੇ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੱਖਸ਼ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ, ਦਿਤੀ ਤੇ ਆਦਿਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣੀਆਂ।
ਅਦਿਤ੍ਯਾਂ ਮਘਵਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਦਾਭੂਦਤਿਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਤਦਾ ਤੁ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚਕਮੇ ਦਿਤਿਰੋਜਸਾ
ਜਦੋਂ ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਘਵਾਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ, ਤਾਂ ਦਿਤੀ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹਿਆ।
ਪਤਿਮਾਹਾਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਮਾਨਦ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਖ੍ਯਬਲਂ ਵੀਰਂ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਵੀਰ੍ਯਵਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮੁਨਿਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਮਯੋਦਿਤੇ । ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸਮਃ ਸੁਤਃ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਤੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਰੱਖ; ਤੇਰੇ ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ (ਇੰਦਰ) ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਸਾ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਚਕਾਰ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਿषਿਕ੍ਤਂ ਮੁਨਿਨਾ ਗਰ੍ਭਂ ਬਿਭ੍ਰਾਣਾ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮੁਨੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੁੰਦਰ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਭੂਮੌ ਚਕਾਰ ਸ਼ਯਨਂ ਪਯੋਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ । ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਧਾਰਣਾਯੁਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਦੁੱਧ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੌਂਦੀ ਸੀ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸਯਾਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਹੋ ਗਈ।
ਏਵਂ ਜਾਤਃ ਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣੋ ਯਦਾ ਗਰ੍ਭੋऽਤਿਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਂਸ਼ੁਮਤਿਦੀਪ੍ਤਾਙ੍ਗੀਂ ਦਿਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪੂਰਾ ਗਰਭ ਬਣ ਗਿਆ, ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਸ਼ਕਲ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਮਘਵਤ੍ਸਦृਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਬਲਃ । ਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤਦਾ ਮਮ ਸੁਤਸ੍ਤੇਜੋਹੀਨੋ ਭਵੇਤ੍ਕਿਲ
ਦਿਤੀ ਤੋਂ ਮਘਵਾਨ ਵਰਗਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਖੋ ਬੈਠੇਗਾ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾ ਪੁਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚੋਵਾਚ ਮਾਨਿਨੀ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦਿਤਿਗਰ੍ਭੇऽਤਿਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਣੀ ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਅੱਜ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਉਪਾਯਂ ਕੁਰੁ ਨਾਸ਼ਾਯ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰਦ੍ਯ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚ । ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰੇਵ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦਿਤ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨ
ਤੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਅੱਜ ਹੀ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਦਾ ਜਨਮ ਹੀ ਰੋਕਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਸਪਤ੍ਨੀਭਾਵਮਾਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਦੁਨੋਤਿ ਹृਦਯੇ ਚਿਨ੍ਤਾ ਸੁਖਮਰ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਾਲੀਆਂ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਵੱਸ ਗਈ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜਯਕ੍ਸ਼੍ਮੇਵ ਸਂਵृਦ੍ਧੋ ਨष੍ਟੋ ਨੈਵ ਭਵੇਦ੍ਰਿਪੁਃ । ਤਸ੍ਮਾਦਙ੍ਕੁਰਿਤਂ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨਹਿਤਂ ਕਿਲ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਧ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੁੱਕਣਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਅਕਲਮੰਦ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਗਦੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਲੋਹਸ਼ਙ੍ਕੁਰਿਵ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਗਰ੍ਭੋ ਵੈ ਹृਦਯੇ ਮਮ । ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਪਾਤਯਾਦ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ
ਮੇਰੇ ਦਿਲ 'ਚ ਇਹ ਗਰਭ ਐਵੇਂ ਚੁਭ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੀਲ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੱਜ ਇਹ ਗਰਭ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ।
ਸਾਮਦਾਨਬਲੇਨਾਪਿ ਹਿਂਸਨੀਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸੁਤਃ । ਦਿਤ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭੋ ਮਹਾਭਾਗ ਮਮ ਚੇਦਿਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਜਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਇਹ ਗਰਭ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤृਵਚਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਤਃ । ਜਗਾਮਾਪਰਮਾਤੁਃ ਸ ਸਮੀਪਮਮਰਾਧਿਪਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੂਜੇ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਵਿਨਯਾਤ੍ਪਾਦੌ ਦਿਤ੍ਯਾਃ ਪਾਪਮਤਿਰ੍ਨृਪ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਨਯੇਨਾਸੌ ਮਧੁਰਂ ਵਿषਗਰ੍ਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਵਿਚ ਮੰਦਾ ਵਚਾਰ ਸੀ। ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਪਰ ਜ਼ਹਿਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਤਯੁਕ੍ਤਾਸਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਦੇਹਾਤਿਦੁਰ੍ਬਲਾ । ਸੇਵਾਰ੍ਥਮਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ, ਤੂੰ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਪਾਦਸਂਵਾਹਨਂ ਤੇऽਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ । ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਗਤਿਮਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍
ਹੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਦਬਾਵਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਮਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨ ਮੇ ਕਿਮਪਿ ਭੇਦੋऽਸ੍ਤਿ ਤਥਾਦਿਤ੍ਯਾ ਸ਼ਪੇ ਕਿਲ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਰਣੌ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਸਂਵਾਹਨਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਫਰਕ ਜਾਂ ਛਲ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ ਤੇ ਪੈਰ ਦਬਾਉਣ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸਂਵਾਹਨਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਦ੍ਰਾਮਾਪ ਸੁਲੋਚਨਾ । ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵ੍ਰਤਕृਸ਼ਾ ਸੁਪ੍ਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾ ਪਰਮਾ ਸਤੀ
ਪੈਰ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਸੁਖ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕੀ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੋ ਗਈ।
ਤਾਂ ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਨੁਮ੍ । ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾਤਿਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਞ੍ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੁੱਖਮ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਉਦਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਸ਼ੁ ਤਸ੍ਯਾ ਯੋਗਬਲੇਨ ਵੈ । ਗਰ੍ਭਂ ਚਕਰ੍ਤ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸਪ੍ਤਧਾ ਪਵਿਨਾਯਕਃ
ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।