ਏਕਦਾ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਧੇਨੁਮਾਹਰਤ੍ । ਯਾਚਿਤੋऽਯਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਨ ਦਦੌ ਧੇਨੁਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਹਾਨ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਯਜਨ ਲਈ ਇੱਕ ਗਾਂ ਮੰਗੀ; ਬਹੁਤ ਬੇਨਤੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਵਰੁਣਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਵਾਚ ਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਦੁਃਖਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਵਰੁਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਬੜੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਮਤ੍ਤੋऽਸੌ ਨ ਦਦਾਤਿ ਗਾਮ੍ । ਸ਼ਾਪੋ ਮਯਾ ਵਿਸृष੍ਟੋऽਸ੍ਮੈ ਗੋਪਾਲੋ ਭਵ ਮਾਨੁषੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ: 'ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗਵਾਲਾ ਬਣ।'
ਭਾਰ੍ਯੇ ਦ੍ਵੇ ਅਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭਵੇਤਾਂ ਚਾਤਿਦੁਃਖਿਤੇ । ਯਤੋ ਵਤ੍ਸਾ ਰੁਦਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਮਾਤृਹੀਨਾਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਹੋਣ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਬੱਚੜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮृਤਵਤ੍ਸਾਦਿਤਿਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਧਰਾਤਲੇ । ਕਾਰਾਗਾਰਨਿਵਾਸਾ ਚ ਤੇਨਾਪਿ ਬਹੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੜਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਉਹ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਗੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਯਾਦੋਨਾਥਸ੍ਯ ਪਦ੍ਮਭੂਃ । ਸਮਾਹੂਯ ਮੁਨਿਂ ਤਤ੍ਰ ਤਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਲੋਕਪਾਲਸ੍ਯ ਧੇਨਵਃ । ਹृਤਾਃ ਪੁਨਰ੍ਨ ਦਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕਿਮਨ੍ਯਾਯਂ ਕਰੋषਿ ਚ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਕਿਉਂ ਲੈ ਲਈਆਂ ਤੇ ਮੁੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਨਹੀਂ? ਤੂੰ ਇਹ ਨਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ?
ਜਾਨਨ੍ ਨ੍ਯਾਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਪਰਵਿਤ੍ਤਾਪਹਾਰਣਮ੍ । ਕृਤਵਾਨ੍ਕਥਮਨ੍ਯਾਯਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਂ, ਪਰਾਇਆ ਮਾਲ ਲੈਣਾ ਗਲਤ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਇਹ ਅਨਿਆਂ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਅਹੋ ਲੋਭਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਮਹਤੋऽਪਿ ਨ ਮੁਞ੍ਚਤਿ । ਲੋਭਂ ਨਰਕਦਂ ਨੂਨਂ ਪਾਪਾਕਰਮਸਮ੍ਮਤਮ੍
ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਲਾਲਚ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ। ਲਾਲਚ ਨਰਕ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਸ਼੍ਯਪੋऽਪਿ ਨ ਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਧਿਕਸ੍ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਭੋ ਵੈ ਕਲਿਤੋ ਮਯਾ
ਕਸ਼੍ਯਪ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਰ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਜਿਤੋ ਯੈਰ੍ਲੋਭ ਏਵ ਚ । ਵੈਖਾਨਸੈਃ ਸ਼ਮਪਰੈਃ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਪਰਾਙ੍ਮੁਖੈਃ
ਉਹ ਮੁਨੀ ਧੰਨ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜੋ ਵੈਖਾਨਸ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਟੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਸਾਰੇ ਬਲਵਾਞ੍ਛਤ੍ਰੁਰ੍ਲੋਭੋऽਮੇਧ੍ਯੋऽਵਰਃ ਸਦਾ । ਕਸ਼੍ਯਪੋऽਪਿ ਦੁਰਾਚਾਰਃ ਕृਤਸ੍ਨੇਹੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਵੱਡਾ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਲਾ ਤੇ ਨੀਚ; ਕਸ਼੍ਯਪ ਵੀ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਪੈ ਗਿਆ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮੋਹ ਪਾ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਥ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਰ੍ਯਾਦਾਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਪੌਤ੍ਰਂ ਪਰਮਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਉਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਪੌਤਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਰਯਾਦਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅਂਸ਼ੇਨ ਤ੍ਵਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਯਦੋਃ ਕੁਲੇ । ਭਾਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਯੁਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗੋਪਾਲਤ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ ਤੇ ਉੱਥੇ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੋਆਲੇ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰੇਂਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤਃ ਕਸ਼੍ਯਪੋऽਸੌ ਵਰੁਣੇਨ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ । ਅਂਸ਼ਾਵਤਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਭੂਭਾਰਹਰਣਾਯ ਚ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਸਕੇ।
ਤਥਾ ਦਿਤ੍ਯਾਦਿਤਿਃ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਸ਼ੋਕਸਨ੍ਤਪ੍ਤਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਜਾਤਾ ਜਾਤਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਰਂਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤ ਵੈ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾਲ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤੇਰੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਮਰ ਜਾਣਗੇ।
ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦਿਤ੍ਯਾ ਚ ਭਗਿਨੀ ਸ਼ਪ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਜਨਨੀ ਮੁਨੇ । ਕਾਰਣਂ ਵਦ ਸ਼ਾਪੇ ਚ ਸ਼ੋਕਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਦਿਤੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਭੈਣ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ? ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਪਾਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇਨ ਪृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਕਾਰਣਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੇ ਬੜੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਰਾਜਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਸੁਤੇ ਦ੍ਵੇ ਤੁ ਦਿਤਿਸ਼੍ਚਾਦਿਤਿਰੁਤ੍ਤਮੇ । ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯੇ ਭਾਰ੍ਯੇ ਬਭੂਵਤੁਰੁਰੁਕ੍ਰਮੇ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੱਖਸ਼ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ, ਦਿਤੀ ਤੇ ਆਦਿਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣੀਆਂ।
ਅਦਿਤ੍ਯਾਂ ਮਘਵਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਦਾਭੂਦਤਿਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਤਦਾ ਤੁ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚਕਮੇ ਦਿਤਿਰੋਜਸਾ
ਜਦੋਂ ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਘਵਾਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ, ਤਾਂ ਦਿਤੀ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹਿਆ।
ਪਤਿਮਾਹਾਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਮਾਨਦ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਖ੍ਯਬਲਂ ਵੀਰਂ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਵੀਰ੍ਯਵਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮੁਨਿਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਮਯੋਦਿਤੇ । ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸਮਃ ਸੁਤਃ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਤੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਰੱਖ; ਤੇਰੇ ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ (ਇੰਦਰ) ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਸਾ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਚਕਾਰ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਿषਿਕ੍ਤਂ ਮੁਨਿਨਾ ਗਰ੍ਭਂ ਬਿਭ੍ਰਾਣਾ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮੁਨੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੁੰਦਰ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਭੂਮੌ ਚਕਾਰ ਸ਼ਯਨਂ ਪਯੋਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ । ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਧਾਰਣਾਯੁਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਦੁੱਧ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੌਂਦੀ ਸੀ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸਯਾਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਹੋ ਗਈ।
ਏਵਂ ਜਾਤਃ ਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣੋ ਯਦਾ ਗਰ੍ਭੋऽਤਿਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਂਸ਼ੁਮਤਿਦੀਪ੍ਤਾਙ੍ਗੀਂ ਦਿਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪੂਰਾ ਗਰਭ ਬਣ ਗਿਆ, ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਸ਼ਕਲ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਮਘਵਤ੍ਸਦृਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਬਲਃ । ਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤਦਾ ਮਮ ਸੁਤਸ੍ਤੇਜੋਹੀਨੋ ਭਵੇਤ੍ਕਿਲ
ਦਿਤੀ ਤੋਂ ਮਘਵਾਨ ਵਰਗਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਖੋ ਬੈਠੇਗਾ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾ ਪੁਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚੋਵਾਚ ਮਾਨਿਨੀ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦਿਤਿਗਰ੍ਭੇऽਤਿਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਣੀ ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਅੱਜ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਉਪਾਯਂ ਕੁਰੁ ਨਾਸ਼ਾਯ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰਦ੍ਯ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚ । ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰੇਵ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦਿਤ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨ
ਤੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਅੱਜ ਹੀ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਦਾ ਜਨਮ ਹੀ ਰੋਕਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਸਪਤ੍ਨੀਭਾਵਮਾਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਦੁਨੋਤਿ ਹृਦਯੇ ਚਿਨ੍ਤਾ ਸੁਖਮਰ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਾਲੀਆਂ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਵੱਸ ਗਈ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜਯਕ੍ਸ਼੍ਮੇਵ ਸਂਵृਦ੍ਧੋ ਨष੍ਟੋ ਨੈਵ ਭਵੇਦ੍ਰਿਪੁਃ । ਤਸ੍ਮਾਦਙ੍ਕੁਰਿਤਂ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨਹਿਤਂ ਕਿਲ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਧ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੁੱਕਣਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਅਕਲਮੰਦ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਗਦੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।