ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੋ ਨਰਕੇ ਵਾਸਂ ਮਨਸਾਪਿ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ । ਸਿਨ੍ਧੁਜਾਦ੍ਭੁਤਭਾਵਾਨਾਂ ਰਸਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਸ੍ਤ੍ਵਜਮ੍
ਜੋ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਕਦੇ ਸੋਚੇਗਾ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਰਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁੱਖਦਾਈ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲਵੇ?
ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਰਸਪਾਨਞ੍ਜ ਕ ਇਚ੍ਛੇਨ੍ਮਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ । ਗਰ੍ਭਵਾਸਾਤ੍ਪਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਰਕੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਕਿਹੜਾ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਪੇਟ ਦੀ ਗੰਦ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ? ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਦਾ ਵਾਸੋਂ ਵੱਡਾ ਨਰਕ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤਦ੍ਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋ ਦੁਸ੍ਤਰਂ ਤਪਃ । ਹਿਤ੍ਵਾ ਭੋਗਞ੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਞ੍ਚ ਵਨੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ
ਇਸ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਕਠਨ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜ ਤੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ਭੀਤਾਸ੍ਤੁ ਵਿਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਕਸ੍ਤਂ ਸੇਵਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ । ਗਰ੍ਭੇ ਤੁਦਨ੍ਤਿ ਕृਮਯੋ ਜਠਰਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤਪਤ੍ਯਧਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਕੀੜੇ ਕਟਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਜ਼ਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਹੇਠਾਂ ਸਾੜਦੀ ਹੈ।
ਵਪਾਸਂਵੇष੍ਟਨਂ ਕੂਰਂ ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਤਤ੍ਰ ਭੂਪਤੇ । ਵਰਂ ਕਾਰਾਗृਹੇ ਵਾਸੋ ਬਨ੍ਧਨਂ ਨਿਗਡੈਰ੍ਵਰਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ! ਮਾਸ ਵਿਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਣ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਹੈ? ਜੇਲ੍ਹ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਜਾਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਣਾ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਅਲ੍ਪਮਾਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨੈਵ ਗਰ੍ਭਵਾਸਃ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਛੁਭਃ । ਗਰ੍ਭਵਾਸੇ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਦਸ਼ਮਾਸਨਿਵਾਸਨਮ੍
ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਕਦੇ ਭਲਾ ਨਹੀਂ; ਉਥੇ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਰਹਿਣਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ।
ਤਥਾ ਨਿਃਸਰਣੇ ਦੁਃਖਂ ਯੋਨਿਯਨ੍ਤ੍ਰੇऽਤਿਦਾਰੁਣੇ । ਬਾਲਭਾਵੇ ਤਦਾ ਦੁਃਖਂ ਮੂਕਾਜ੍ਞਭਾਵਸਂਯੁਤਮ੍
ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਕਠੋਰ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਵੀ, ਗੁੰਗੇਪਣ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤृष੍ਣਾਵੇਦਨਾਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪਰਤਨ੍ਤ੍ਰੋऽਤਿਕਾਤਰਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੇ ਰੁਦਿਤੇ ਬਾਲੇ ਮਾਤਾ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਾ ਤਦਾ
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਬੱਚਾ ਬਿਲਕੁਲ ਲਾਚਾਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋਦਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੇषਜਂ ਪਾਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਧਿਵ੍ਯਥਾਂ ਦृਢਾਮ੍ । ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਬਾਲਭਾਵੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਮਾਂ ਦਵਾਈ ਪਿਲਾਉਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੱਚੇ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਪੀੜਾ ਜਾਣਦੀ ਹੈ; ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਵਿਬੁਧਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਚੇਚ੍ਛਯਾ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਮਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੁਖਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਸਦਾ ਦਾ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੌਣ ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਚਾਹੇਗਾ?
ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛੇਚ੍ਚ ਕੋ ਮੂਢਃ ਸ਼੍ਰਮਦਂ ਸੁਖਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ
ਕਿਹੜਾ ਮੂਰਖ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇਗਾ ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਥਕਾਵੇ ਤੇ ਸੁਖ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇ? ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ! ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ—
ਕृਤਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਸੁਖਾਸੁਖੇ । ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਦੇਹਵਦ੍ਭਿਰ੍ਨृਭਿਰ੍ਦੇਵੈਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਹਦਾ ਫਲ ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਜਾਨਵਰ—ਸਭ ਨੂੰ ਲਾਜ਼ਮੀ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਕਰਮ ਪੱਕਾ ਹੋਣ ਤੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਤਪਸਾ ਦਾਨਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਪੁਣ੍ਯੇऽਥ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪਿ ਪਤਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਯਗ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਵੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਰਾਮਾਵਤਾਰਯੋਗੇਨ ਦੇਵਾ ਵਾਨਰਤਾਂ ਗਤਾਃ । ਤਥਾ ਕृष੍ਣਸਹਾਯਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵਾ ਯਾਦਵਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਵਾਨਰ ਬਣ ਗਏ; ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਯਾਦਵ ਬਣ ਗਏ।
ਏਵਂ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਵਿष੍ਣੁਰਵਤਾਰਾਨਨੇਕਸ਼ਃ । ਕਰੋਤਿ ਧਰ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰੀ ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਹਰੇਰੇਵਂ ਨਾਨਾਯੋਨਿषੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਅਵਤਾਰਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਰਥਚਕ੍ਰਵਦਦ੍ਭੁਤਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ! ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੂਨਾਂ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਅਵਤਾਰ ਵੀ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ ਅਚੰਭੇ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਹਨਨਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਰਿਣਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਅਂਸ਼ਾਂਸ਼ੇਨ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵੈ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਦੈਤੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨਾ ਆਪ ਹੀ ਹਰਿ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਕਰਨਾ ਸੀ।
ਤਦਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਕਥਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਸ ਏਵ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰਵਤੀਰ੍ਣੋ ਯਦੋਃ ਕੁਲੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਸੁਭਾਗੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਉਹੀ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਯਦੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਨ।
ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰਂਸ਼ੋ ਵਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਗੋਵृਤ੍ਤਿਰਭਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਸ਼ਾਪਾਨੁਭਾਵਤਃ
ਕਸ਼੍ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਸਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਗਵਾਲ ਬਣ ਗਏ।
ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਚ ਦ੍ਵੇ ਪਤ੍ਨ੍ਯੌ ਸ਼ਾਪਾਦਤ੍ਰ ਮਹੀਪਤੇ । ਅਦਿਤਿਃ ਸੁਰਸਾ ਚੈਵਮਾਸਤੁਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਅਦਿਤੀ ਤੇ ਸੁਰਸਾ ਬਣੀਆਂ।
ਦੇਵਕੀ ਰੋਹਿਣੀ ਚੋਭੇ ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਵਰੁਣੇਨ ਮਹਾਞ੍ਛਾਪੋ ਦਤ੍ਤਃ ਕੋਪਾਦਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਰੋਹਣੀ, ਦੋਵੇਂ ਭੈਣਾਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਰਨ ਜੀ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨਾਗੋ ਯੇਨ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਮਹਾਨृषਿਃ । ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸ ਕਥਂ ਜਾਤਸ੍ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਐਸਾ ਕੀ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋਏ? ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਲਏ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਜੀ।
ਕਥਞ੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਾਤੋऽਸ੍ਤਿ ਗੋਕੁਲੇ । ਵਾਸੀ ਵੈਕੁਣ੍ਠਨਿਲਯੇ ਰਮਾਪਤਿਰਖਣ੍ਡਿਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੇ ਅਟੁੱਟ ਸਾਥੀ ਹਨ ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਲਏ?
ਨਿਦੇਸ਼ਾਤ੍ਕਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਪ੍ਰਭੁਰਵ੍ਯਯਃ । ਨਾਰਾਯਣਃ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯੁਗਾਦਿਃ ਸਰ੍ਵਧਾਰਕਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭਕ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਥਾਮਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਸ ਕਥਂ ਸਦਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮਵਾਨਿਵ ਮਾਨੁषੇ । ਕਰੋਤਿ ਜਨਨਂ ਕਸ੍ਮਾਦਤ੍ਰ ਮੇ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਵਰਤਾਵ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨੁषਦੇਹਂ ਤੁ ਕਰੋਤਿ ਚ ਵਿਡਮ੍ਬਨਮ੍ । ਭਾਵਾਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਨੁषੇ ਦੁष੍ਟਜਨ੍ਮਨਿ
ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਮਾੜੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਨਾਟਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧੋऽਮਰ੍षਸ਼ੋਕੌ ਵੈਰਂ ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਭਯਂ ਨॄਣਾਂ ਦੈਨ੍ਯਮਾਰ੍ਜਵਮੇਵ ਚ
ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਈਰਖਾ, ਦੁੱਖ, ਵੈਰ ਅਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਪ੍ਰੀਤ; ਖੁਸ਼ੀ, ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਸਾਦਗੀ—ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦੁष੍ਕृਤਂ ਸੁਕृਤਂ ਚੈਵ ਵਚਨਂ ਹਨਨਂ ਤਥਾ । ਪੋषਣਂ ਚਲਨਂ ਤਾਪੋ ਵਿਮਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਿਕਤ੍ਥਨਮ੍
ਮੰਦੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ, ਬੋਲਣਾ, ਮਾਰਨਾ, ਪਾਲਣਾ, ਚਲਣਾ, ਪੀੜਾ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਵੱਡਾਈ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਵੀ।
ਲੋਭੋ ਦਮ੍ਭਸ੍ਤਥਾ ਮੋਹਃ ਕਪਟਃ ਸ਼ੋਚਨਂ ਤਥਾ । ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਥਾ ਭਾਵਾ ਮਾਨੁष੍ਯੇ ਸਮ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਲਾਲਚ, ਦਿਖਾਵਾ, ਭੁਲਾਵਾ, ਧੋਖਾ, ਰੋਣਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਹਾਲਤਾਂ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਕਥਂ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਵਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੁਖਮਨਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਕਰੋਤਿ ਮਾਨੁषਂ ਜਨ੍ਮ ਭਾਵੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤੈਰਭਿਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਖ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?